14.06.2026, 09:23 ✶
Pęd ciała ciśniętego o bezwzględną, zimną skałę wyrwał z płuc Ceolsige cały zapas powietrza, zamieniając go w stłumiony, chrapliwy jęk. Nogi nie złapały podparcia i delikatnie osunęła się po kamieniu. Lśniąca biel i migotliwa zieleń rozlała się po nim jak całun. Na białym materiale odznaczało się brudne szare, wilgotne pociągnięcie, przykryte teraz odruchowo ręką. Liczne szybko nasiąkające plamy i rozrzucone w bezwładzie włosy dopełniały obrazu.
Ceolsige w ustach momentalnie poczuła gęsty, dławiący i uderzająco metaliczny smak własnej krwi. Rodowy impuls jaki pierwszy naznaczył jej świadomość jeszcze nim ból przebij się do niej. Zacisnęła zęby, a w jej oczach wezbrały mimowolne, palące łzy czystego, fizycznego bólu oraz wściekłości. Nie znosiła przegrywać. Nie znosiła, gdy sytuacja wymykała się spod jej kontroli. Spróbowała gwałtownie poderwać się z ziemi, unieść berberysową różdżkę i posłać w stronę potwora niszczycielską kontrę, lecz ruch ten okazał się koszmarnym błędem. Ostra, kłująca fala bólu eksplodowała w jej żebrach, paraliżując mięśnie i odbierając resztki tchu. Z cichym, urwanym sykiem opadła z powrotem na skalny występ, kurczowo przyciskając lewą dłoń do boku. Jej poparzony, wciąż owinięty prowizorycznym opatrunkiem kciuk pulsował teraz wściekłym, palącym rytmem, wtórując łomotowi serca.
Kątem oka dostrzegła pędzącego ku niej Hannibala. Chłopak wyglądał na absolutnie przerażonego, a jego wołanie odbijało się od wilgotnych ścian bezładnym echem. Zmuszając umysł do lodowatego skupienia, uniosła prawą dłoń z różdżką.
Zamiast atakować, skupiła się na obronie. Skupiając się na chwytaniu i obijaniu zagrożeń próbowała osłonić ich przed następnymi dzikimi podrygami potwora.
Gdy silne ramiona aktora oplotły jej bezwładne ciało, spróbowała nabrać powietrza, by mu odpowiedzieć. To znów wywołało bolesny skurcz. Skuliła się nieznacznie, niemal opierając czoło o jego ramię, nim zdołała wykrztusić słowa przez zaciśnięte, splamione czerwienią zęby.
— Skoro ona tańczy… — wysyczała cicho, a jej niski, melodyjny głos był teraz ochrypły i rwany — …to czemu ty, do diabła, nie śpiewasz, Selwyn?
Nie czekając na jego reakcję, pomiędzy próbami osłaniania ich przed atakami skierowała czubek różdżki nieco w bok by wyczarować tam stalową kratę wspartą o podłogę, kamień i stalową przyporę którą też chciała wyczarować. Planowała wytworzyć tarczę z kraty, który osłoniłaby ich od ataków z jednej strony.
Sama oparła się mocniej o ramię Hannibala, oddychając płytko, by nie prowokować uszkodzonych żeber.
— Zareagowała na twój głos… — dodała, naturalnie dobywając z siebie aurę salonowej pewności siebie, choć pot wystąpił jej na czoło, a grymas bólu ustawicznie wykrzywiał pokryte czerwienią usta — Może zmienisz tonację na coś spokojniejszego? Kołysankę… cokolwiek. - próbowała ponownie stanąć o własnych siłach odpychając się od Hannibala. Niestety tylko znowu się zachwiała gwałtownie wypuszczając powietrze i wstrzymując oddech. - Nie mam dziś kondycji na tango. - wyszeptała niemal przepraszająco jakby rzeczywiście problemem była towarzyska niedyspozycja.
Farmienie aury przy pomocy przewagi Odwaga I.
Uleganie podszeptom zawady Wysoka stawka I.
Rzucam na Translokację ◉◉○○○: staram się odbijać i odpychać nadlatujące odłamki skalne oraz macki wokół siebie i Hannibala, by osłonić nas przed kolejnymi ciosami.
Rzucam na Kształtowanie ◉○○○○: próbuję wyczarować solidną, żelazną kratę osadzoną głęboko w szczelinach skalnych i wspartej na podporach, która odgrodzi nas od bocznych ataków fizycznych monstrum i spełni zadanie nieruchomej tarczy.
Przewaga: Tworzenie mechanizmów II
Ceolsige w ustach momentalnie poczuła gęsty, dławiący i uderzająco metaliczny smak własnej krwi. Rodowy impuls jaki pierwszy naznaczył jej świadomość jeszcze nim ból przebij się do niej. Zacisnęła zęby, a w jej oczach wezbrały mimowolne, palące łzy czystego, fizycznego bólu oraz wściekłości. Nie znosiła przegrywać. Nie znosiła, gdy sytuacja wymykała się spod jej kontroli. Spróbowała gwałtownie poderwać się z ziemi, unieść berberysową różdżkę i posłać w stronę potwora niszczycielską kontrę, lecz ruch ten okazał się koszmarnym błędem. Ostra, kłująca fala bólu eksplodowała w jej żebrach, paraliżując mięśnie i odbierając resztki tchu. Z cichym, urwanym sykiem opadła z powrotem na skalny występ, kurczowo przyciskając lewą dłoń do boku. Jej poparzony, wciąż owinięty prowizorycznym opatrunkiem kciuk pulsował teraz wściekłym, palącym rytmem, wtórując łomotowi serca.
Kątem oka dostrzegła pędzącego ku niej Hannibala. Chłopak wyglądał na absolutnie przerażonego, a jego wołanie odbijało się od wilgotnych ścian bezładnym echem. Zmuszając umysł do lodowatego skupienia, uniosła prawą dłoń z różdżką.
Zamiast atakować, skupiła się na obronie. Skupiając się na chwytaniu i obijaniu zagrożeń próbowała osłonić ich przed następnymi dzikimi podrygami potwora.
Gdy silne ramiona aktora oplotły jej bezwładne ciało, spróbowała nabrać powietrza, by mu odpowiedzieć. To znów wywołało bolesny skurcz. Skuliła się nieznacznie, niemal opierając czoło o jego ramię, nim zdołała wykrztusić słowa przez zaciśnięte, splamione czerwienią zęby.
— Skoro ona tańczy… — wysyczała cicho, a jej niski, melodyjny głos był teraz ochrypły i rwany — …to czemu ty, do diabła, nie śpiewasz, Selwyn?
Nie czekając na jego reakcję, pomiędzy próbami osłaniania ich przed atakami skierowała czubek różdżki nieco w bok by wyczarować tam stalową kratę wspartą o podłogę, kamień i stalową przyporę którą też chciała wyczarować. Planowała wytworzyć tarczę z kraty, który osłoniłaby ich od ataków z jednej strony.
Sama oparła się mocniej o ramię Hannibala, oddychając płytko, by nie prowokować uszkodzonych żeber.
— Zareagowała na twój głos… — dodała, naturalnie dobywając z siebie aurę salonowej pewności siebie, choć pot wystąpił jej na czoło, a grymas bólu ustawicznie wykrzywiał pokryte czerwienią usta — Może zmienisz tonację na coś spokojniejszego? Kołysankę… cokolwiek. - próbowała ponownie stanąć o własnych siłach odpychając się od Hannibala. Niestety tylko znowu się zachwiała gwałtownie wypuszczając powietrze i wstrzymując oddech. - Nie mam dziś kondycji na tango. - wyszeptała niemal przepraszająco jakby rzeczywiście problemem była towarzyska niedyspozycja.
Farmienie aury przy pomocy przewagi Odwaga I.
Uleganie podszeptom zawady Wysoka stawka I.
Rzucam na Translokację ◉◉○○○: staram się odbijać i odpychać nadlatujące odłamki skalne oraz macki wokół siebie i Hannibala, by osłonić nas przed kolejnymi ciosami.
Rzut N 1d100 - 74
Sukces!
Sukces!
Rzucam na Kształtowanie ◉○○○○: próbuję wyczarować solidną, żelazną kratę osadzoną głęboko w szczelinach skalnych i wspartej na podporach, która odgrodzi nas od bocznych ataków fizycznych monstrum i spełni zadanie nieruchomej tarczy.
Przewaga: Tworzenie mechanizmów II
Rzut O 1d100 - 67
Sukces!
Sukces!