10.06.2026, 02:44 ✶
W opactwie było zbyt cicho.
Sama nie wierzyła, że myślała o tym w ten sposób, ale z każdym kolejnym dniem ta cisza coraz bardziej ją drażniła.
Było za cicho. Za spokojnie. Za… Małogabrielowo.
Zapewne nie byłby to dla niej taki problem, gdyby Gabriel na przykład wyjechał na kilka dni w jakiś sprawach, a ona wiedziała że zapewne bawi się dobrze i za kilka dni wróci. Tak, taki scenariusz byłby dla niej akceptowalny, ale gdy od trzech nocy Gabriel pracował i pracował na cmentarzu zapaominając o całym świecie… To wywoływało w niej naprawdę… Dziwne uczucia.
Najpierw myślała, że jej potrzeba spokoju jedynie skorzysta na nowym projekcie Gabriela. W końcu sama wampirzyca często wzdychała, że nie było tu tak spokojnie jak kiedyś. Potem jednak złapała się na tym, że co jakiś czas zerkała przez okno, sprawdzając co wampir robił, czy dalej (nie)żył i czy pamięta aby wrócić przed świtem do domu. A potem coraz ciężej było jej skupić się na samej sobie, bo myślami ciągle wracała do pochłoniętego przez pracę Gabriela, co było niezwykle frustrujące, bo tym myślom towarzyszyły pytania. Pytania o to kiedy kazać mu zrobić sobie przerwę? Czy w ogóle kazać mu zrobić sobie przerwę? Czy to było dla niego normalne? Czy tak pochłonięty pracą nie zrobi jakiegoś błędu, który go zrani? I czemu tak bardzo o tym wszystkim rozmyślała z po raz zerkając na wampira, zamiast po prostu zająć się swoimi sprawami i jedynie upewnić się, że drugi wampir w tym całym ogrodniczym zatraceniu w dalszym ciągu być świadomy konceptu promieni słonecznych?
Bardzo dużo emocji. Zdecydowanie za dużo.
W pewnym momencie nie wytrzymała i uznała, że chociaż początkowo tego nie chciała, to jednak będzie mu się narzucać i zmusi go do przerwy. Tak, tak będzie najlepiej dla wszystkich, a zwłaszcza dla Gabriela.
Nie minął nawet kwadrans od kiedy postanowiła coś zrobić, a już stała na terenie cmentarzyka. Uśmiechnęła się lekko. Wszystko już prezentowało się… Doskonale. Lubiła to miejsce. Stary cmentarz zawsze był dość urokliwy, niemalże jak z sympatycznego obrazka, nawet jeśli pewna grupa zakopanych na nim ciał zdecydowanie nie zasługiwała, aby leżeć w tak ładnym miejscu. Nie zamierzała jednak rezygnować z dbania o coś tak pięknego, czego widok zawsze wypełniał jej serce miłym uczuciem, tylko ze względu na grupkę wyjątkowo przegniłych karm dla robaków, które musiała tam zakopać. A teraz, gdy tym wszystkim zajął się Gabriel… Wiedziała, że cmenatarz będzie jeszcze bardziej malowniczy.
– Gabrielu… – powiedziała do odwróconej do niej plecami sylwetki. – W ogóle nie odpoczywasz. Chodź, przyniosłam ci coś do picia. – I rzeczywiście w bladych dłoniach trzymała tacę, na której znajdował się wypełniony krwią czajnik, filiżanka i garść biszkopcików.
Sama nie wierzyła, że myślała o tym w ten sposób, ale z każdym kolejnym dniem ta cisza coraz bardziej ją drażniła.
Było za cicho. Za spokojnie. Za… Małogabrielowo.
Zapewne nie byłby to dla niej taki problem, gdyby Gabriel na przykład wyjechał na kilka dni w jakiś sprawach, a ona wiedziała że zapewne bawi się dobrze i za kilka dni wróci. Tak, taki scenariusz byłby dla niej akceptowalny, ale gdy od trzech nocy Gabriel pracował i pracował na cmentarzu zapaominając o całym świecie… To wywoływało w niej naprawdę… Dziwne uczucia.
Najpierw myślała, że jej potrzeba spokoju jedynie skorzysta na nowym projekcie Gabriela. W końcu sama wampirzyca często wzdychała, że nie było tu tak spokojnie jak kiedyś. Potem jednak złapała się na tym, że co jakiś czas zerkała przez okno, sprawdzając co wampir robił, czy dalej (nie)żył i czy pamięta aby wrócić przed świtem do domu. A potem coraz ciężej było jej skupić się na samej sobie, bo myślami ciągle wracała do pochłoniętego przez pracę Gabriela, co było niezwykle frustrujące, bo tym myślom towarzyszyły pytania. Pytania o to kiedy kazać mu zrobić sobie przerwę? Czy w ogóle kazać mu zrobić sobie przerwę? Czy to było dla niego normalne? Czy tak pochłonięty pracą nie zrobi jakiegoś błędu, który go zrani? I czemu tak bardzo o tym wszystkim rozmyślała z po raz zerkając na wampira, zamiast po prostu zająć się swoimi sprawami i jedynie upewnić się, że drugi wampir w tym całym ogrodniczym zatraceniu w dalszym ciągu być świadomy konceptu promieni słonecznych?
Bardzo dużo emocji. Zdecydowanie za dużo.
W pewnym momencie nie wytrzymała i uznała, że chociaż początkowo tego nie chciała, to jednak będzie mu się narzucać i zmusi go do przerwy. Tak, tak będzie najlepiej dla wszystkich, a zwłaszcza dla Gabriela.
Nie minął nawet kwadrans od kiedy postanowiła coś zrobić, a już stała na terenie cmentarzyka. Uśmiechnęła się lekko. Wszystko już prezentowało się… Doskonale. Lubiła to miejsce. Stary cmentarz zawsze był dość urokliwy, niemalże jak z sympatycznego obrazka, nawet jeśli pewna grupa zakopanych na nim ciał zdecydowanie nie zasługiwała, aby leżeć w tak ładnym miejscu. Nie zamierzała jednak rezygnować z dbania o coś tak pięknego, czego widok zawsze wypełniał jej serce miłym uczuciem, tylko ze względu na grupkę wyjątkowo przegniłych karm dla robaków, które musiała tam zakopać. A teraz, gdy tym wszystkim zajął się Gabriel… Wiedziała, że cmenatarz będzie jeszcze bardziej malowniczy.
– Gabrielu… – powiedziała do odwróconej do niej plecami sylwetki. – W ogóle nie odpoczywasz. Chodź, przyniosłam ci coś do picia. – I rzeczywiście w bladych dłoniach trzymała tacę, na której znajdował się wypełniony krwią czajnik, filiżanka i garść biszkopcików.