[Lamezia Terme 13.10.72] And all that I can see is just another lemon tree

Nie spodziewał się, że ta cała przygoda w Dunwich zrobi na Hestii takie wrażenie. Przez moment nawet poczuł się dumny. Było z czego. A i samo to, że go skomplementowała, sprawiało, że robiło się mu wyjątkowo miło. Może dlatego, że jej zdanie było dla niego najzwyczajniej ważne. Jednak jednocześnie nie był pewny, czy jego wkład w uratowanie Dunwich był znowu taki wielki. Przecież nie zrobiłby tego bez Brynji i Ceolsige.

Jego policzki pokrył rumieniec. Nie potrafił przyjmować komplementów. Instynktownie chwycił za aparat wiszący na jego szyi. Czasami, kiedy się stresował, zdarzało się mu przekręcać obiektyw w jedną czy drugą stronę.

– Żebyś widziała, jak wtedy mi szło czarowanie. Połowa zaklęć to była kompletna porażka – zaśmiał się. – Nie byłbym wow, gdyby nie było wow osób obok mnie. Brynji i Ceolsige Burke. Ale to chyba normalne. Nie ma osób samowystarczalnych. A też myślałem wtedy o ucieczce. Ale rzeczy działy się tak szybko, że nie było na to czasu. Klątwa uwięziła Brynję i musiałem ją ratować.

Coś poruszyło się w nim na słowa Hestii o tym, że ktoś mógłby być smutny, gdyby zginął w Dunwich czy gdziekolwiek indziej. Był taki czas, gdy myślał, że już nie istniały takie osoby. Że jakby nagle coś mu się stało, nikt by mu nie pomógł.

– Ale… ale dziękuję – zawahał się na chwilę, po czym spojrzał na Hestię. – Po powrocie z Dunwich byliśmy w jednej cukierni na Horyzontalnej. Możemy kiedyś tam się wybrać – wypowiedział te słowa trochę zbyt szybko i dopiero po chwili zdał sobie sprawę, jak one zabrzmiały. – Oczywiście jeśli byś miała ochotę.

Drzewa pomarańczowe szumiały dookoła nich, kurz ze ścieżki unosił się lekko przy każdym kroku. W oddali Henry zobaczył swego rodzaju punkt widokowy. Ławeczkę położoną na małym wzgórzu, otoczoną roślinnością i, co najważniejsze, pustą.

– To wygląda na dobre miejsce, żeby coś naszkicować, nie wydaje ci się? – wskazał w tamtą stronę.