W normalnych warunkach pewnie faktycznie czekaliby w tym zawieszeniu tydzień czy dwa, unikając siebie wzajemnie w jakimś dziwacznym tańcu. Cóż, obydwojgu wychodziło to zaskakująco dobrze jak na osoby które potrafiły przyciągać do siebie uwagę innych, ale tym razem niezbyt miał na to czas. Bo za jakieś dwa tygodnie miało być Samhain – sabat na który czekali niemalże od Beltane, a przynajmniej od momentu kiedy uświadomili sobie jak ważne to było święto dla nich jako zimnych. A biorąc pod uwagę jego obecne działania odnośnie grupy zadaniowej, cóż, chciał się o nią martwić jeszcze kiedy miał na to czas, a nie w listopadzie kiedy pewnie znowu wszystko pójdzie w pizdu.
Dlatego też wyciągał w jej stronę gałązkę oliwną, a ona oczywiście, musiała być Victorią Lestrange. Nie wiedział, czego właściwie się po niej spodziewał, ale próba zdenerwowania go na nowo i łapanie za słówka, zdecydowanie leżało w zbiorze rzeczy, których można było się po niej spodziewać. W sumie po każdym oklumencie, bo ci zachowywali się jakby każdy skrawek ich myśli był największym skarbem, a dodatkowo to każdy powinien się domyślać łaskawych państwa, co mieli na myśli.
— Szczerze? — zapytał jej, wzdychając przy tym męczenniczo. — Nie mam bladego pojęcia, co dzieje się w twojej głowie. Nie umiem czytać w myślach — powiedział grzecznie, ugodowo wręcz, opierając się o jej biurko biodrem i splatając ręce przed sobą. — Ale nawet chętnie bym się dowiedział, żebym więcej nie popełnił podobnego błędu, co ty na to? — bo było to okropnie wręcz uciążliwe. Tak, chciał teraz od niej rzeczy i szedł wręcz na skróty, nie dając ani jej ani sobie czasu na to, by wszystko naturalnie wygasło, ale prawda była taka że cóż… faktycznie nie miał bladego pojęcia o co poszło. Mógł powiedzieć ładniej? Mógł. Czy nie pierwszy raz był chamem i robił coś na szybko, zanim w ogóle pomyślał o tym? No nie. Więc nie było co udawać zaskoczonej i święcie oburzonej.