[21.10.1972] Wielkie otwarcie Zaklętej Łyżeczki

Najpierw dało się ich usłyszeć. Kilka głosów naraz, śmiech odrobinę zbyt donośny jak na elegancką ulicę, czyjeś parsknięcie i szmer rozbawionego oburzenia, gdy jeden z rezerwowych spróbował poprawić drugiemu przypinkę, niemal wbijając mu ją krzywo w klapę marynarki. Szli zwartą grupą, jak osobliwa delegacja dryblasów, która przez pomyłkę trafiła na salonowe otwarcie zamiast do szatni po meczu. Wyróżniali się wśród tłumów zebranych pod restauracją nie tylko wzrostem i szerokimi ramionami, ale też tą specyficzną energią ludzi przyzwyczajonych do tego, że kiedy gdzieś się pojawiają liczne spojrzenia kierują się właśnie na nich. Dopiero potem można było dostrzec szczegóły: ciemne, dobrze skrojone garnitury, małe herby Puddlemere United przy piersiach i dyskretne przypinki połyskujące przy kołnierzach. Wyglądali reprezentacyjnie, niemal dostojnie, choć pod tą warstwą klubowej elegancji nadal kryła się grupa zawodników, którym bliżej było do pomeczowego hałasu, mokrej murawy i śmiechu niosącego się po szatni niż do grzecznego stania w kolejce po stolik. Lukas szedł z przodu, choć formalnie wcale nie powinien. Nie był kapitanem i doskonale o tym wiedział, ale istniały sytuacje, w których hierarchia przegrywała z tym, kto pierwszy otwierał usta. A poza tym Bott otwierał restaurację. Miało być jedzenie. Dużo jedzenia. Różne dania, desery, napoje, magiczne efekty i kuchnia przygotowana specjalnie na ten dzień. Dla Lukasa brzmiało to mniej jak obowiązek reprezentacyjny, a bardziej jak zaproszenie do miejsca, w którym ktoś wreszcie potraktował jedzenie z należytą powagą. Quidditch był sensem życia, oczywiście. Był prędkością, krzykiem trybun, ryzykiem i tym krótkim, cudownym momentem, w którym człowiek wiedział, że jest dokładnie tam, gdzie powinien. Ale gotowanie pozostawało tą częścią życia, którą Lukas ubóstwiał po cichu, trochę na uboczu, jak sekret zbyt osobisty, by oddać go ludziom na żarty. Na boisku wszystko działo się szybko, pod presją, na oczach tłumu. W kuchni liczył się smak, cierpliwość i ten jeden ledwie uchwytny moment, w którym sos gęstniał tak, jak trzeba, mięso miękło pod nożem, a człowiek wiedział, że coś wyszło dokładnie tak, jak powinno.
Przy wejściu do Zaklętej Łyżeczki zwolnił. Złocisty szyld poruszał się nad drzwiami, a zaczarowana łyżeczka leniwie dotykała kolejnych deserów, zmieniając je jeden w drugi. Ciasto z kremem, szarlotka, deser w salaterce, wszystko przesuwało się w kuszącym, słodkim rytmie, który w oczach Lukasa był już niemal bezczelną prowokacją. Wyglądało to tak, jakby sama restauracja mrugała do niego porozumiewawczo, obiecując rzeczy, których człowiek o zdrowym apetycie nie powinien ignorować.
— Pamiętajcie — rzucił James przez ramię, zatrzymując drużynę ostatnim spojrzeniem kapitana. — To restauracja, nie szatnia. Nikt nie krzyczy nad zupą, nikt nie robi zakładów o ostatni kawałek pieczeni i proszę, choć raz zachowujcie się jak ludzie.
Słowo kapitana było rzeczą świętą, więc kilka min wyraźnie spoważniało. Przynajmniej na tyle, na ile mogli spoważnieć ludzie, których właśnie wpuszczano do miejsca pachnącego ciepłym jedzeniem. Blondynek wzruszyl ramionami i już miał chwytać za klamkę, kiedy malutka sylwetka mignęła mu gdzieś z boku. Kot. Siedział przy wejściu z miną istoty, która być może nie miała zaproszenia, ale posiadała pełne przekonanie, że zaproszenia są dla słabych Futro miał jasne, choć wciąż noszące ślady życia, które najwyraźniej nie zawsze prowadziło przez salony. Było w nim coś z ulicznego cwaniaka i obrażonego arystokraty po wyjątkowo złych decyzjach: ten rodzaj bezczelnej godności, z którą można siedzieć pod drzwiami restauracji i wyglądać, jakby to restauracja powinna przepraszać za opóźnienie.
Lukas pochylił się lekko, unosząc brew.
— No proszę. Jaki ładny sierściuch. Ty też przyszedłeś ocenić kuchnię? 
Jeden z zawodników za jego plecami westchnął ciężko.
— Nott, błagam, nie zaczynaj rozmowy z kotem przed wejściem.
— To nie rozmowa. To rozeznanie konkurencji — odparł Lukas z szerokim uśmiechem. — Powodzenia, mały.
Wyprostował się i ruszył do środka. Wnętrze uderzyło go ciepłem, zapachem jedzenia i barwnym światłem przechodzącym przez witraże. To wystarczyło, żeby jego twarz wyraźnie się rozjaśniła. Spojrzał na stoliki, na kelnerów roznoszących małe porcje, na ludzi próbujących wszystkiego po kolei, i przez chwilę wyglądał mniej jak zawodnik quidditcha na oficjalnym wyjściu, a bardziej jak ktoś, kto właśnie znalazł się w miejscu znacznie ciekawszym, niż wypadało przyznać na głos.
— Dzień dobry — zwrócił się do kelnerki z uśmiechem. — Puddlemere United. Obiecujemy, że jesteśmy mniej kłopotliwi, niż wyglądamy.
Z tyłu ktoś zakaszlał znacząco, jednak Lukas nawet nie mrugnął.
— W większości… — poprawił bez zawahania.