11.05.2026, 21:45 ✶
Pomarańcze paradoksalnie nie były wcale aż tak łatwe do narysowania. Oczywiście kształt był dość prosty, ale to nie kształt stanowił tutaj niej wyzwanie, a to w jaki sposób powinna uchwycić te cudowne widoki i towarzyszący im nastrój na zwykłej kartce papieru. Bo to co działo się tutaj o poranku było tak urzekające, że nie dało się tego niemal opisać słowami. Ten zapach! Te krajobrazy! To poranne słońce, złociście odbijające się od cytrusów. Żadna pocztówka, ani tym bardziej żaden jej rysunek nie był w stanie tego opisać i kobieta naprawdę nie rozumiała, jaki sens miało powiedzenie jak z obrazka. Wszystko było niesamowite i po cichu liczyła, że Henry sam zgodzi się z nią, jak trudno było uwiecznić coś takiego, nawet jeśli była pewna, że Lockhart i tak by sobie poradził z tym zadaniem.
Zauważyła przyjaciela z żenującym jak na jej profesję opóźnieniem, zapatrzona w jedno z pobliskich drzew, gdy próbowała zdecydować się jak ugryźć rysunki. Jednak, gdy w końcu go dostrzegła, rozpromieniła się jeszcze bardziej.
– Hej. I jak tam na razie? – spytała wesoło podchodząc do drugiego czarodzieja. Teraz na wyjeździe uznała, że wejdzie w tryb wakacyjny i nieco zaszaleje ze swoim wyglądem. Obecnie więc miała na sobie niebieską, bawełnianą spódnicę w kwiecisty wzór i różową bluzkę, a lewą rękę, poza prostym zegarkiem, udekorowała również bransoletką w stokrotki. Nie chciała się bawić w żadne kosmetyki na rzęsach (bo też zapomniała spakować swoją jedyną maskarę) więc po prostu przedłużyła je i nieco przyciemniła swoimi metamorfomagicznymi zdolnościami. Na usta natomiast nałożyła trochę błyszczyku, kupionego tuż przed wyjazdem na przecenie, który chociaż w teorii był bezbarwny, to zawierał w sobie tyle perlistych drobinek, że młoda Bletchley powoli wkręcała się że jej usta lśnią teraz mocniej, niż kula disco, co oczywiście nie było nawet bliskie prawdy.
Hestia podeszła jeszcze bliżej Henry'ego i w jakimś pierwszym głupim odruchu, chciała go objąć, co może nie byłoby bardzo głupie, gdyby nie to, że pod pachą miała swój szkicownik i przybory do rysowania, które w tym samym momencie upadły na ziemię. Ręcę czarownicy zawisły więc na chwilę w powietrzu, w połowie drogi do Lockharta i szybko cofnęły się aby posprzątać ten bałagan.
Zauważyła przyjaciela z żenującym jak na jej profesję opóźnieniem, zapatrzona w jedno z pobliskich drzew, gdy próbowała zdecydować się jak ugryźć rysunki. Jednak, gdy w końcu go dostrzegła, rozpromieniła się jeszcze bardziej.
– Hej. I jak tam na razie? – spytała wesoło podchodząc do drugiego czarodzieja. Teraz na wyjeździe uznała, że wejdzie w tryb wakacyjny i nieco zaszaleje ze swoim wyglądem. Obecnie więc miała na sobie niebieską, bawełnianą spódnicę w kwiecisty wzór i różową bluzkę, a lewą rękę, poza prostym zegarkiem, udekorowała również bransoletką w stokrotki. Nie chciała się bawić w żadne kosmetyki na rzęsach (bo też zapomniała spakować swoją jedyną maskarę) więc po prostu przedłużyła je i nieco przyciemniła swoimi metamorfomagicznymi zdolnościami. Na usta natomiast nałożyła trochę błyszczyku, kupionego tuż przed wyjazdem na przecenie, który chociaż w teorii był bezbarwny, to zawierał w sobie tyle perlistych drobinek, że młoda Bletchley powoli wkręcała się że jej usta lśnią teraz mocniej, niż kula disco, co oczywiście nie było nawet bliskie prawdy.
Hestia podeszła jeszcze bliżej Henry'ego i w jakimś pierwszym głupim odruchu, chciała go objąć, co może nie byłoby bardzo głupie, gdyby nie to, że pod pachą miała swój szkicownik i przybory do rysowania, które w tym samym momencie upadły na ziemię. Ręcę czarownicy zawisły więc na chwilę w powietrzu, w połowie drogi do Lockharta i szybko cofnęły się aby posprzątać ten bałagan.