06.05.2026, 09:33 ✶
– Nie mam, ale jakbym miał wybierać między łożem madejowym, a powrotem do lekcji wróżbiarstwa, musiałbym bardzo poważnie zastanowić się nad tym pierwszym – stwierdził Shafiq, choć pewnie mimo tego, że na jego twarzy nie gościł uśmiech, mówiąc to raczej nie do końca na serio. Trudno było powiedzieć, czy za jego stosunek wobec wróżbiarstwa faktycznie odpowiadała marna nauczycielka. Mógł to być i fakt, że Cathal był do bólu wręcz przyziemny, zanurzony w rzeczywistości. Że był jak niewierny Tomasz, który musiał ujrzeć, dotknąć, usłyszeć, by uwierzyć. Szukał faktów, dowodów, nie lubił przyjmował niczego na wiarę.
– Byłem w Slytherinie. Mugoloznastwo nie należało do przedmiotów, które w tym Domu chętnie się wybiera i nawet o tym nie pomyślałem. Nigdy nie przepadałem za mugolami i nie przyszło mi do głowy, że na wykopaliskach wiedza o nich może się czasem przydać. Nie miałem też ochotę opiekować się gumochłonami, a w Hogwarcie raczej nie uczyli opieki nad groźnymi wężami. Jeśli chodzi o numerologię… za wiele książek do przeczytania – wyjaśnił krótko. Nie żeby zapamiętanie tych książek było dla niego problemem, wręcz przeciwnie. Ale musiał czytać tak wiele ksiąg na inne przedmioty, i każde słowo opadało gdzieś w jego pamięć jak kamień, by pozostać tam na zawsze, że już mając kilkanaście lat zaczął dążyć do tego, by przyswajać tylko faktycznie przydatną wiedzę albo tę, która go interesuje. – Z perspektywy czasu powinienem zdecydować się na mugoloznastwo albo numerologię, ale czternastoletniemu mnie wróżbiarstwo zdawało się czymś, co będzie najłatwiej ignorować.
I takie było. Cóż, Shafiq był nastolatkiem specyficznym, ale wciąż nastolatkiem: nastolatki niekoniecznie podejmowały najlepsze decyzje i niestety bywało, że później za niektóre płacili jako dorośli. Mugoloznastwo albo numerologia na pewno pomogłyby mu dużo bardziej niż to, że w głowie obijało się znaczenie kilku wróżbiarskich symboli, pochwycone podczas wykładów nauczycielki, w tych chwilach, gdy nie dał rady jej ignorować.
– W porządku – odparł krótko, też wstając z kamienia. On się nie zachwiał: może dlatego, że był zwyczajnie potężniej zbudowany, więc choć wypili podobną ilość alkoholu, podziałała na niego trochę mniej. Bez słowa wyciągnął rękę, podpierając ją po prostu, jeśli tego potrzebowała, a potem puścił i ruszył przez wrzosy w stronę filarów. Fioletowe kwiaty sypały się spod ich nóg, kiedy przemieszczali się przez wrzosowe pola.
Może była ta gra świateł, iluzja stworzona przez trunek i zachodzące słońce, ale kiedy w oddali dostrzegli filar, Ginny zdawało się, że widzi kogoś przy nim. Nie rozpoznawała sylwetki, ta jednak zdawała się znajoma: może widywała ten płaszcz w obozie? Zdało się jej, że filar błyszczy. Ledwo jednak mrugnęła, ta osoba znikła, a kamień był tylko kamieniem. Złudzenie, teleportacja na ich widok, świeżo przebudzony dar? Shafiq zdawał się niczego nie widzieć, ale on akurat wyciągał z kieszeni papierosy, mógł więc nie patrzeć w tamtą stronę.
– Byłem w Slytherinie. Mugoloznastwo nie należało do przedmiotów, które w tym Domu chętnie się wybiera i nawet o tym nie pomyślałem. Nigdy nie przepadałem za mugolami i nie przyszło mi do głowy, że na wykopaliskach wiedza o nich może się czasem przydać. Nie miałem też ochotę opiekować się gumochłonami, a w Hogwarcie raczej nie uczyli opieki nad groźnymi wężami. Jeśli chodzi o numerologię… za wiele książek do przeczytania – wyjaśnił krótko. Nie żeby zapamiętanie tych książek było dla niego problemem, wręcz przeciwnie. Ale musiał czytać tak wiele ksiąg na inne przedmioty, i każde słowo opadało gdzieś w jego pamięć jak kamień, by pozostać tam na zawsze, że już mając kilkanaście lat zaczął dążyć do tego, by przyswajać tylko faktycznie przydatną wiedzę albo tę, która go interesuje. – Z perspektywy czasu powinienem zdecydować się na mugoloznastwo albo numerologię, ale czternastoletniemu mnie wróżbiarstwo zdawało się czymś, co będzie najłatwiej ignorować.
I takie było. Cóż, Shafiq był nastolatkiem specyficznym, ale wciąż nastolatkiem: nastolatki niekoniecznie podejmowały najlepsze decyzje i niestety bywało, że później za niektóre płacili jako dorośli. Mugoloznastwo albo numerologia na pewno pomogłyby mu dużo bardziej niż to, że w głowie obijało się znaczenie kilku wróżbiarskich symboli, pochwycone podczas wykładów nauczycielki, w tych chwilach, gdy nie dał rady jej ignorować.
– W porządku – odparł krótko, też wstając z kamienia. On się nie zachwiał: może dlatego, że był zwyczajnie potężniej zbudowany, więc choć wypili podobną ilość alkoholu, podziałała na niego trochę mniej. Bez słowa wyciągnął rękę, podpierając ją po prostu, jeśli tego potrzebowała, a potem puścił i ruszył przez wrzosy w stronę filarów. Fioletowe kwiaty sypały się spod ich nóg, kiedy przemieszczali się przez wrzosowe pola.
Może była ta gra świateł, iluzja stworzona przez trunek i zachodzące słońce, ale kiedy w oddali dostrzegli filar, Ginny zdawało się, że widzi kogoś przy nim. Nie rozpoznawała sylwetki, ta jednak zdawała się znajoma: może widywała ten płaszcz w obozie? Zdało się jej, że filar błyszczy. Ledwo jednak mrugnęła, ta osoba znikła, a kamień był tylko kamieniem. Złudzenie, teleportacja na ich widok, świeżo przebudzony dar? Shafiq zdawał się niczego nie widzieć, ale on akurat wyciągał z kieszeni papierosy, mógł więc nie patrzeć w tamtą stronę.