[Jesień 72 13.10, Lamezia Terme | wyjazd Cutty Sark] Dom PoStrachów

Peregrinus zdążył jeszcze potwierdzić Hannibalowi, iż w rzeczy samej, nękająca go obecność zniknęła, po czym i on zwrócił się w stronę przybyłych na miejsce kobiet. Przywitał je oszczędnym skinieniem głowy. Jako że scena zaczynała robić się tłoczna, cichy badacz przy tych powitaniach i pierwszych wymianach zdań wycofał się nieco w cień. Czuł na sobie również cały czas badawcze zerknięcia Hannibala — i słusznie zapewne na niego patrzono, mimo że wprawiało go to w pewien dyskomfort.
— Wszystko wskazuje na to, że to obecność ducha — odpowiedział rzeczowo na pytanie Ceolsige. — Odkąd tutaj jesteśmy, wszyscy od czasu do czasu wyczuwamy… coś, choć nikt z nas niczego nie zobaczył. Odezwało się również do nas. Powiedziało, że to miejsce nie jest już tym, czym niegdyś było. — O tym, że prawdopodobnie wystąpiły u niego pierwsze objawy opętania, wróżbita nie wspomniał. Wystarczyło na razie, że wiedziała o tym jedna osoba. Nie uśmiechało mu się dzielić tą wrażliwą wiadomością z szerszym gronem.
Wymiana informacji tymczasem trwała w najlepsze. Peregrinus z uwagą wysłuchał wszystkiego, co miała im do przekazania Hestia. Mafia, romanse, morderstwa — ach, jakże trudno było to wszystko początkowo ogarnąć zrozumieniem.
— Była tu z nami Helena Rowle. Odeszła do hotelu, aby wezwać pomoc — zaczął po tym, jak Bletchley skończyła mówić. — Coś uszkodziło runiczne zabezpieczenia w dokładnie tym miejscu. — Wskazał ręką fragment muru tworzącego ruiny. — Według panny Rowle, były to różne gatunki zwierząt. Biorąc pod uwagę, że atakowały ten sam cel, mogły być opętane. Naprawiłem tymczasowo runę. — Urwał na chwilę, aby zastanowić się nad tym, jak ich własne wieści mogą łączyć się z wieściami od kobiet. — Czy wiecie, kto został zamordowany? Głos, który dziś się do nas zwracał, zdawał się należeć do młodego mężczyzny. — Nie wspomniał, że również w jego śnie proroczym prowadził go właśnie młody mężczyzna. Dokładnie w głąb tej ziemi, w której droga miała się rzekomo otworzyć. Czarodziej spojrzał pod swoje stopy, wspominając ostrzeżenie Hestii, która radziła się odsunąć, lecz nie zrobił ani kroku. — Ma się otworzyć droga. Czy droga do serca…? To brzmi… bardzo romantycznie — zauważył, choć niesamowicie sucho, wyraźnie nieujęty dramatyczną historią kochanków i mordów.