21.04.2026, 00:03 ✶
Leżał tam tysiąc lat.
Leżał i leżał i chłonął spokój, zimny i nieczuły jak ten kamień wyślizgany bucikami braciszków czy sióstr, nigdy za bardzo nie interesowała go historia, szczególnie historia była tego domu, nie tak jak historia bieżąca, najnowsza tak domu - szczególnie jadalni - jak i właścicielki.
Leżał tam całą wieczność.
A wtedy przyszła i nie był pewien czy się cieszyć czy płakać, czy dziękować czy pomstować, czy w ogóle co ze sobą zrobić. Jak mógłby wyrazić to wszystko co kłębiło się w nim od wczoraj, a jakby kłębiło się od zawsze? Od przebudzenia? Od urodzenia? Kosmologia przeznaczenia, zwykła być mu nieśmiesznym żartem, teraz jednak stanowiła płynne połączenie między nim a zimnym kamieniem tego domostwa.
Jakby miał smycz na szyi, a po drugiej stronie młyńskie koło wielkości kilkupiętrowego budynku z mrocznymi skrzydłami górującymi nad nocnym wzgórzem z widokiem na światła pretencjonalnego Bath.
Czy wspominał już dzisiaj jak nienawidzi Anglii?
Zadała mu pytanie, które skrzętnie zignorował. Słowa jak bzyczenie muchy, chociaż ze wszystkich insektów jej było do muchy niebywale daleko. Bliżej do modliszki. Czy aż tak czekał, aż zeżre mu głowę? Nie żeby czuł się jakkolwiek koherentnym materiałem na partnera. Obecnie był nędznym materiałem na cokolwiek, no może dywanik pod postumentem na jakąś zgrzebną rzeźbę. Albo wazę.
Nie zamierzał się ruszać, technika udawania trupa szła mu całkiem nieźle pół nieżycia. Niech nie myśli, że będzie dawał się sprowokować, skoro to ona zaczęła obrażając go śmiertelnie, nawet jeśli to był tylko wytwór jego zlęknionej podświadomości, która wypluła mu takie, a nie inne wizje oprószone bielą widmowego śniegu.
Proroctwo? Niedoczekanie!
Wytrzymał może pięć sekund po czym niespiesznie przekrzywił głowę tak aby móc widzieć czerwone trzewiki. Nawet nie zauważył, kiedy do spojrzenia dołączyła ręka, a palce dotknęły barwnej materii odcinającej się na czarnobiałym percepowaniu przestrzeni. Gabriel zdecydowanie nie był typem przejmującym się nakazami pokroju "możesz patrzeć, nie wolno dotykać"
– Masz ładne korzenie – zauważył w swojej rodzimej mowie, uważając, że to o wiele bardziej pasuje do sytuacji. Brakło tylko białej flagi pod ręką.
Zabrał dłoń i przekrzywił twarz powracając do fotosyntezowania (hehe wcale nie, słoneczko nadal było dlań śmiertelne) zapuszczania swoich własnych korzeni w opustoszałym skrzydle dla nieproszonych gości. Ten dom go nienawidził. To z pewnością klątwa rozrzuconych wokół niego podartych tapet. Był pewien w 98 procentach.
Leżał i leżał i chłonął spokój, zimny i nieczuły jak ten kamień wyślizgany bucikami braciszków czy sióstr, nigdy za bardzo nie interesowała go historia, szczególnie historia była tego domu, nie tak jak historia bieżąca, najnowsza tak domu - szczególnie jadalni - jak i właścicielki.
Leżał tam całą wieczność.
A wtedy przyszła i nie był pewien czy się cieszyć czy płakać, czy dziękować czy pomstować, czy w ogóle co ze sobą zrobić. Jak mógłby wyrazić to wszystko co kłębiło się w nim od wczoraj, a jakby kłębiło się od zawsze? Od przebudzenia? Od urodzenia? Kosmologia przeznaczenia, zwykła być mu nieśmiesznym żartem, teraz jednak stanowiła płynne połączenie między nim a zimnym kamieniem tego domostwa.
Jakby miał smycz na szyi, a po drugiej stronie młyńskie koło wielkości kilkupiętrowego budynku z mrocznymi skrzydłami górującymi nad nocnym wzgórzem z widokiem na światła pretencjonalnego Bath.
Czy wspominał już dzisiaj jak nienawidzi Anglii?
Zadała mu pytanie, które skrzętnie zignorował. Słowa jak bzyczenie muchy, chociaż ze wszystkich insektów jej było do muchy niebywale daleko. Bliżej do modliszki. Czy aż tak czekał, aż zeżre mu głowę? Nie żeby czuł się jakkolwiek koherentnym materiałem na partnera. Obecnie był nędznym materiałem na cokolwiek, no może dywanik pod postumentem na jakąś zgrzebną rzeźbę. Albo wazę.
Nie zamierzał się ruszać, technika udawania trupa szła mu całkiem nieźle pół nieżycia. Niech nie myśli, że będzie dawał się sprowokować, skoro to ona zaczęła obrażając go śmiertelnie, nawet jeśli to był tylko wytwór jego zlęknionej podświadomości, która wypluła mu takie, a nie inne wizje oprószone bielą widmowego śniegu.
Proroctwo? Niedoczekanie!
Wytrzymał może pięć sekund po czym niespiesznie przekrzywił głowę tak aby móc widzieć czerwone trzewiki. Nawet nie zauważył, kiedy do spojrzenia dołączyła ręka, a palce dotknęły barwnej materii odcinającej się na czarnobiałym percepowaniu przestrzeni. Gabriel zdecydowanie nie był typem przejmującym się nakazami pokroju "możesz patrzeć, nie wolno dotykać"
– Masz ładne korzenie – zauważył w swojej rodzimej mowie, uważając, że to o wiele bardziej pasuje do sytuacji. Brakło tylko białej flagi pod ręką.
Zabrał dłoń i przekrzywił twarz powracając do fotosyntezowania (hehe wcale nie, słoneczko nadal było dlań śmiertelne) zapuszczania swoich własnych korzeni w opustoszałym skrzydle dla nieproszonych gości. Ten dom go nienawidził. To z pewnością klątwa rozrzuconych wokół niego podartych tapet. Był pewien w 98 procentach.