Chciałaby zobaczyć te osoby, które znudziłyby Brennę – nie dlatego, że jej nie wierzyła, a dlatego, że to musiały być bardzo… niezwykłe osobistości, skoro nawet kogoś tak pełnego życia czy werwy, chcącego dostrzec w ludziach same najlepsze cechy, były w stanie zanudzić.
Tak, to była dla niej praca. I jednocześnie do tej pracy nikt jej nie zmusił. Jej rodzina, każdy jej członek miał na to trochę inną wizję, a ona tutaj i tak zrobiła po swojemu, szukając tego miejsca dla siebie. Tam, gdzie Brenna od początku wiedziała, czym będzie się zajmować po szkole, tam Victoria nie miała pojęcia, gdzie będzie czuła się odpowiednio i na miejscu. Był nawet taki moment w sierpniu, gdy poważnie rozważała zmianę kariery – przez tę bezsilność, którą odczuwała w stosunku do oklumencji. Z biegiem lat zresztą wyszło, że warzenie eliksirów nie tyle ją uspokaja, co zwyczajnie cieszy… Ale lubiła też ten nieprzewidywalny pierwiastek związany z obecną pracą. I to nie tak, że wykonywała wszystkie polecenia ślepo, że nie widziała, że wiele rzeczy nie ma zwyczajnie sensu. Jak to, że nie mogli używać nawet prostego zaklęcia jakim było wyczarowanie Patronusa. Albo z jakim ryzykiem wiązało się przekazanie Ministerstwu substancji, jaką stworzyła trytonka z Windermere… Więc jej nie przekazała, a zniszczyła.
To jednak, co najbardziej bolało, zwykle nie było takie proste do przyznania na głos.
[a]Uśmiechnęła się do Brenny tak jak zawsze, czyli niezbyt szeroko. Nawet jeśli Brenna mówiła to, bo poczuła, że należy to powiedzieć, to było to miłe. Że wybierała jej towarzystwo, bo je lubiła i chciała, a nie z jakiegoś przymusu czy poczucia, że musi – zwłaszcza po tym, co miało miejsce w księgarni.
– Ja się uważam za nudną – odparła, w jakimś przypływie szczerości nim chrząknęła i uciekła spojrzeniem gdzieś w bok. Prześlizgnęło się wtedy po raporcie, który pisała i może powinna go dokończyć nim wyjdzie, by jutro zacząć pracę z czystą głową, ale prawda była taka, że skupienie się na pracy w tym stanie i momencie nie było najłatwiejsze.
[a]Może powinna to odłożyć. Wrócić do tego jutro na spokojnie. Może…
– Wiesz jak jest. Żeby pójść do łóżka muszę sobie zapalić kadzidło, albo wypić eliksir – i przynajmniej przestała z tym walczyć i męczyć się, że może akurat się uda. – Chyba nie mam ochoty na tłumy. Ale do siebie zapraszam.