– Tak, ale z nimi się nie spotykasz – to była zasadnicza różnica, bo jak do głosu dochodziły uczucia romantyczne, to ludzie potrafili się zachowywać irracjonalnie. Lestrange nie twierdziła, że taki był dosłownie każdy facet, o nie nie, chciała tylko pokazać Brennie pewne zachowania, na które warto zwrócić uwagę. A patrząc na Atreusa, który nawet się nie kwapił wytłumaczyć Brennie o co szła cała rzecz, to śmiała twierdzić, że to dokładnie ten przypadek.
Wcześniej po prostu nie każdy odczuwał dotkliwie i na własnej skórze to, co się dzieje. Jednych dotykało to szybciej, innych później. Victoria nie kręciła się wśród mugolaków, to nie tak, że nimi gardziła, ale podchodziła z dystansem i pewną nieufnością, której nabrała w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof (nie mówiąc o tym, co wkładali jej przez całe życie w domu). Ale na własne oczy widziała skalę zniszczeń i śmierci jeszcze gdy nosiła mundur aurora z miedzianymi, a nie srebrnymi wstawkami. Cholera, wyciągała nawet z ruin zawalonego domu ciało swojego wtedy-narzeczonego, nawet nie poznając, że to właśnie on. Mogła go nie lubić, ale i jego śmierć ją przecież w jakiś sposób dotknęła. Zaś Beltane… To, co się tam wydarzyło, odczuła na własnej skórze bardzo dokładnie, bardziej niż większość, a z konsekwencjami mierzyła się do teraz, kilka miesięcy później.
Victoria westchnęła w końcu i w lekkim roztargnieniu potarła czoło, odsuwając przy tym kosmyki włosów, które wpadały jej teraz do oczu. Chciała i nie chciała jednocześnie mówić to wszystko. Z Brenną znały się przecież tak długo, ufała jej i nie było powodu, dla którego nie miałaby się zwierzać z takich rzeczy. I jednocześnie nie chciała jej martwić, nikogo nie chciała martwić, ale nie była tak naiwna by wierzyć, że nic po niej nie widać, zwłaszcza dla osób, które znały ją dobrze. Chciała, by to było wzajemne. Żeby nie było tak, że jest jedyną osobą, która swoim przyjaciołom mówi o tym, co jej leży na sercu, ale zauważyła już, że najpierw trzeba się tego domyślić, a potem trochę naciskać, z czym też nie czuła się najlepiej – jak ten niechciany element.
– Czy jest w ogóle taki scenariusz, w którym gdziekolwiek i z kimkolwiek byś się nudziła? – zapytała w odpowiedzi i lekko przekrzywiła głowę. Starała się ignorować to bujanie się Brenny na krześle – głównie dlatego, że dokładnie tak samo wyglądało to w szkole i już się przyzwyczaiła, poza tym zwracanie jej na to uwagi zupełnie mijało się z celem i było kompletną stratą czasu. Pod tym względem były swoim całkowitym przeciwieństwem, bo Victoria zwykle na krześle siedziała prosto, a na pewno się nie bujała. Zerknęła na zegarek na ręce po kolejnym pytaniu Bren, potem na kartkę papieru, którą do tej pory zapisywała, a ostatecznie wzruszyła ramionami.
– A ty nie wolisz odpocząć? Choćby po tym ciosie – zgoda, dostała jakieś leki czy coś tam, ale może jednak sama była zmęczona.