[Jesień 72, 7.10 Maida Vale | Robert & Urd]

Samotność, ale taka z rodzaju tych kojących.

Przecież nie chciała go przestraszyć, przecież nie chciała sprawić mu dyskomfortu. Wręcz przeciwnie, eliksiry wprawiły ją w taki nastrój, że zamierzała na moment, na krótki moment przychylić mu nieba. Śpiewała od serca prosto do jego serca, świadoma ingerencji w jego umysł, lecz przekonana o własnej niewinności, poddana chwili, którą zechciała z nim współdzielić. Doświadczenie. Tęsknota. Spokój.

Melodia zakończyła się łagodnym wyciszeniem, stopniowym przejściem ze świata kreowanego głosem do świata, których ich otaczał.

Też ładny, lekko upiorny w ten przyjemny, gotycki sposób. Też ładny, ale inny, pozbawiony głębi, pozbawiony uczuć, którym prawdziwie obdarzała morze. Woda pamiętała. Jak krew.

- Już. Teraz nigdy nie pomylisz, że syreny jakkolwiek się znają na śpiewaniu… - wyszeptała cicho, łaskocząc oddechem wrażliwą skórę na płatku ucha, wspierając się o lekko zesztywniałe męskie ramiona, jakby to ona potrzebowała po tym doświadczeniu osiąść w rzeczywistości a nie on. - Nie wiń mnie nieznajomy za to, że uległam pokusie obdarzenia Cię pieśnią. Noc była zbyt czarowna, by nie dać porwać się chwili… - tkała słowa, gęstniejącą aurę dwuznaczności przykrytą ciemnym listowiem i miękkimi czarnymi płatkami skutecznie skrywającymi kolce otaczających ich krzewów.

sukienka poglądowo