26.03.2026, 17:02 ✶
Hestia naprawdę lubiła swoich znajomych, ale na Merlina czy oni musieli rozmawiać o takich sprawach i to w miejscu publicznym? Przecież zaraz ktoś zwróci im uwagę, lub co gorzej, wyzwie od głupich dzieciaków, zwłaszcza po deklaracji Henry'ego i pytaniu Hannibala. W końcu, jak wcześniej zauważył Lockhart niektórzy ludzie naprawdę wojowniczo podchodzili do kwestii dodawania śmietany do carbonary.
A no i oczywiście ten inny temat dalej był krępujący, ale powoli dochodziła do siebie bo pierwszym pytaniu.
– Zadawanie się z celebrytami brzmi ogólnie dość męcząco. Nie chciałabym tak – powiedziała, a potem dotarło do niej, że przecież siedzi z nimi Hannibal. – Nie mówię o tobie oczywiście. Tylko o takich poznanych poza szkołą, kiedy zna się ich już tylko jakie osoby sławne – wyjaśniła i wtedy dla odmiany dotarło do niej, że przecież jeszcze do niedawna mieszkała u Anthony'ego Shafiqa, który na dodatek miał pociągania z Jessim. Szybko spojrzała na przyjaciela. – Ani o twoim.. wujku? On był sympatyczny, chociaż rzeczywiście na tych wszystkich materiałach promocyjnych Rosierów wygląda na mniej... Introwertycznego niż naprawdę.
Hannibal natomiast bardzo ją zaskoczył. Nie pytaniem o palce, a tym pierwszym o fory. Hestia w pierwszej chwili spojrzała na niego z uniesionymi brwiami i... Dotarło do niej że czarodziej żartuje, więc po prostu uśmiechnęła się szczerze i pokręciła głowa. Hannibal był sympatyczny, to prawda, ale chyba jednak wolał spokojniejszy typ potencjalnych partnerów. Chociaż zapewne nie pogardziłaby, gdyby był to ktoś kto rozumiał jakkolwiek jej potrzebę rysowania. Skupiła się na dłoni, która powróciła do normalnego kolory.
– Ja... Powinnam zawsze robić to sama, ale nie do końca mi wychodzi – wyznała nieco zażenowania, chociaż tym razem nie zmieniła kolorów. – Ale czasem przy emocjach jest to silniejsze ode mnie. Trochę tak, jak gdy ktoś sie stresuje to drżą mu ręce, nawet jeśli nieświadomie. – Westchnęła cicho. – Muszę nad tym popracować, ale przynajmniej nie są to bardzo widoczne zmiany.
Chociała cofnąć wyciągniętą przed siebie dłoń, ale coś nie wyszło. To znaczy wyszło, bo dłoń rzeczywiście zabrała, ale wraz z tym gestem trąciła kubek napoju, który na szczeście nie rozlał się bardzo po stole, ale na niestety rozlał się już mocniej po jej spodniach.
– Oj... – wymamrotała i szybko starła serwetkę blat po czym zobaczyła swoje spodnie i cicho westchnęła. – Dajcie mi chwilę. Zaraz wrócę – mruknęła i poszła doprowadzić się do porządku w łazience.
A no i oczywiście ten inny temat dalej był krępujący, ale powoli dochodziła do siebie bo pierwszym pytaniu.
– Zadawanie się z celebrytami brzmi ogólnie dość męcząco. Nie chciałabym tak – powiedziała, a potem dotarło do niej, że przecież siedzi z nimi Hannibal. – Nie mówię o tobie oczywiście. Tylko o takich poznanych poza szkołą, kiedy zna się ich już tylko jakie osoby sławne – wyjaśniła i wtedy dla odmiany dotarło do niej, że przecież jeszcze do niedawna mieszkała u Anthony'ego Shafiqa, który na dodatek miał pociągania z Jessim. Szybko spojrzała na przyjaciela. – Ani o twoim.. wujku? On był sympatyczny, chociaż rzeczywiście na tych wszystkich materiałach promocyjnych Rosierów wygląda na mniej... Introwertycznego niż naprawdę.
Hannibal natomiast bardzo ją zaskoczył. Nie pytaniem o palce, a tym pierwszym o fory. Hestia w pierwszej chwili spojrzała na niego z uniesionymi brwiami i... Dotarło do niej że czarodziej żartuje, więc po prostu uśmiechnęła się szczerze i pokręciła głowa. Hannibal był sympatyczny, to prawda, ale chyba jednak wolał spokojniejszy typ potencjalnych partnerów. Chociaż zapewne nie pogardziłaby, gdyby był to ktoś kto rozumiał jakkolwiek jej potrzebę rysowania. Skupiła się na dłoni, która powróciła do normalnego kolory.
– Ja... Powinnam zawsze robić to sama, ale nie do końca mi wychodzi – wyznała nieco zażenowania, chociaż tym razem nie zmieniła kolorów. – Ale czasem przy emocjach jest to silniejsze ode mnie. Trochę tak, jak gdy ktoś sie stresuje to drżą mu ręce, nawet jeśli nieświadomie. – Westchnęła cicho. – Muszę nad tym popracować, ale przynajmniej nie są to bardzo widoczne zmiany.
Chociała cofnąć wyciągniętą przed siebie dłoń, ale coś nie wyszło. To znaczy wyszło, bo dłoń rzeczywiście zabrała, ale wraz z tym gestem trąciła kubek napoju, który na szczeście nie rozlał się bardzo po stole, ale na niestety rozlał się już mocniej po jej spodniach.
– Oj... – wymamrotała i szybko starła serwetkę blat po czym zobaczyła swoje spodnie i cicho westchnęła. – Dajcie mi chwilę. Zaraz wrócę – mruknęła i poszła doprowadzić się do porządku w łazience.
Postać opuszcza sesję