[Yule 1971] Skurwyjcowe święta

- PRZECIEŻ PRÓBUJĘ - odkrzyknęła Ambrosia jakoś tak żałośnie, ale wciąż było w tym bardzo dużo złości, bo niestety nazwa skurwyjców była niezwykle tożsama. Ktokolwiek wpadł na to, jak pobudzić je do życia, był sam nieskończenie wielkim skurwysynem. To nie było wrzeszczenie przez list mamy, które zwykło przyprawiało o palące poczucie wstydu, że zawiodło się robiła i robił przypał przed kolegami, oj nie. Gównarzeria bawiła się najwyraźniej wybornie, obierając sobie za cel sam dzień święty, a mimo tego połowa rodziny wydawała się za winowajczynię obierać właśnie ją samą! Już widziała to zniesmaczone spojrzenie babci i mamy, tak jakby ona sama te listy kleiła.

Potém pójdziem, krew wroga wypijem!
Ciało jego rozrąbiem toporem,
Ręce, nogi gwoździami przybijem:
By nie powstał i nie był upiorem.

Kolejne dwa listy rozśpiewały się jeden po drugim, wykorzystując jakąś chwilę nieuwagi, żeby znowu pojawić się znikąd, rozplątać i zacząć wyć w nieboskim jęzku. Szeleszczenie było tym bardziej denerwujące, im dłużej trwało i człowiek dobitniej sobie uświadamiał że nic nie rozumie.

Rosie wyciągnęła różdżkę. W zaklęciach była tragiczna, ale zawsze mogła spróbować. Czego więc się podjęła, to sklejenia framugi okna, tak by nie pozostała żadna szpara, przez którą list mógłby wcisnąć się do środka.

// transmutacja ○○○○○ na sklejenie okna

Rzut T 1d100 - 12
Akcja nieudana