[jesień, 1970 r.] Kiedy Księżyc widział, jak Morze oddaje jedną ze swoich córek

Czy nie mogło wydarzyć się już nic gorszego? Nawet jeśli bezradność Lany jedynie rozbawiła nieznajomą, czarownica czuła się jeszcze bardziej zażenowana. Wstydziła się swojej bezczelności w podglądaniu drugiej kobiety, niezdarności z jaką zachowała się w tej sytuacji, a przede wszystkim bezwstydności z jaką jej wzrok przesuwał się po nagim ciele, choć dobrze wiedziała, że było to wbrew wszystkim wtłaczanym jej do głowy zasadom.

Kiedy już Dolohovówna myślała, że nieznajoma da sobie spokój z tym żałosnym przypadkiem, który miała przed sobą i odejdzie, kobieta zrobiła coś wręcz odwrotnego. Podeszła do Lany, a następnie pochyliła się nad nią niebezpiecznie blisko. Czarownica faktycznie nie uciekała; częściowo dlatego, że oniemiała z wrażenia, a po części dlatego, że nie chciała. Tak, nieznajoma mogła stanowić zagrożenie, ale och, jaki piękny stanowiła widok. Taki obraz była wart każdego ryzyka. Dolohovówna zakładała, że sama wyglądała teraz zgoła absurdalnie; bardziej niż księżyc, jej zarumieniona twarz przypominała raczej pomidora.

Lana znowu skupiła się na drugiej kobiecie do tego stopnia, że inne bodźce zdawały się docierać do niej z opóźnieniem. Dopiero po chwili od upadku zaczęła odczuwać bolące plecy, piasek wkradający się wszędzie, kartkę trzymaną w dłoni przesiąkającą wodą...

— O-o nie! — dopiero świadomość, że zapomniała o liście od matki, wybudziła ją z tego transu. — Mój list... — spanikowany wzrok dziewczyny powędrował do ręki, która obecnie znajdowała się na linii fal i była już całkowicie przemoczona. Kartka papieru trzymała się jako tako, ale tego samego nie można było powiedzieć o atramencie...