Ptasia poczta Lorien

Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Prorok Niecodzienny

Everyone is a monster to someone.
Since you are so convinced that I am yours, I will be it.

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

jasnowidz

zawód

Niewymowny (Komnata Przepowiedni)

Na ten moment dłuższe, ciemnobrązowe włosy, które zaczynają się coraz bardziej niesfornie kręcić. Przeraźliwie niebieskie oczy, które patrzą przez ciebie i poza ciebie – raz nieobecne, zmętniałe, przerażająco puste, raz zadziwiająco klarowne, ostre, i tak boleśnie intensywne, że niemalże przewiercają rozmówcę na wylot – zawsze zaś tchną zimną obojętnością. Sprawiają wrażenie przekrwionych, bo Alexander coraz częściej zapomina o regularnym mruganiu. Wysoki wzrost (1,91 m). Zwykle mocno się garbi, więc wydaje się niższy. Dosyć chudy, ale już nie wychudzony, twarzy nie ma tak wymizerowanej, jak jeszcze kilka miesięcy temu. Nieco ciemniejsza karnacja, jako że w jego żyłach płynie cygańska krew: w jasnym świetle doskonale widać jednak, jak niezdrowo wygląda skóra mężczyzny, to, że jego cera kolorytem wpada w odcienie szarości i zieleni. Potężne cienie pod oczami sugerują problemy ze snem. Raczej małomówny, ma melodyjny, nieco chrapliwy głos. Pod ubraniem, Alexander skrywa liczne ślady po wkłuciach w formie starych, zanikających blizn i przebarwień skórnych, zlokalizowane głównie na przedramionach – charyzmaty doświadczonego narkomana – którym w innych okolicach towarzyszą także bardziej masywne, zabliźnione szramy – te będące z kolei pamiątkami po licznych pojedynkach i innych nielegalnych ekscesach. Lekko drżące dłonie, zwykle przyobleczone są w pierścienie pokryte tajemniczymi runami. Zawsze elegancko ubrany, nosi tylko czerń i biel. Najczęściej sprawia wrażenie lekko znudzonego, a jego sposób bycia cechuje arogancka nonszalancja jasnowidza.

Alexander Mulciber

#83

18.03.2026, 14:53 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.03.2026, 14:56 przez Alexander Mulciber.)

Odpowiedź na ten list nadeszła w środku nocy.

Na odwrocie pierwszej wiadomości napisano:

Podpisujesz się jak sędzia Wizengamotu, a jesteś wciąż dziewczynką, która bawiła się lalkami w Sąd Ostateczny.

Druga... Druga spłonęła ledwie zdołał przeczytać słowa skreślone na pergaminie. Więc Alexander napisał list do Lorien na stronie wyrwanej z pierwszej lepszej książki. Był na niej nadrukowany fragment wiersza Victora Hugo, Jutro o świcie.

Nie rozumiesz. Śmierć nie jest zła, ale śmierć byłaby wybawieniem. Ale być może nie warto jest rozumieć.

Wyjechałem na jakiś czas. Życzę, abyś pozostawała w zdrowiu, najdroższa Lorien. Poprosiłbym, żebyś wysłała czasem swego ptaka do Francji. Jeżeli nie z listem, to chociaż w niebo. Ale być może nie byłoby to właściwym w tej sytuacji.

Mam nadzieję, że wybrałaś właściwego brata. Ciesz się nim.

Alexander

Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat