[Jesień 72, 14-15.10 Apartament Shafiq'a | Anthony] Kwitnące irysy

– Mi też – wymamrotał, dając się objąć ukochanemu. Kiedyś zasnął oparty o jego ramię w pociągu, a kiedy na moment obudził się przez gwałtowniejszy podskok pociągu, bezczelnie, i bez zbyt dużej przytomności wciąż sennego umysłu, pozostał na swojej wiktoriańskiej poduszce i po chwili ponownie zasnął przytłoczony środkiem nasennym. Oczywiście nigdy nie przyznał się do tego zbyt zawstydzony tym jak półspiąca głowa odmówiła ruszenia się z miejsca.
Teraz jednak, chociaż jeszcze tego nie zrobił, nie miałby problemu, aby zabrać głowę, bo doskonale wiedział, że mógł położyć ją tam znowu w każdej chwili. Teraz też chociaż sytuacja była bardziej bolesna, niż przejażdżka pociągiem, Anthony sam sobą koił jego nerwy lepiej, niż jakikolwiek eliksir. Przez chwilę wdychał jego zapach, skupiając się tylko na tym momencie, aż wreszcie, gdy Anthony się odrobinę odsunął, na jego twarzy pojawił się uśmiech. Udało mu się. Przynajmniej trochę odsunął jego myśli od niedawnych zdarzeń, nawet jeśli ten szkocki zamek brzmiał niezwykle ironicznie.
– Hm... Pomyślmy. Odniosłem rany bojowe, więc chyba zasługuję na romantyczną kolację, ciepłą wodę i to abyś lotem pozwolił mi wetrzeć sobie wcierkę do włosów – powiedział ponownie narzucając rękaw na ramię.