Była to prawda, że ilekroć Victoria miała styczność z mugolami, nie mogła się nadziwić na to, jak mało kobiety miały do powiedzenia. Że ich rola w dużej mierze była sprowadzona do wychowywania dzieci i zajmowania się domem, że nie mogły wykonywać jakichś tam zawodów (a przynajmniej tak to zrozumiała, gdy zdarzało jej się rozmawiać z mugolkami podczas interwencji, gdy jeszcze pracowała w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof). U czarodziejów było to nie do pomyślenia, kobiety mogły być na jakimkolwiek stanowisku chciały, nawet Ministry Magii, szefowej Departamentu, cokolwiek chciały.
– Aachh, kto wie, może zanim zamknęłam drzwi… – pies musiałby przebiec pomiędzy nogami Christophera, oczywiście, albo skryć się w kącie wcześniej, gdy coś robiła w ogrodzie. A potem musiała swój uśmieszek ukryć w filiżance herbaty, którą uniosła, tak, ze Chris mógł przez chwilę tylko widzieć jej rozbawione oczy. Taak taaak, właśnie dlatego Aidan szukał żony przez anonse w Czarownicy, właśnie dlatego. Nie dlatego, że Victoria zdenerwowana nie na żarty na kuzyna, postanowiła mu się odwdzięczyć pięknym za nadobne i napisała w jego imieniu do gazety, a oni ochoczo to wydrukowali… – Aidan zawsze wymyślał takie dziwne rzeczy, pewnie za jakiś czas i te ryby mu się znudzą – odparła w końcu i odłożyła delikatnie filiżankę na talerzyk. – Lepiej nie, bo wyśle mi znowu coś ekstremalnie głupiego. Zresztą lepiej żeby skupił się na tym, żeby nie wkurzać swojego pierdzipuszka, bo jak znowu do mnie przyjdzie śmierdząc na cały kilometr, to mogę nie ręczyć za siebie – Victoria nie lubiła nieporządku i brudu, i choć była w stanie wejść do jakiejś obskurnej, cuchnącej knajpy i innych paskudnych miejsc, tak nie zamierzała tego tolerować we własnym domu. A Parkinson dobitnie się o tym przekonał, gdy na przywitanie, zamiast „cześć Aidan”, rzuciła wtedy na niego Chłoszczyść…
– Szczerze? Im szybciej to załatwię, tym szybciej nie będę musiała o tym myśleć – a o zniszczonym domu myśleć za bardzo nie chciała. Nie dość, ze ten z Doliny nie nadawał się do niczego, to jeszcze musiała się ewakuować w zorganizowanym pośpiechu z Pokątnej. Czy ona w ogóle mówiła Christopherowi skąd ta nagła przeprowadzka? Nie umiała sobie przypomnieć… Ale była mu wdzięczna, że chciał jej towarzyszyć, nawet jeśli spodziewała się, że na miejscu nie zastaną absolutnie nic nowego, czego by już nie widziała. – Więc dzisiaj – doprecyzowała i w tym momencie luna chyba już się znudziła leżeniem na jej kolanach, bo podniosła się, by wskoczyć najpierw na podłokietnik fotela, a następnie przeskoczyć na fotel, który zajmował Chris – teraz najwyraźniej zamierzała go poczarować z bliska, gdy zielone, kocie oczy wpatrywały się w mężczyznę. – Chyba jej się spodobałeś.