[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Potwierdziły się jej najgorsze przypuszczenia. Jeśli wcześniej potrzebowała potwierdzenia, że ta durna latarnia była problemem, to właśnie oto je dostała!

W wodzie nic nie znalazła, więc nie mogła nic na to poradzić. W innym przypadku spróbowałaby cokolwiek zrobić. Jako selkie żywioł zawsze stawał po jej stronie. W tej sytuacji musiała zdać się na tę durną kupę cegieł i betonu.
— Idę już! Już idę… — powiedziała zirytowana i zmęczona do siebie, przyspieszając kroku, żeby nadgonić towarzystwo, które ruszyło przed nią. Po drodze musiała przejść przez cały proces ponownego stawania się człowiekiem. Chciała wrócić do wody. — Umrzemy, wszyscy umrzemy! Trzeba było zostać w Åsnen! — pisnęła dramatycznie, kiedy zobaczyła, jak oboje… chodzili po ścianie. Jeszcze gdyby się chociaż wspinali! Dziwny przekręt grawitacyjny dotarł do niej dopiero wtedy, gdy sama przyłożyła dłonie do ściany latarni. Kto to widział, żeby robić wejście w taki sposób!? Czy to, że dostała dwa razy nie było wystarczające dla Lokiego?!