21.02.2026, 14:12 ✶
Hannibal należał do tych ludzi, którzy potrafili się cieszyć z małych rzeczy. Dobre jedzenie było jedną z nich. Sam jakoś nigdy nie mógł obudzić w sobie pasji do gotowania, ale już pierwszego wieczoru u Henry’ego odkrył uroki mieszkania z kimś, kto potrafił poruszać się po kulinarnych meandrach. Teraz, kiedy zajmował pokój w Brighton i dzielił kuchnię z rodziną Kellych, też nie raz i nie dwa był włączany w plany obiadowe. Bieganie po sklepie z listą zakupów, a nawet zmywanie, z którym zderzył się tak naprawdę dopiero w dorosłym życiu, a które zwykle wywoływało u niego cierpiętnicze westchnienia, były jakoś mniej straszne, jeżeli wiązały się ze smacznym posiłkiem przygotowanym przez kogoś innego.
- Komuś, kto nie widzi części kolorów, pewnie trudno jest urządzić mieszkanie - odgarnął z czoła opadający kosmyk włosów - Chociaż na jego pozycji, spodziewałbym się, że będzie miał od tego ludzi. Myślisz, że po prostu ma taki gust? - zapytał.
Wyobraził sobie rodzinę Bletchleyów w pozbawionym rodzinnej atmosfery mieszkaniu Shafiqa. Nie wierzył, żeby pod rządami trzech kobiet długo pozostało sterylne i minimalistyczne, czy jaki tam wystrój preferował właściciel.
- Ciekawe, czy teraz dziękuje Matce, że nigdy nie wpadł na pomysł założenia rodziny - Hannibal zachichotał i zaraz machnął uspokajająco ręką - Bez urazy, jeżeli Wasi rodzice są tak uroczy jak Ty i Alice, to mieszkanie z Wami musi być przyjemnością, ale Anthony raczej wydaje mi się cenić sobie ciszę i spokój. Henry’emu wystarczyły trzy dni ze mną w jednym domu, żeby zaczął żałować przyjęcia mnie pod swój dach!
Mówił to lekko, żartem, bo przecież był wdzięczny koledze za udzielenie schronienia - bez wahania i to komuś, kogo znał jedynie na gruncie zawodowym. Teraz, kiedy od dwóch tygodni nie musieli się codziennie widywać, łatwo było odsunąć na bok ciężkie spojrzenia i trudne emocje. Co nie znaczy, że ich nie było - Hannibal udawał nieporuszonego z wprawą wypracowaną przez lata wysłuchiwania komentarzy teatralnych instruktorów i czytania w gazetach krytyki na swój temat, ale nie był z żelaza.
- Kupiłem mieszkanie na World’s End. Myślałem, że po premierze “Ekstazy” już będę się pakował, ale remont się przeciąga. Mieli mi fachowcy zainstalować wygłuszenie, ale okazało się, że to magiczne jakoś nie chce się dogadać z mugolskimi instalacjami. Sąsiadom z dołu się robi - jak ten koleś to nazwał, strzemię zwrotne? przewężenie zwrotne?... No, piszczy im w głośnikach - szybko porzucił próby przypomnienia sobie obco brzmiącego terminu. O mieszkaniu na Horyzontalnej nawet nie chciał wspominać - nie zaglądał tam od Mabon i prawdę mówiąc, najchętniej całkiem by o nim zapomniał.