21.02.2026, 12:24 ✶
-Lepiej tak. W razie co - powiedział, z jakimś ciężarem na barkach rozglądając się po korytarzu.
To wciąż był dom Jonathana - nie przenieśli się w zupełnie inne miejsce - ale wcale nie wyglądał, jakby należał do Selwyna. Jessie niemal mógł sobie wyobrazić minę swojego chrzestnego, gdyby zobaczył ten obraz nędzy i rozpaczy, zaniedbanego i zagraconego, zupełnie innego od barwności i bogactwa, które ten dom reprezentował przez tyle lat. Jessie poczuł pierwsze pulsowanie w skroni - kontrast był za duży i niezrozumiały.
Zatrucie raczej nie wchodziło w grę, bo przecież pili razem z Hannim, no i Jonathan i Charlotte raczej nie pozwoliliby, żeby w domu pojawiła się jakaś trucizna, której którykolwiek z domowników mógłby się napić.
Powoli... Uderzyli głowami w lustra i magicznie wystrój wnętrza uległ diametralnej zmianie. Nie takiej, która wynikała z remontu - to nie była po prostu zmiana koloru ścian czy stylu dobranych mebli. Dom wyglądał, jakby od samego początku należał do kogoś innego.
Na widok Anthony'ego - o ile faktycznie był to Anthony- zabrakło mu więcej słów. Długie włosy, poczochrane, dres, który bardziej pasował do gabloty w muzeum, niż na sylwetkę polityka, niezdrowo wyglądająca skóra i oczy... Nawet w najgorszym momencie, w którym Jessie widział swojego wuja, jego oczy nie wyglądały tak... Tak martwo... Jessie poczuł kłujący w kości chłód, im dłużej patrzył na (nie)znajomą twarzy wuja.
-C-co? - wykrztusił z siebie, kiedy z ust Anthony'ego padły kolejne, pełne odrazy, słowa. -My nie... O Merlinie, co tu się stało? Gdzie jest Jonathan? Co tobie się stało?
Powinien jeszcze zadać kilka pytań. Gdzie była Charlotte? Gdzie była Rita? Theo? Benji? Skąd ta drastyczna zmiana nastroju?
Pojawienie się kolejnej osoby pogorszyło sytuację, bo w momencie, kiedy było dużo niewiadomych, pojawianie się kolejnych osób nie wróżyło niczego dobrego. Przesunął się o dwa kroki, żeby sobą bardziej zasłonić Electrę.
-Co ty pieprzysz? - powiedział półgłosem, patrząc na wąsatego czarodzieja. -Od kiedy wujek rozdaje autografy? I jakie granie na weselu?
To wciąż był dom Jonathana - nie przenieśli się w zupełnie inne miejsce - ale wcale nie wyglądał, jakby należał do Selwyna. Jessie niemal mógł sobie wyobrazić minę swojego chrzestnego, gdyby zobaczył ten obraz nędzy i rozpaczy, zaniedbanego i zagraconego, zupełnie innego od barwności i bogactwa, które ten dom reprezentował przez tyle lat. Jessie poczuł pierwsze pulsowanie w skroni - kontrast był za duży i niezrozumiały.
Zatrucie raczej nie wchodziło w grę, bo przecież pili razem z Hannim, no i Jonathan i Charlotte raczej nie pozwoliliby, żeby w domu pojawiła się jakaś trucizna, której którykolwiek z domowników mógłby się napić.
Powoli... Uderzyli głowami w lustra i magicznie wystrój wnętrza uległ diametralnej zmianie. Nie takiej, która wynikała z remontu - to nie była po prostu zmiana koloru ścian czy stylu dobranych mebli. Dom wyglądał, jakby od samego początku należał do kogoś innego.
Na widok Anthony'ego - o ile faktycznie był to Anthony- zabrakło mu więcej słów. Długie włosy, poczochrane, dres, który bardziej pasował do gabloty w muzeum, niż na sylwetkę polityka, niezdrowo wyglądająca skóra i oczy... Nawet w najgorszym momencie, w którym Jessie widział swojego wuja, jego oczy nie wyglądały tak... Tak martwo... Jessie poczuł kłujący w kości chłód, im dłużej patrzył na (nie)znajomą twarzy wuja.
-C-co? - wykrztusił z siebie, kiedy z ust Anthony'ego padły kolejne, pełne odrazy, słowa. -My nie... O Merlinie, co tu się stało? Gdzie jest Jonathan? Co tobie się stało?
Powinien jeszcze zadać kilka pytań. Gdzie była Charlotte? Gdzie była Rita? Theo? Benji? Skąd ta drastyczna zmiana nastroju?
Pojawienie się kolejnej osoby pogorszyło sytuację, bo w momencie, kiedy było dużo niewiadomych, pojawianie się kolejnych osób nie wróżyło niczego dobrego. Przesunął się o dwa kroki, żeby sobą bardziej zasłonić Electrę.
-Co ty pieprzysz? - powiedział półgłosem, patrząc na wąsatego czarodzieja. -Od kiedy wujek rozdaje autografy? I jakie granie na weselu?