21.02.2026, 11:37 ✶
Sytuacja eskalowała bardzo szybko. Już zdążył wyrzucić Yelenę z głowy, zainteresować się tym "biznesem", który kręciła kobieta obok. Zwierzęta zza granicy? Zwłaszcza z jego własnego kraju? Mógłby w zasadzie być to pretekst, aby odwiedzić tamte okolice, aby sprawdzić co i jak z jego siostrą, aby zabrać kilka... potrzebnych rzeczy. Niekoniecznie z gatunku tych bardziej legalnych. Nic dziwnego, że oczy Alexandra błyszczały zachęcająco do Panny Travers.
W głowie Alexandra aż kotłowało się od myśli, od planów jak najlepiej wykorzystać nadarzającą się okazję. Praktycznie można było zauważyć jak trybiki obracają się w jego głowie, gdy składał wszystko w jedną całość. Yelena poradzi sobie przecież bez niego przez kilka dni, albo kilkanaście, jeśli zajdzie taka potrzeba. A potem...
Potem padło nazwisko. Nazwisko, które Alexander znał dobrze. Wcześniej ze słyszenia jedynie, a od kilku dni także osobiście. Anthony był przecież jego sąsiadem, który wpadł do nich z wizytą, razem ze swoim przyjacielem, Panem Longbottomem. Wizyta wizytą, ale Alexander miał prawo podejrzewać, że Pan Anthony nie był do końca tym za kogo się podawał. A może raczej był kimś więcej dla Alexandra, niż tylko szefem biura i jego sąsiadem. Coś w tym wszystkim, w tym o czym rozmawiali, o tym JAK rozmawiali, podpowiadało Alexandrowi, że znał tego jegomościa. I że znał go lepiej niż większość ludzi. Prawdodpobnie z wzajemnością.
-Oczywiście, że znam Pana Shafiqa. Jest moim sąsiadem. Widzieliśmy się kilka dni temu. Więc Anthony to organizuje... - powiedział Alexander, przesuwając dłonią po swojej brodzie, w zamyśleniu. Nie mógł uwierzyć w swoje szczęscie. Jak to wszystko się idealnie dla niego składało. Nie dość, że będzie mógł wziąć udział w podróży to jeszcze prawdopodobnie z Anthonym. Gdyby miał kilka szarych komórek mniej, zaklaskałby teraz w dłonie, jak małe dziecko. Powstrzymał się od tego jednak, mając na uwadze to jak nieodpowiednio by to wyglądało. -W takim razie rzeczywiście dorym pomysłem byłoby napisać do niego wiadomość. Zwłaszcza, że prawdopobnie Ciebie łączą z nim lepsze stosunki niż ze mną.
Oczywiście, jeśli Alexandra przypuszczenia były prawdą, to to co powiedział przed chwilą było możliwym kłamstwem, ale dopóki nie miał żadnych dowodów, żadnego ptwierdzenia, to wolał nie wysuwać żadnych opinii w tym temacie. Nadal pozostawało zbyt wiele niewadomych, zbyt wiele znaków zapytania.
-Oczywiście nic na siłę, jeśli Anthony odmówi, to nic się nie stało. Rozumiem, ze to sprawy ministerstwa, więc osoby z zewnątrz mogą być niezbyt mile widziane.
Alexander jeszcze pokiwał głową. Z tego wszystkiego zapomniał nawet o papierosie, którego nadal trzymał w dłoni. Zaciągnął się szybko dymem, popił to wszystko alkoholem i odstawił powoli szklankę na ladę.
W głowie Alexandra aż kotłowało się od myśli, od planów jak najlepiej wykorzystać nadarzającą się okazję. Praktycznie można było zauważyć jak trybiki obracają się w jego głowie, gdy składał wszystko w jedną całość. Yelena poradzi sobie przecież bez niego przez kilka dni, albo kilkanaście, jeśli zajdzie taka potrzeba. A potem...
Potem padło nazwisko. Nazwisko, które Alexander znał dobrze. Wcześniej ze słyszenia jedynie, a od kilku dni także osobiście. Anthony był przecież jego sąsiadem, który wpadł do nich z wizytą, razem ze swoim przyjacielem, Panem Longbottomem. Wizyta wizytą, ale Alexander miał prawo podejrzewać, że Pan Anthony nie był do końca tym za kogo się podawał. A może raczej był kimś więcej dla Alexandra, niż tylko szefem biura i jego sąsiadem. Coś w tym wszystkim, w tym o czym rozmawiali, o tym JAK rozmawiali, podpowiadało Alexandrowi, że znał tego jegomościa. I że znał go lepiej niż większość ludzi. Prawdodpobnie z wzajemnością.
-Oczywiście, że znam Pana Shafiqa. Jest moim sąsiadem. Widzieliśmy się kilka dni temu. Więc Anthony to organizuje... - powiedział Alexander, przesuwając dłonią po swojej brodzie, w zamyśleniu. Nie mógł uwierzyć w swoje szczęscie. Jak to wszystko się idealnie dla niego składało. Nie dość, że będzie mógł wziąć udział w podróży to jeszcze prawdopodobnie z Anthonym. Gdyby miał kilka szarych komórek mniej, zaklaskałby teraz w dłonie, jak małe dziecko. Powstrzymał się od tego jednak, mając na uwadze to jak nieodpowiednio by to wyglądało. -W takim razie rzeczywiście dorym pomysłem byłoby napisać do niego wiadomość. Zwłaszcza, że prawdopobnie Ciebie łączą z nim lepsze stosunki niż ze mną.
Oczywiście, jeśli Alexandra przypuszczenia były prawdą, to to co powiedział przed chwilą było możliwym kłamstwem, ale dopóki nie miał żadnych dowodów, żadnego ptwierdzenia, to wolał nie wysuwać żadnych opinii w tym temacie. Nadal pozostawało zbyt wiele niewadomych, zbyt wiele znaków zapytania.
-Oczywiście nic na siłę, jeśli Anthony odmówi, to nic się nie stało. Rozumiem, ze to sprawy ministerstwa, więc osoby z zewnątrz mogą być niezbyt mile widziane.
Alexander jeszcze pokiwał głową. Z tego wszystkiego zapomniał nawet o papierosie, którego nadal trzymał w dłoni. Zaciągnął się szybko dymem, popił to wszystko alkoholem i odstawił powoli szklankę na ladę.