12.02.2026, 13:20 ✶
Christopher znał się trochę za mało na przyrodzie, roślinach i ekosystemach, aby był w stanie powiedzieć cokolwiek o możliwościach przetrwania czegoś w weneckich kanałach. Tak na oko, na pewno były tutaj jakieś zielone roślinki porastające niektóre wiodące do wody stopnie w miejscach, gdzie poziom często się podnosił… ale wydawały mu się raczej oślizgłe. Ale nie zamierzał ani zastanawiać się, ile ścieków wpuszczano do kanałów, ani czy było tu czyściej niż w Tamizie – skoro Victoria twierdziła, że tak, być może miała rację. Kiwnął więc jedynie głową, zanim oboje wsiedli do weneckiej gondoli.
Paryż nie był mu obcy. Nie mówił po francusku – znał parę podstawowych zwrotów, ale wszystkie lekcje brane za dzieciaka wyleciały mu z głowy – ale zwykle pod ręką miał jakiegoś pracownika, który ten język znał. Zresztą niewiele trzeba było, jeśli chciałeś zrobić zakupy albo szykowałeś pokaz i wiele spraw ogarniali inni. Znał też nieźle Mediolan, niemal równie popularny co Paryż, gdy szło o modę. W Wenecji był dotąd raz, i przyszła mu do głowy trochę przez wzgląd właśnie na to, że zdała się mu niebanalna, trochę – ze względu na miejsce, do którego zmierzali.
– Czy wyjdę na ignoranta, jeżeli przyznam, że nie mam pojęcia, czym są hot dogi? – spytał, trochę ostrożnie. To nie tak, że nie wiedział o mugolach niczego. Interesowała go nie tylko czarodziejska moda, ale właściwie każda, lubił ją znać, nawet jeśli rozwiązań nie stosował. Ale jeśli szło o ich jedzenie, to zetknął się co najwyżej z kawą w jakiejś włoskiej kawiarni czy posiłkiem w eleganckiej restauracji.
I wydawało mu się trochę przerażające, że mugole jedzą psy na gorąco. Sądził, że kuzyn tylko go straszył tymi opowieściami, aby przekonać, jak okropni są mugole.
Drzwi stuknięte różdżką się otworzyły. Za nimi ruszyli po schodach, pogrążonych w półmroku – na piętrze już jednak przywitał ich jasno oświetlony hol, wazony z kwiatami, jasna posadzka w geometryczne wzory i posąg, który stał przy przejściu, przedstawiający skrzydlatą kobietę z wieńcem laurowym na głowie. Poruszyła lekko skrzydłami, gdy się zbliżyli: nad wejściem, obok niej, umieszczono nazwę restauracji: Dea Vittoria.
- Christopher Rosier, rezerwacja na osiemnastą – powiedział Christopher do posągu, a ten skinął głową i wskazał na drzwi, które otworzyły się przed nimi, ujawniając salę w jasnym wystroju, w której ustawiono kilka okrągłych stolików, wygodne, obite materiałami krzesła oraz sporo waz z kwiatami. Pracownik pojawił się przy nich jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, aby wziąć płaszcze i poprowadzić do stolika przy jednym z wąskich, wysokich okien: trudno było powiedzieć, czy znaleźli się przy zatoce, czy tylko zostały tak zaklęte, ale widać było przez nie wodę. Zarówno ściany, jak i sufity były zdobione charakterystycznymi, ruchomymi malunkami, niewątpliwie czarodziejskimi, prawdopodobnie przedstawiającymi sceny z historii Wenecji.
Rosier odsunął Victorii krzesło, a kelner wręczył obojgu menu.
Paryż nie był mu obcy. Nie mówił po francusku – znał parę podstawowych zwrotów, ale wszystkie lekcje brane za dzieciaka wyleciały mu z głowy – ale zwykle pod ręką miał jakiegoś pracownika, który ten język znał. Zresztą niewiele trzeba było, jeśli chciałeś zrobić zakupy albo szykowałeś pokaz i wiele spraw ogarniali inni. Znał też nieźle Mediolan, niemal równie popularny co Paryż, gdy szło o modę. W Wenecji był dotąd raz, i przyszła mu do głowy trochę przez wzgląd właśnie na to, że zdała się mu niebanalna, trochę – ze względu na miejsce, do którego zmierzali.
– Czy wyjdę na ignoranta, jeżeli przyznam, że nie mam pojęcia, czym są hot dogi? – spytał, trochę ostrożnie. To nie tak, że nie wiedział o mugolach niczego. Interesowała go nie tylko czarodziejska moda, ale właściwie każda, lubił ją znać, nawet jeśli rozwiązań nie stosował. Ale jeśli szło o ich jedzenie, to zetknął się co najwyżej z kawą w jakiejś włoskiej kawiarni czy posiłkiem w eleganckiej restauracji.
I wydawało mu się trochę przerażające, że mugole jedzą psy na gorąco. Sądził, że kuzyn tylko go straszył tymi opowieściami, aby przekonać, jak okropni są mugole.
Drzwi stuknięte różdżką się otworzyły. Za nimi ruszyli po schodach, pogrążonych w półmroku – na piętrze już jednak przywitał ich jasno oświetlony hol, wazony z kwiatami, jasna posadzka w geometryczne wzory i posąg, który stał przy przejściu, przedstawiający skrzydlatą kobietę z wieńcem laurowym na głowie. Poruszyła lekko skrzydłami, gdy się zbliżyli: nad wejściem, obok niej, umieszczono nazwę restauracji: Dea Vittoria.
- Christopher Rosier, rezerwacja na osiemnastą – powiedział Christopher do posągu, a ten skinął głową i wskazał na drzwi, które otworzyły się przed nimi, ujawniając salę w jasnym wystroju, w której ustawiono kilka okrągłych stolików, wygodne, obite materiałami krzesła oraz sporo waz z kwiatami. Pracownik pojawił się przy nich jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, aby wziąć płaszcze i poprowadzić do stolika przy jednym z wąskich, wysokich okien: trudno było powiedzieć, czy znaleźli się przy zatoce, czy tylko zostały tak zaklęte, ale widać było przez nie wodę. Zarówno ściany, jak i sufity były zdobione charakterystycznymi, ruchomymi malunkami, niewątpliwie czarodziejskimi, prawdopodobnie przedstawiającymi sceny z historii Wenecji.
Rosier odsunął Victorii krzesło, a kelner wręczył obojgu menu.