29.01.2026, 12:43 ✶
Skrzatka kiwnęła głową i zniknęła. A mu... Odpowiedziała mu głucha cisza. Zimna, przygniatająca, wydzierająca powietrze z płuc tak jak ten dym, który pchał się wszędzie tam, gdzie nie powinien. Gdy Anthony zastał Roselyn, ta tkwiła w miejscu. Wciąż na podłodze, tak jakby była ona jedyną stałą w świecie pełnym ognia i popiołu. Wyciągnął dłonie w jej stronę, a ona w końcu poruszyła głową, kierując w jego stronę niewidzące spojrzenie.
Patrzyła przez niego, nie na niego. Widziała go, ale zdawała się go nie dostrzegać.
To było jedno z tych spojrzeń, które mówiło wszystko już mi jedno. Zostaw mnie tu, daj mi umrzeć na zgliszczach, nie zniosę kolejnego ciosu.
Najpierw Knieja, potem dom. A przecież przez krótką chwilę, gdy była w Londynie, dosłownie otarła się o śmierć. Przemknęła obok niej niczym ważka, parząc przezroczyste skrzydełka, upadając raz za razem, lecz nie tracąc nóg, dzięki którym mogła uciec. Wstała posłusznie, chociaż jej ciało było bezwładne. Jakby Anthony unosił lalkę ludzkich rozmiarów i wagi - pustą skorupę bez duszy. A mimo to oddychała, żyła - wtuliła się w jego cieple ciało niemalże odruchowo, oplatając dłońmi szyję. Nie zadawała pytań, patrzyła wciąż gdzieś w przestrzeń, jakby nie mogła otrząsnąć się z szoku, który ścisnął jej gardło i trzymał duszę w szponach. Milczała, gdy szedł. Milczała, gdy sadzał ją sobie na kolanach. Milczała, gdy gładził ją po uwalanych sadzą włosach. I chyba ten gest, podczas którego zahaczył o wielkiego guza na głowie, był iskrą, która pozwoliła jej odzyskać część świadomości. Guz był ogromny, wyraźnie wyczuwalny pod palcami. Roselyn krzywiła się za każdym razem, gdy Anthony kierował dłoń w tamtą stronę.
- Już miałam. Byłam. W Londynie - głos miała suchy jak papier ścierny. Struny głosowe rzęziły przy każdym słowie, a kobieta zaraz zaniosła się kaszlem. Była w środku piekła na tyle długo, że dym zdążył wedrzeć się w płuca i poranić gardło. Odruchowo uniosła dłoń do ust, by zasłonić je nieporadnie tak, jak uczyła ją mama. Ale czy to było tego warte? Była w zgliszczach swojego domostwa, rodziców tu nie było, brat był w Londynie. Byli sami. A ona nie miała potrzeby, by zakrywać oblepionymi sadzą strąkami twarz. To nie był bal, chociaż miała wrażenie, że gra w jakiejś tragikomedii. Wyjątkowo tragicznej i bardzo nieśmiesznej. - Skąd... Nic ci nie jest?
Każde słowo sprawiało jej fizyczny ból. Zdania były poszarpane przez kaszel.