30.12.2025, 21:21 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.12.2025, 21:22 przez Olivia Quirke.)
Gdy dał jej buziaka w policzek, uśmiechnęła się. Pomyślała, że gdyby wcześniej, w któreś poprzednie Yule, spotkała Tristana przy jemiole, na pewno by się zawahała, ale pewnie by go pocałowała. Miała ogromne szczęście, że pod przepiękną maską kryła się równie przepiękna dusza. Tristan był przystojny i niemalże od razu zwrócił jej uwagę swoim wyglądem. Potem: tym, że nie mógł mówić. A gdy poznała go bardziej, przepadła. Wszystko w nim było idealne - od początku do końca. Nie zamieniłaby go na nikogo innego, nie zmieniłaby w nim także nic. I chociaż wiedziała, że brak głosu mu doskwierał, tak dla niej samej nie było to żadnym problemem.
A gdy ją pocałował, nagle zrobiło jej się głupio. Tyle dla niej robił, zawsze był przy niej, a ona? Nie potrafiła nawet porządnie rzucić tych pieprzonych fajek. Pewnie teraz czuł się, jakby całował popielniczkę. Ale co mogła zrobić? Próbowała innych sposobów, ale wtedy jej myśli krążyły wokół papierosów. Gdy sięgała po marchewkę, karmiła odruchy. Gdy sięgała po słodycze, miała wrażenie, że zaraz wpędzi się w inny nałóg i stanie się gruba i paskudna, a przecież jak to kobieta: była dosyć próżna i nie chciała być gruba. Oddała jednak pocałunek. I chociaż nie było nad nimi jemioły, to nie miało znaczenia - nie potrzebowała jej, Tristan był jej i tylko jej. Mogła go całować kiedy tylko chciała i nie potrzebowała do tego głupiego chwasta.
Gdy coś dotknęło jej nogi, wzdrygnęła się. Oderwała się od ust mężczyzny i spojrzała na piłkę, która odbiła się od jej nogi, a potem na dzieciaka, który przestępował z nogi na nogę.
- Chyba ci coś uciekło - roześmiała się, sięgając po przedmiot. Prosta, zwykła piłka. Czasem tęskniła za byciem dzieckiem. Wtedy takie proste przedmioty były bardziej magiczne, niż cały ich otaczający świat. Wystarczyło wtedy naprawdę niewiele, by być szczęśliwym. Życie wydawało się wtedy dużo, dużo prostsze. - Łap.
Wstała i wykonała zamach, by rzucić piłką w stronę chłopca.
Rzut na af na rzucenie piłką
Piłka jednak wyślizgnęła jej się z rąk i spadła Tristanowi prosto na kolana. Olivia zasłoniła oczy z zawstydzenia.
- Ups? - policzki pokryły się czerwienią.
A gdy ją pocałował, nagle zrobiło jej się głupio. Tyle dla niej robił, zawsze był przy niej, a ona? Nie potrafiła nawet porządnie rzucić tych pieprzonych fajek. Pewnie teraz czuł się, jakby całował popielniczkę. Ale co mogła zrobić? Próbowała innych sposobów, ale wtedy jej myśli krążyły wokół papierosów. Gdy sięgała po marchewkę, karmiła odruchy. Gdy sięgała po słodycze, miała wrażenie, że zaraz wpędzi się w inny nałóg i stanie się gruba i paskudna, a przecież jak to kobieta: była dosyć próżna i nie chciała być gruba. Oddała jednak pocałunek. I chociaż nie było nad nimi jemioły, to nie miało znaczenia - nie potrzebowała jej, Tristan był jej i tylko jej. Mogła go całować kiedy tylko chciała i nie potrzebowała do tego głupiego chwasta.
Gdy coś dotknęło jej nogi, wzdrygnęła się. Oderwała się od ust mężczyzny i spojrzała na piłkę, która odbiła się od jej nogi, a potem na dzieciaka, który przestępował z nogi na nogę.
- Chyba ci coś uciekło - roześmiała się, sięgając po przedmiot. Prosta, zwykła piłka. Czasem tęskniła za byciem dzieckiem. Wtedy takie proste przedmioty były bardziej magiczne, niż cały ich otaczający świat. Wystarczyło wtedy naprawdę niewiele, by być szczęśliwym. Życie wydawało się wtedy dużo, dużo prostsze. - Łap.
Wstała i wykonała zamach, by rzucić piłką w stronę chłopca.
Rzut na af na rzucenie piłką
Rzut N 1d100 - 27
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Piłka jednak wyślizgnęła jej się z rąk i spadła Tristanowi prosto na kolana. Olivia zasłoniła oczy z zawstydzenia.
- Ups? - policzki pokryły się czerwienią.