[Jesień 72 10.09 Księżycowy Staw | Dora & Milles] Fidler's Green

– Tak chce. Jeszcze muszę się upewnić, żeby nie ściągnęli mnie na służbę i wiesz... dogadać z Morfiną zakres mojego em.. asystowania mu w rzeczach. Ale tak, chcę pomagać, bardzo. I uh kleik? Serio?! No błagam Cię, zupa mleczna, żadnego makaronu. – Moody w sumie nie była pewna czy jej to wyjdzie, ponieważ była lewą nogą z gotowania, ale czasem... czasem jej się udawało. Fuksem i brakiem zastanowienia. [/b] – Jak to spalimy, to może uchowały się jakieś jajka i walniemy jajecznicę z kanapkami i wszyscy będą zadowoleni.

Normalny dzień. Ploteczki, plany i... cichy głos Dory, który kruszył butne serce. Miles sama nie była największą osobą, ale nadrabiała swoją wewnętrzną energią, która teraz otuliła przyjaciółkę nadopiekuńczym płaszczem.
– Kurwa mała...– powiedziała do wyższej od siebie Crawford, obejmując ją również fizycznie, kładąc ramię na jej barkach i przyciągając ją do siebie. – Przestań pierdolić tak, jakbyś była dla nas ciężarem. Zmierzyłaś się z jednym z tych chujków? Dałaś radę? Chcesz mi o tym opowiedzieć? Powinniśmy ogarnąć jakieś dobre kryjówki, na wypadek gdyby reszta była... spalona. – To nie było dobre słowo, nie było właściwe, ale jedyne które Miles przyszło do głowy. – Dobrze że Brenka ogarnęła ten Księżycowy. Przynajmniej jedyne co śmierdzi spalenizną to my. Ale powiedz mi... czemu biegałaś sama? Co tam się zadziało? – Miles nie była mistrzynią empatii i taktu, może dla Dory było o traumatyczne doświadczenie i wolała mówić o tym ile facetów leży z Moody w łóżku, a nie że podczas wielkiego pożaru jakiś typek dorwał ją w ciasnym zaułku. Tymczasem weszły go kuchni, ale czarnowłosa wariatka na razie przynajmniej nie odsuwała się od Dory żeby zrobić kawę. Wręcz przeciwnie, tonęła w wyrzutach sumienia, że nie miała czasu porozmawiać z nią poprzedniego dnia.