jesień, 15 września 1972, rejwach

Przebycie połowy globu w tak szybkim czasie było nieprzyjemne dla ciała, choć nie powinien aż tak mocno tego odczuwać. Nie po tym, co i tak już przeżył w tym roku. Bo jaka logika jest w tym, że z łatwością może zmienić się w sokoła, ale przesiedzenie parunastu godzin w ogromnym, mugolskim latadle wykańcza go do tego stopnia? Żadna. Jego stan nie miał sensu, toteż starał się o nim nie myśleć, dopóki całość sytuacji go do tego nie zmuszała (a ostatnio zmuszała, bo sen był wyjątkiem, a nie normą).

Wyszedł z kuchni wciąż przeżuwając kęs sporej kanapki, do której wpakował wszystko, co tylko było otwarte i nie wyglądało, jakby miało się skończyć. Na lekko wyblakłej, ciemnobordowej bluzie ze zdartym logo zespołu, którego nie dało się odczytać, miał okruszki kryminalnie białej i miękkiej bułki.

- Jesteś obsługiwany? Jak nie, to ktoś zaraz podejdzie - odparł bez większego namysłu do zakapturzonej postaci wciąż mieląc resztki kanapki. Zrobił to absolutnie automatycznie, wolał być postrzegany jako niekompetentny niż niegrzeczny. Czuł też presje, bo był jedyną osobą za barem i znalazł się tu tylko dlatego że potrzebował coś zjeść, a nie był gotowy na wychodzenie z lokalu. Jeszcze nie dzisiaj.