Odpowiedzi do Kalendarza Adwentowego

Na długo zanim nauczył się doceniać wagę przedmiotów, wiedział jedno - najlepsze prezenty to nie te drogie ani te poprawne. Najlepsze były te, w których ktoś zostawiał czas, cierpliwość i decyzję, że warto się postarać. Zawsze bardziej cenił rzeczy, które ktoś zrobił własnymi rękami, nawet jeśli nigdy głośno by się do tego nie przyznał. Takie prezenty mówiły więcej o dawcy niż o statusie obdarowanego, były dowodem poświęconej uwagi, myśli i intencji.
Nauczył się szybko odróżniać gest od obowiązku. Te pierwsze zostawały z nim na długo. Tych drugich nawet nie próbował pamiętać
Rzeczy robione ręcznie mają dla niego ciężar, którego nie da się zważyć w galeonach. Może dlatego, że w jego życiu było ich tak niewiele.
Prudence zrobiła dla Aloysiusa na trzynaste urodziny bransoletkę. Wykorzystała do tego wszystkie minerały, które kojarzone były z jego znakiem zodiaku. Tworzyła to małe dzieło sztuki przez całe wakacje, babcia jej nieco w tym pomogła, zaklęła tę bransoletkę w taki sposób, że jeśli postanowi ją zdjąć to ona spowoduje, że jego ręka przez kilka dni pokryje się obrzydliwymi, zielonymi bąblami. Bransoletka jest zrobiona z grubego rzemyka, na który zostały nawleczone kwarc różowy, opal, lapis lazuli, turmalin, ametyst i tygrysie oko, do tego zawieszki z symbolem znaku zodiaku wagi i koziorożca. Kolory były bardzo pstrokate, ale Bletchley wzięła sobie do serca to, aby wykorzystać wszystkie minerały, które zostały opisane jako te, mające wspomagać osoby urodzone pod znakiem wagi. Nie przejmowała się tym, że Wish może uznać to jako niemęskie.
Pamięta, że kiedy ją dostał, nie wiedział, co powiedzieć, więc zrobił jedyną sensowną rzecz - założył ją od razu i już jej nie zdjął. Nawet wtedy, gdy rzemyk obcierał nadgarstek. Nawet wtedy, gdy kamienie zahaczały o mankiet koszuli. Nawet wtedy, gdy ktoś krzywo na nią patrzył.
Sam patrzył na tę bransoletkę później wielokrotnie, już nie jako trzynastolatek, ale jako ktoś starszy, bardziej poobijany - to nie była ozdoba, tylko intencja, zamknięta w supełkach i kamieniach. I chociaż dostał w życiu rzeczy droższe, lepsze technicznie i bardziej imponujące, żadna nie została z nim tak długo w pamięci. Wtedy jeszcze nie rozumiał, że to był początek nawyku - pierwsza bransoletka pamiątkowa, od której wszystko się zaczęło. Później pojawiały się kolejne, inne, związane z miejscami, ludźmi drogami, chwilami, które miały znaczenie tylko dla niego. Wciąż ją nosi - jest gdzieś pod plątaniną innych bransoletek, rzemyków i sznurków, których nie zdejmuje od lat, nawet jeśli część z nich dawno została zagarnięta przez inne wspomnienia. Tamta pierwsza nie rzuca się w oczy, jest wytarta, przytłumiona, częściowo zasłonięta, ale nadal jest - właśnie dlatego pozostaje najlepszym prezentem, jaki kiedykolwiek dostał. Nie dlatego, że był piękny. Tylko dlatego, że był zrobiony z myślą o nim i nigdy nie przestał być noszony.