[Yule 1968] When the dark half of the year cedes to the light

Yule niosło za sobą ten sam chłód, który od dwóch lat zalegał w sercu Astorii. Rana po Julianie nie zdążyła się nawet zasklepić, wciąż pulsowała pod każdym wspomnieniem. Doskonale pamiętała ich ostatnie wspólne święta przepełnione śmiechem, ciepłem i obecnością, która wydawała się wtedy oczywista, nierozerwalna. Po jego śmierci dom nie przypominał jej już miejsca, do którego chciałoby się wracać - zbyt często napotykała spojrzeniem przedmioty Juliana,  zbyt często słyszała ciche szlochy matki, jej wymuszone uśmiechy. Czuła jak ojciec zbyt wyraźnie obserwuje jej bladą twarz, szukając oznak choroby, jakby byli przerażeni, że zaraz stracą kolejne dziecko. Astoria nienawidziła tego rodzaju uwagi, ta dusząca troska - zbyt intensywna, zbyt nachalna.
Dlatego robiła wszystko, by wyrwać się z domu. Perspektywa kursu we Francji spadła na nią jak grom z jasnego nieba. Wróciła zaledwie kilka dni temu, a już zdążyła zmęczyć się ciężką atmosferą w domu rodzinnym. Dlatego gdy dostała zaproszenie na święta od Atreusa, z którym aktualnie się spotykała, przyjęła zaproszenie bez najmniejszego wahania. Myśl o spędzeniu Yule z kimś, kto nie znał Juliana na tyle dobrze, by każdy temat schodził na żałobę, była dla niej jak oddech świeżego powietrza. Poza tym spotykała się z Atreusem od kilku miesięcy, więc czuła się w jego towarzystwie swobodnie. Choć znali się z Hogwartu, tak obecnie była całkowicie inną osobą. Nie wierzyła już w szczęśliwe zakończenia ani miłość na całe życie, ale za to bardziej doceniała chwilę obecną, którą dane jej było doświadczać.
Jej serce kruche z natury i obolałe z historii, biło szybciej niż powinno, kiedy wchodziła w rodzinny chaos Bulstrode’ów. Cieszyła się, że może tu być, a jednocześnie ciężko było jej się zaangażować tak w pełni. Uśmiechała się grzecznie, wdzięcznie, uśmiechem, który nie sięgał oczu. To był jej pancerz zakładany od śmierci brata z coraz większą wprawą. Czuła na sobie nieprzychylne spojrzenie jego matki, ale nie próbowała jej się przypodobać w żaden sposób. Uczestniczyła w ich kolacji z szacunkiem, zostawiając przestrzeń na ich rodzinne interakcje, a jedynie od czasu do czasu wtrącając swoją odpowiedź na zadawane pytania. I mimo wszystko poczuła ulgę, gdy ta bardziej oficjalna część dobiegła końca. Gdy odeszła od stołu kawałek dalej, znalazła dla siebie skrawek ciszy, w którym wreszcie mogła odzyskać kontrolę nad poszarzałymi myślami.
- Nie, jest miło. Jeszcze raz dziękuję za zaproszenie - uśmiechnęła się odrobinę szerzej. Kiwnęła głową odnośnie spadającej gwiazdki, choć dla niej nie miała już większej wartości. - Mojego życzenia i tak nie spełni - wzruszyła lekko ramionami i spojrzała przez okno. - Pięknie tu jest. Ale twoja mama chyba mnie nie polubiła - co było przecież dziwne, bo w teorii Astoria to idealna partia: z dobrego domu, ładna, ułożona i pracowita. Spojrzała na Atreusa i zmarszczyła nos przez resztki dymu, które nie uciekły przez okno. - Czego będziesz sobie życzył?