26.02.2023, 17:41 ✶
- Bardzo bym chciał. Obawiam się jednak, że nic mu nie dolega – mruknął Cathal, krzywiąc się. Nie był miłym facetem, przynajmniej przez większość czasu. To nie tak, że biegał po świecie, śmiejąc się szaleńczo i myśląc sobie, jak to wszystkich zabije. Nie lubił zabijać. Ale był gotów sięgać po drastyczne środki, gdy uznawał, że to koniecznie.
Ktoś, kto próbował zabić Rookwooda i wciągnął Shafiqa w tę całą chorą sytuację zdecydowanie był kimś, kto powinien skończyć trzy metry pod ziemią. Pozostawało tylko go znaleźć. A potem zaplanować zbrodnię. Cathal westchnął w duchu, że w Londynie będzie to dużo trudniejsze niż w Egipcie.
- W najbliższym czasie nie wyjeżdżam. Napisz. Ja też napiszę, jeśli się czegoś dowiem – zgodził się. Nie dopytywał, dlaczego Ulysses nie chce, by ustawiono pieczęci. Mógł uznawać go za zbędne albo nie chciał, by rodzina dowiedziała się o problemie. Owszem, zauważył, że Ulysses nie chce, aby Shafiq miał coś wspólnego z jego rodziną, ale właściwie on sam też nie chciał mieć z nimi wiele wspólnego. Chester Rookwood zdawał się pod pewnymi względami trochę za mocno przypominać jego ojczyma. O Czarnym Panie, mieszkającym w mrokach rodowej posiadłości Rookwoodów, Cathal nie miał jednak pojęcia. Gdyby wiedział, była spora szansa, że nie zbliżyłby się nie tylko do tego domu czy nawet Ulyssesa, ale też do Little Hangleton. Mimo tego, że tam stał dom matki i posiadłość rodowa Gauntów, którą czasem odwiedzał.
- Nie wiem, jak ty, ale ja nie mam ochoty na kolejną herbatę – powiedział, spoglądając na resztkę herbaty i fusów na dnie własnego naczynia. – Chyba przejdę się dziś do biblioteki Parkinsonów. Być może uda mi się znaleźć coś więcej o snach.
Nie palił się do tego, bo wszelkie zbędne informacje zostaną w jego głowie na zawsze. Ale sprawa była zbyt poważna, aby mógł po prostu to zignorować.
Ktoś, kto próbował zabić Rookwooda i wciągnął Shafiqa w tę całą chorą sytuację zdecydowanie był kimś, kto powinien skończyć trzy metry pod ziemią. Pozostawało tylko go znaleźć. A potem zaplanować zbrodnię. Cathal westchnął w duchu, że w Londynie będzie to dużo trudniejsze niż w Egipcie.
- W najbliższym czasie nie wyjeżdżam. Napisz. Ja też napiszę, jeśli się czegoś dowiem – zgodził się. Nie dopytywał, dlaczego Ulysses nie chce, by ustawiono pieczęci. Mógł uznawać go za zbędne albo nie chciał, by rodzina dowiedziała się o problemie. Owszem, zauważył, że Ulysses nie chce, aby Shafiq miał coś wspólnego z jego rodziną, ale właściwie on sam też nie chciał mieć z nimi wiele wspólnego. Chester Rookwood zdawał się pod pewnymi względami trochę za mocno przypominać jego ojczyma. O Czarnym Panie, mieszkającym w mrokach rodowej posiadłości Rookwoodów, Cathal nie miał jednak pojęcia. Gdyby wiedział, była spora szansa, że nie zbliżyłby się nie tylko do tego domu czy nawet Ulyssesa, ale też do Little Hangleton. Mimo tego, że tam stał dom matki i posiadłość rodowa Gauntów, którą czasem odwiedzał.
- Nie wiem, jak ty, ale ja nie mam ochoty na kolejną herbatę – powiedział, spoglądając na resztkę herbaty i fusów na dnie własnego naczynia. – Chyba przejdę się dziś do biblioteki Parkinsonów. Być może uda mi się znaleźć coś więcej o snach.
Nie palił się do tego, bo wszelkie zbędne informacje zostaną w jego głowie na zawsze. Ale sprawa była zbyt poważna, aby mógł po prostu to zignorować.