30.11.2025, 21:15 ✶
Henry usiadł w ciszy na krześle. Owszem, czuł się okropnie na ciele, ale teraz... dołączyło i do tego poczucie upokorzenia. Oczywiście nie była to wina bogom ducha winnego doktora. Henry, po tym, gdy ten się przedstawił, poznał w nim brata Electry. Wiedział z opowieści przyjaciółki, że był to człowiek przyzwoity. Jednak to wszystko, ta cała farsa... była niepotrzebna. Spojrzał tylko na herbatę chłodno, mimo, że ta kusiła go smakowitym zapachem i ciepłem.
Henry domyślał się, że Hannibal chciał ufundować te badania z własnej kieszeni. Tak jak obdarowywał go drogim winem. Pokazywał, że było go na to stać, co jeszcze bardziej podkreślało ziejącą między nimi przepaść. Może choroba zaciemniała osąd chłopaka, nakręcała go przeciwko przyjacielowi? Było w tym jednak coś protekcjonalnego. Inaczej Hannibal na pewno przegadałby z Lockhartem sprawę. Ale nie, on mu nie ufał. Jakby trzeba było go prowadzić przez życie za rączkę.
Owszem, powiedział, że załatwi uzdrowiciela. Jednak Henry sądził, że to będzie wizyta w gabinecie, z której Han weźmie leki i przy okazji się z nim podzieli. Żadnych szczegółów. A obecna sytuacja stawiała chłopaka w bardzo niekomfortowym położeniu. Domyślał się, że doktor Prewett zapewne nie miał tanich stawek. A jednak...
Musiał to ukrócić. Tu i teraz. Otwarcie.
– Doktorze Prewett, czy byłaby możliwość, żebym zapłacił panu na początku następnego miesiąca? Zrobię to, lecz potrzebować będę trochę czasu – rzekł ze względnym spokojem, choć jego schorowane gardło nie pozwalało mu na żaden inny ton. – Też bardzo dziękuję panu za pomoc. Mój stan... niemal nie pozwala mi ruszyć się z mieszkania.
Oczywiście zanim zdążył opowiedzieć o swoim kaszlu i stanie zdrowia, Hannibal zdążył go wyręczyć. Ot, kolejna szpila. Za biednego małego Henry'ego trzeba było przecież powiedzieć, bo sam by nie mógł.
– Rzeczywiście kaszlę czarnym czymś. Ma smak popiołu. – Jak na zawołanie, po tych słowach zdusił go okrutny mokry kaszel. Taki, że napłynęły mu łzy do oczu. – Bardzo trudno... mi się oddycha. Boli mnie klatka piersiowa. Męczę się też, jak tylko wstanę.
Henry domyślał się, że Hannibal chciał ufundować te badania z własnej kieszeni. Tak jak obdarowywał go drogim winem. Pokazywał, że było go na to stać, co jeszcze bardziej podkreślało ziejącą między nimi przepaść. Może choroba zaciemniała osąd chłopaka, nakręcała go przeciwko przyjacielowi? Było w tym jednak coś protekcjonalnego. Inaczej Hannibal na pewno przegadałby z Lockhartem sprawę. Ale nie, on mu nie ufał. Jakby trzeba było go prowadzić przez życie za rączkę.
Owszem, powiedział, że załatwi uzdrowiciela. Jednak Henry sądził, że to będzie wizyta w gabinecie, z której Han weźmie leki i przy okazji się z nim podzieli. Żadnych szczegółów. A obecna sytuacja stawiała chłopaka w bardzo niekomfortowym położeniu. Domyślał się, że doktor Prewett zapewne nie miał tanich stawek. A jednak...
Musiał to ukrócić. Tu i teraz. Otwarcie.
– Doktorze Prewett, czy byłaby możliwość, żebym zapłacił panu na początku następnego miesiąca? Zrobię to, lecz potrzebować będę trochę czasu – rzekł ze względnym spokojem, choć jego schorowane gardło nie pozwalało mu na żaden inny ton. – Też bardzo dziękuję panu za pomoc. Mój stan... niemal nie pozwala mi ruszyć się z mieszkania.
Oczywiście zanim zdążył opowiedzieć o swoim kaszlu i stanie zdrowia, Hannibal zdążył go wyręczyć. Ot, kolejna szpila. Za biednego małego Henry'ego trzeba było przecież powiedzieć, bo sam by nie mógł.
– Rzeczywiście kaszlę czarnym czymś. Ma smak popiołu. – Jak na zawołanie, po tych słowach zdusił go okrutny mokry kaszel. Taki, że napłynęły mu łzy do oczu. – Bardzo trudno... mi się oddycha. Boli mnie klatka piersiowa. Męczę się też, jak tylko wstanę.