18.11.2025, 04:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.11.2025, 05:09 przez Benjy Fenwick.)
Leżałem z nią tak, jakby cała przestrzeń tej chatki była wyłącznie nasza, bez szumu wiatru, bez innych dźwięków w powietrzu, jedynie z dymem dogasającego ognia i ciepłem, które przesycało powietrze między nami.
- Mhm. - Dotknąłem jej szyi, kciukiem przeciągając po wrażliwej skórze, od jej obojczyka aż ku miejscu pod uchem. - Gdybyśmy wtedy byli chociasz tlochę mniej zawzięci, zaciągnąłbym cię do wanny w łazience plefektów, to wiem na pewno, ale wiesz, to wcale nie byłoby kreatywne. To byłoby po plostu… Obowiązkowe. W swoim losaju absolutnie ikoniszne. - Uśmiechnąłem się szerzej, bardziej ciepło, opierając czoło o jej włosy. Jej ciało wtulone w moje było jak przystań, której od dawna szukałem, przynajmniej na kilka chwil, jakie sobie dawaliśmy, a jednak, kiedy trzymała w rękach mój notes, wciąż czułem lekkie napięcie - nie gniew, nie poczucie straty, tylko coś, co balansowało na granicy różnych uczuć.
Przez chwilę wpatrywałem się w nią w milczeniu, obserwując, jak jej oczy powoli pochłaniały kolejne linie zapisków, jakby starała się przeniknąć przez moje młodsze ja, które kiedyś żyło w cieniu wszystkiego, czego nigdy nie mogło powiedzieć na głos. A raczej - było o tym błędnie przekonane. Naprawdę sądziłem, że tak było lepiej, bo nie mogła zrozumieć, co znaczyło żyć w domu, w którym nigdy nie było się wystarczająco dobrym, a każdy gest, każda próba, była mierzona w kategoriach właściwego spełnienia niewypowiedzianych i stale się zmieniających oczekiwań kogoś, kto nigdy nie mógł cię zaakceptować. Wtedy naprawdę wierzyłem, że mogę się odciąć - od niej, od naszej przyjaźni, od nas - udawać, że niczego nie ma, prowadzić życie tak, jak tego po mnie oczekiwano, z zachowaniem dobrego imienia i pozornym brakiem zmartwień większych niż mecz quidditcha, ale to nie było możliwe. Każdy ruch, gest, próba sprawienia, że inni będą dumni, tylko wzmacniała pustkę po stracie kogoś, kogo nie chciałem tracić.
Potem przyszło poczucie buntu - wściekłość na samego siebie, na rodzinę, na świat, który mnie nie widział. Byłem wściekły na siebie, na sytuację, na nią - na Prudence, którą w tamtym czasie traktowałem z rezerwą. Byłem nabuzowany, rozgniewany, a gniew mieszał się z poczuciem osamotnienia, poświęcenia na nic, straty, której nie musiało być, bo i tak była bezsensownym porzuceniem jednej z nielicznych rzeczy, jakie czyniły mnie mną, a nie sztandarowym członkiem mojego rodu. Poczucie winy mieszało się z wściekłością, bo chociaż chciałem naprawić naszą relację, wszystko, co robiłem, wydawało się ją odpychać. Odcięliśmy się od siebie nawzajem, stało się coś, czego żadne słowa nie mogły naprawić, kontakt zniknął, nić porozumienia zerwała się, a my zostaliśmy wobec siebie obcy, wrogo nastawieni. Nie mogłem tego zaakceptować, na swój sposób próbowałem przywrócić jej uwagę, wywołać w niej reakcję, jednak moje starania były toporne, brutalne, niezrozumiałe. Chciałem, by mnie zobaczyła, skonfrontowała się ze mną w taki sposób, byśmy mogli poprowadzić tamtą zaległą rozmowę, ale robiłem to w sposób, który jedynie ją odstręczał, wznosił coraz wyższe mury między nami - to prowadziło tylko do dalszej nienawiści, do większego oddalenia, aż w końcu relacja między nami była już praktycznie nie do naprawienia.
Ironia losu tkwiła w tym, że wtedy znalazłem - a może raczej znaleźliśmy się nawzajem - kogoś, kto wydawał mi się rozumieć mnie lepiej, niż ja siebie, pozwalał mi oddychać w cieniu tego całego, mrocznego dziedzictwa. Związałem się z kimś, kto wydawał mi się odpowiedzią, antidotum na to wszystko - ironiczne, że była osobą, której mój ojczym nigdy nie zaakceptowałby w swoim salonie. Na tamten czas wydawało mi się to właściwe, może nawet odważne. Powiedziałem jej wszystko, pozwoliłem jej wejść w miejsca, do których nikt nie powinien mieć dostępu. Ona reagowała, odpowiadała, chociaż nie zawsze tak, jak mi się podobało, a ja chciałem po raz pierwszy w życiu zostać wysłuchany. Ona wykorzystała to po swojemu, a ja wykorzystywałem ją za to, że mnie słuchała. Ona poruszała moje słabe strony tak samo, jak ja poruszałem jej własne słabości. Relacja w toksycznym odbiciu - oboje byliśmy brudni tym, co z niej braliśmy, i co wnosiliśmy do stołu. Nim się obejrzeliśmy, zaczęliśmy robić sobie nawzajem krzywdę tymi wyznaniami, prawdami i półprawdami, używając ich jak monet, którymi płaciliśmy sobie za uwagę. Wpasowywałem się w to, jakbym był stworzony z gliny, gotów, by ktoś ulepił ze mnie cokolwiek, byle nie to, kim byłem naprawdę. Oboje graliśmy tam w grę, której nie dało się wygrać i nazywaliśmy to miłością.
Ale to były zamierzchłe lata, zamknięte rozdziały, które teraz, tu z Prudence - leżąc nago obok niej, wtulony w nią na tych kocach rozłożonych na podłodze - wydawały mi się zupełnie obce, jakby nie należały już do mnie. Lata minęły, epoki odeszły, a ja już nie byłem tamtym chłopcem, on już dawno nie żył, to była historia sprzed lat, zakończona na tym, co kiedyś było, wydarzyło się, minęło i nigdy nie miało wrócić.
Wiedziałem, że nie mogła wiedzieć - nie, bo przez lata sam starałem się odciąć od tego, kim byłem i co mnie otaczało, ucząc się stwarzać pozory. Każde moje działanie, każda próba zwrócenia uwagi, bycia zauważonym, była odbierana, jako czarująca, flirciarska, bananowa, wyzywająca, chamska, niezrozumiała i przede wszystkim półprawdziwa. Przez długi czas wierzyłem, że mogę żyć tak, jak tego oczekiwano ode mnie - stać się tym, kim chciałby mnie widzieć ojczym, przymykać oczy na swoje cierpienie, na brak prawdziwego domu, bezpieczeństwa, którego inni nigdy nie odczuwali w taki sposób. To była rola, maska, którą zakładałem, starając się być „dostatecznie dobry w byciu złym”, chociaż wiedziałem, głęboko w sobie, że nigdy nie będę wystarczający w jego oczach ani w oczach tych, którzy powinni kochać bezwarunkowo. Czułem się jak podrzutek we własnym życiu, nawet jeśli nikt nigdy nie wypowiedział tego wprost. Robiłem, co mogłem, a i tak byłem „nie dość” - nie dość posłuszny, nie dość ułożony, nie dość ich, chociaż starałem się tak cholernie, że aż bolało. Były chwile, gdy łapałem się na tym, że sam nie wiedziałem, czy bardziej chciałem ich akceptacji, czy bardziej chciałem, żeby się wszyscy do diabła ode mnie odczepili. Byłem przekonany, że jeśli będę robił wszystko dokładnie tak, jak oczekiwali, to w końcu znajdę ten spokój, o którym wszyscy mówili, ten porządek, który rzekomo miał nadejść wraz z podporządkowaniem się zasadom, ale spokój nie nadchodził, za to pojawiała się frustracja - duszna, lepka, wiążąca ręce i gardło.
A potem ten bunt we mnie urósł - najpierw był cichy, ledwie wyczuwalny, jak chrupnięcie witki od odrzuconej miotły pod butem, ale z czasem zamienił się w głuchy ryk - byłem zły, wściekły, a potem jeszcze bardziej zraniony, bo cokolwiek robiłem, nie mogłem być sobą nawet w oczach tych, którzy powinni mnie znać najlepiej.
W ferworze własnego buntu odciąłem się również od niej, zniszczyłem tę ostatnią, niemal niewidoczną nić porozumienia, którą kiedyś trzymaliśmy w dłoniach, a potem nie potrafiłem znaleźć sposobu, by ją odzyskać. Zachowywaliśmy się wobec siebie obco, zimno, wrogo, jakbyśmy nie tylko zgasili światło, ale jeszcze zamknęli i zasłonili okna, żeby nic nie mogło się przebić przez tę ciemność. Miałem żal. Do niej, choć nie miała w tym winy. Do siebie - o wiele bardziej. Chodziłem nabuzowany, pełen poczucia winy i wściekłości, a ponieważ nie wiedziałem, co z tym zrobić, przerzucałem to na nią w najgorszy możliwy sposób. Zamiast mówić, rzucałem wyzwania - zamiast przepraszać, wyrzucałem z siebie głupie, wyraźnie prowokujące teksty. A my, z każdym takim ciosem, zapadaliśmy się coraz głębiej, dalej od siebie. Aż nadszedł ten moment, kiedy naprawdę się znienawidziliśmy, mocno, nieodwracalnie - tak wtedy sądziłem.
- Pluey. - Odezwałem się w końcu, cicho, prawie szeptem, trącając czule kciukiem jej dolną wargę. - Wszystko to… To naplawdę nic takiego. - Powiedziałem to tak spokojnie, jakby chodziło o pogodę, a nie o lata niewypowiedzianych rzeczy, które zatrzasnęliśmy za kilkoma drzwiami, grzebiąc je pod trzema tonami milczenia.
Pochyliłem się i musnąłem jej włosy ustami, czując je ciepłe, pachnące nocą. Nie chciałem, żeby w jej oczach odbijała się jakakolwiek troska o tamte lata, wersje mnie i jej, bo nie byliśmy już tamtymi ludźmi - to, co było kiedyś, było cieniem, a cienie przestają straszyć, kiedy się je wreszcie obejrzy przy świetle. To nie powinna być przeszłość, która mogłaby nas zranić - była tylko historią, która ukształtowała to, kim się staliśmy, i mogliśmy ją teraz oglądać z dystansu. Nie chciałem, żeby szukała tam winy, ani odpowiedzi, które już dawno przestały mieć znaczenie. Poza tą jedną, która pozostała - no, właśnie.
Palcami przesunąłem jej włosy za ucho, a drugą ręką delikatnie, prawie niespostrzeżenie, przewróciłem kilka stron pod opuszkami jej palców. Wiedziałem, co tam będzie, zanim jeszcze je odsłoniłem - metodycznie zagięta, prowizoryczna koperta, wciśnięte w nią karteczki, pomięte, trochę przyżółkłe od czasu, zapisane pismem, które nie należało do mnie. Przez chwilę moje palce zwlekały, jakbym nie chciał otwierać tej puszki Pandory, ale w końcu pozwoliłem kartkom opaść. Wypadły na koce jak drobne, papierowe duchy dawno minionych spraw. Spojrzałem na nie krótko, ledwie na moment, ale wystarczająco, by poznać kształt liter - runy, słodkie aż do bólu - wyłapując wzrokiem jeden z liścików. Po jednej stronie drobne, trochę zbyt ozdobne znaczki, które znałem na pamięć, po drugiej moje własne pismo. Nowsze, dojrzalsze, cięższe, ciemne znaki kreślone z pewnym oporem, powoli - zimowe, styczniowe. Poczułem, jak coś we mnie drgnęło. Wiedziałem, co tam było - nigdy nie zapomniałem, ślad po tamtym wieczorze, kiedy pomyślałem, że albo porozmawiamy szczerze, albo już nigdy. Chciałem spróbować jeszcze raz, naprawić to, co przez chwilę nie wydawało się już całkowicie stracone.
„ᛁ ᚲᚾᛟᚹ ᛁ×ᛗ ᚨ ᛊᛏᚱᚨᛜᛖᚱ ᛏᛟ ᛁᛟᚢ, ᚨᚾᛞ ᚦᛖᚱᛖ×ᛊ ᚾᛟᚦᛁᛜ ᛒᛖᛏᚹᛖᛖᚾ ᚢᛊ ᚨᚾᛁᛗᛟᚱᛖ, ᛒᚢᛏ ᛁᚠ ᛁ ᛈᚱᛟᛗᛁᛊᛖ ᛏᛟ ᛒᛖ ᚲᛟᛗᛈᛚᛖᛏᛖᛚᛁ ᚺᛟᚾᛖᛊᛏ... ᚹᛁᛚᛚ ᛁᛟᚢ ᛏᚱᛁ ᛏᛟ ᛚᛁᛊᛏᛖᚾ ᛏᛟ ᛗᛖ, ᛏᚨᛚᚲ ᚨᛒᛟᚢᛏ ᚢᛊ, ᚨᛒᛟᚢᛏ ᚹᚺᚨᛏ ᚺᚨᛈᛈᛖᚾᛖᛞ? ᛁᛟᚢ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚺᚨᚢᛖ ᛏᛟ ᛞᛟ ᚨᚾᛁᚦᛁᛜ ᛟᚱ ᚱᛖᚲᛏ; ᛃᚢᛊᛏ ᛚᛁᛊᛏᛖᚾ. ᛁ ᚢᚾᛞᛖᚱᛊᛏᚨᚾᛞ ᛁᚠ ᛁᛟᚢ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚹᚨᚾᛏ ᛏᛟ. ᚹᛖ ᛟᚾᛚᛁ ᚺᚨᚢᛖ ᚨ ᚠᛖᚹ ᛗᛟᚾᚦᛊ ᛚᛖᚠᛏ ᛟᚠ ᚦᛖ ᛚᚨᛊᛏ ᛊᚲᚺᛟᛟᛚ ᛁᛖᚱ, ᛊᛟ ᛁ ᚹᛟᚾ×ᛏ ᚷᛖᛏ ᛁᚾ ᛁᛟᚢᚱ ᚹᚨᛁ. ᛁ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚹᚨᚾᛏ ᛏᛟ ᛒᛖ ᛁᛟᚢᚱ ᛖᚾᛖᛗᛁ; ᛁ ᚾᛖᚢᛖᚱ ᛞᛁᛞ.”
Nigdy jej tego nie wręczyłem - miałem to zrobić następnego ranka po tamtym dniu, kiedy skręciła kostkę i zostałem z nią dłużej, niż powinienem, ale potem przyszło życie. Przyszły burze, inne obowiązki, inne drogi, a ta karteczka utknęła między stronami mojego dziennika, zapomniana, jak gdyby przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Spojrzałem na nią jeszcze raz, lekko unosząc brew, z pół-żartobliwym uśmiechem, który miał w sobie nutę goryczy.
- Mhm. - Dotknąłem jej szyi, kciukiem przeciągając po wrażliwej skórze, od jej obojczyka aż ku miejscu pod uchem. - Gdybyśmy wtedy byli chociasz tlochę mniej zawzięci, zaciągnąłbym cię do wanny w łazience plefektów, to wiem na pewno, ale wiesz, to wcale nie byłoby kreatywne. To byłoby po plostu… Obowiązkowe. W swoim losaju absolutnie ikoniszne. - Uśmiechnąłem się szerzej, bardziej ciepło, opierając czoło o jej włosy. Jej ciało wtulone w moje było jak przystań, której od dawna szukałem, przynajmniej na kilka chwil, jakie sobie dawaliśmy, a jednak, kiedy trzymała w rękach mój notes, wciąż czułem lekkie napięcie - nie gniew, nie poczucie straty, tylko coś, co balansowało na granicy różnych uczuć.
Przez chwilę wpatrywałem się w nią w milczeniu, obserwując, jak jej oczy powoli pochłaniały kolejne linie zapisków, jakby starała się przeniknąć przez moje młodsze ja, które kiedyś żyło w cieniu wszystkiego, czego nigdy nie mogło powiedzieć na głos. A raczej - było o tym błędnie przekonane. Naprawdę sądziłem, że tak było lepiej, bo nie mogła zrozumieć, co znaczyło żyć w domu, w którym nigdy nie było się wystarczająco dobrym, a każdy gest, każda próba, była mierzona w kategoriach właściwego spełnienia niewypowiedzianych i stale się zmieniających oczekiwań kogoś, kto nigdy nie mógł cię zaakceptować. Wtedy naprawdę wierzyłem, że mogę się odciąć - od niej, od naszej przyjaźni, od nas - udawać, że niczego nie ma, prowadzić życie tak, jak tego po mnie oczekiwano, z zachowaniem dobrego imienia i pozornym brakiem zmartwień większych niż mecz quidditcha, ale to nie było możliwe. Każdy ruch, gest, próba sprawienia, że inni będą dumni, tylko wzmacniała pustkę po stracie kogoś, kogo nie chciałem tracić.
Potem przyszło poczucie buntu - wściekłość na samego siebie, na rodzinę, na świat, który mnie nie widział. Byłem wściekły na siebie, na sytuację, na nią - na Prudence, którą w tamtym czasie traktowałem z rezerwą. Byłem nabuzowany, rozgniewany, a gniew mieszał się z poczuciem osamotnienia, poświęcenia na nic, straty, której nie musiało być, bo i tak była bezsensownym porzuceniem jednej z nielicznych rzeczy, jakie czyniły mnie mną, a nie sztandarowym członkiem mojego rodu. Poczucie winy mieszało się z wściekłością, bo chociaż chciałem naprawić naszą relację, wszystko, co robiłem, wydawało się ją odpychać. Odcięliśmy się od siebie nawzajem, stało się coś, czego żadne słowa nie mogły naprawić, kontakt zniknął, nić porozumienia zerwała się, a my zostaliśmy wobec siebie obcy, wrogo nastawieni. Nie mogłem tego zaakceptować, na swój sposób próbowałem przywrócić jej uwagę, wywołać w niej reakcję, jednak moje starania były toporne, brutalne, niezrozumiałe. Chciałem, by mnie zobaczyła, skonfrontowała się ze mną w taki sposób, byśmy mogli poprowadzić tamtą zaległą rozmowę, ale robiłem to w sposób, który jedynie ją odstręczał, wznosił coraz wyższe mury między nami - to prowadziło tylko do dalszej nienawiści, do większego oddalenia, aż w końcu relacja między nami była już praktycznie nie do naprawienia.
Ironia losu tkwiła w tym, że wtedy znalazłem - a może raczej znaleźliśmy się nawzajem - kogoś, kto wydawał mi się rozumieć mnie lepiej, niż ja siebie, pozwalał mi oddychać w cieniu tego całego, mrocznego dziedzictwa. Związałem się z kimś, kto wydawał mi się odpowiedzią, antidotum na to wszystko - ironiczne, że była osobą, której mój ojczym nigdy nie zaakceptowałby w swoim salonie. Na tamten czas wydawało mi się to właściwe, może nawet odważne. Powiedziałem jej wszystko, pozwoliłem jej wejść w miejsca, do których nikt nie powinien mieć dostępu. Ona reagowała, odpowiadała, chociaż nie zawsze tak, jak mi się podobało, a ja chciałem po raz pierwszy w życiu zostać wysłuchany. Ona wykorzystała to po swojemu, a ja wykorzystywałem ją za to, że mnie słuchała. Ona poruszała moje słabe strony tak samo, jak ja poruszałem jej własne słabości. Relacja w toksycznym odbiciu - oboje byliśmy brudni tym, co z niej braliśmy, i co wnosiliśmy do stołu. Nim się obejrzeliśmy, zaczęliśmy robić sobie nawzajem krzywdę tymi wyznaniami, prawdami i półprawdami, używając ich jak monet, którymi płaciliśmy sobie za uwagę. Wpasowywałem się w to, jakbym był stworzony z gliny, gotów, by ktoś ulepił ze mnie cokolwiek, byle nie to, kim byłem naprawdę. Oboje graliśmy tam w grę, której nie dało się wygrać i nazywaliśmy to miłością.
Ale to były zamierzchłe lata, zamknięte rozdziały, które teraz, tu z Prudence - leżąc nago obok niej, wtulony w nią na tych kocach rozłożonych na podłodze - wydawały mi się zupełnie obce, jakby nie należały już do mnie. Lata minęły, epoki odeszły, a ja już nie byłem tamtym chłopcem, on już dawno nie żył, to była historia sprzed lat, zakończona na tym, co kiedyś było, wydarzyło się, minęło i nigdy nie miało wrócić.
Wiedziałem, że nie mogła wiedzieć - nie, bo przez lata sam starałem się odciąć od tego, kim byłem i co mnie otaczało, ucząc się stwarzać pozory. Każde moje działanie, każda próba zwrócenia uwagi, bycia zauważonym, była odbierana, jako czarująca, flirciarska, bananowa, wyzywająca, chamska, niezrozumiała i przede wszystkim półprawdziwa. Przez długi czas wierzyłem, że mogę żyć tak, jak tego oczekiwano ode mnie - stać się tym, kim chciałby mnie widzieć ojczym, przymykać oczy na swoje cierpienie, na brak prawdziwego domu, bezpieczeństwa, którego inni nigdy nie odczuwali w taki sposób. To była rola, maska, którą zakładałem, starając się być „dostatecznie dobry w byciu złym”, chociaż wiedziałem, głęboko w sobie, że nigdy nie będę wystarczający w jego oczach ani w oczach tych, którzy powinni kochać bezwarunkowo. Czułem się jak podrzutek we własnym życiu, nawet jeśli nikt nigdy nie wypowiedział tego wprost. Robiłem, co mogłem, a i tak byłem „nie dość” - nie dość posłuszny, nie dość ułożony, nie dość ich, chociaż starałem się tak cholernie, że aż bolało. Były chwile, gdy łapałem się na tym, że sam nie wiedziałem, czy bardziej chciałem ich akceptacji, czy bardziej chciałem, żeby się wszyscy do diabła ode mnie odczepili. Byłem przekonany, że jeśli będę robił wszystko dokładnie tak, jak oczekiwali, to w końcu znajdę ten spokój, o którym wszyscy mówili, ten porządek, który rzekomo miał nadejść wraz z podporządkowaniem się zasadom, ale spokój nie nadchodził, za to pojawiała się frustracja - duszna, lepka, wiążąca ręce i gardło.
A potem ten bunt we mnie urósł - najpierw był cichy, ledwie wyczuwalny, jak chrupnięcie witki od odrzuconej miotły pod butem, ale z czasem zamienił się w głuchy ryk - byłem zły, wściekły, a potem jeszcze bardziej zraniony, bo cokolwiek robiłem, nie mogłem być sobą nawet w oczach tych, którzy powinni mnie znać najlepiej.
W ferworze własnego buntu odciąłem się również od niej, zniszczyłem tę ostatnią, niemal niewidoczną nić porozumienia, którą kiedyś trzymaliśmy w dłoniach, a potem nie potrafiłem znaleźć sposobu, by ją odzyskać. Zachowywaliśmy się wobec siebie obco, zimno, wrogo, jakbyśmy nie tylko zgasili światło, ale jeszcze zamknęli i zasłonili okna, żeby nic nie mogło się przebić przez tę ciemność. Miałem żal. Do niej, choć nie miała w tym winy. Do siebie - o wiele bardziej. Chodziłem nabuzowany, pełen poczucia winy i wściekłości, a ponieważ nie wiedziałem, co z tym zrobić, przerzucałem to na nią w najgorszy możliwy sposób. Zamiast mówić, rzucałem wyzwania - zamiast przepraszać, wyrzucałem z siebie głupie, wyraźnie prowokujące teksty. A my, z każdym takim ciosem, zapadaliśmy się coraz głębiej, dalej od siebie. Aż nadszedł ten moment, kiedy naprawdę się znienawidziliśmy, mocno, nieodwracalnie - tak wtedy sądziłem.
- Pluey. - Odezwałem się w końcu, cicho, prawie szeptem, trącając czule kciukiem jej dolną wargę. - Wszystko to… To naplawdę nic takiego. - Powiedziałem to tak spokojnie, jakby chodziło o pogodę, a nie o lata niewypowiedzianych rzeczy, które zatrzasnęliśmy za kilkoma drzwiami, grzebiąc je pod trzema tonami milczenia.
Pochyliłem się i musnąłem jej włosy ustami, czując je ciepłe, pachnące nocą. Nie chciałem, żeby w jej oczach odbijała się jakakolwiek troska o tamte lata, wersje mnie i jej, bo nie byliśmy już tamtymi ludźmi - to, co było kiedyś, było cieniem, a cienie przestają straszyć, kiedy się je wreszcie obejrzy przy świetle. To nie powinna być przeszłość, która mogłaby nas zranić - była tylko historią, która ukształtowała to, kim się staliśmy, i mogliśmy ją teraz oglądać z dystansu. Nie chciałem, żeby szukała tam winy, ani odpowiedzi, które już dawno przestały mieć znaczenie. Poza tą jedną, która pozostała - no, właśnie.
Palcami przesunąłem jej włosy za ucho, a drugą ręką delikatnie, prawie niespostrzeżenie, przewróciłem kilka stron pod opuszkami jej palców. Wiedziałem, co tam będzie, zanim jeszcze je odsłoniłem - metodycznie zagięta, prowizoryczna koperta, wciśnięte w nią karteczki, pomięte, trochę przyżółkłe od czasu, zapisane pismem, które nie należało do mnie. Przez chwilę moje palce zwlekały, jakbym nie chciał otwierać tej puszki Pandory, ale w końcu pozwoliłem kartkom opaść. Wypadły na koce jak drobne, papierowe duchy dawno minionych spraw. Spojrzałem na nie krótko, ledwie na moment, ale wystarczająco, by poznać kształt liter - runy, słodkie aż do bólu - wyłapując wzrokiem jeden z liścików. Po jednej stronie drobne, trochę zbyt ozdobne znaczki, które znałem na pamięć, po drugiej moje własne pismo. Nowsze, dojrzalsze, cięższe, ciemne znaki kreślone z pewnym oporem, powoli - zimowe, styczniowe. Poczułem, jak coś we mnie drgnęło. Wiedziałem, co tam było - nigdy nie zapomniałem, ślad po tamtym wieczorze, kiedy pomyślałem, że albo porozmawiamy szczerze, albo już nigdy. Chciałem spróbować jeszcze raz, naprawić to, co przez chwilę nie wydawało się już całkowicie stracone.
„ᛁ ᚲᚾᛟᚹ ᛁ×ᛗ ᚨ ᛊᛏᚱᚨᛜᛖᚱ ᛏᛟ ᛁᛟᚢ, ᚨᚾᛞ ᚦᛖᚱᛖ×ᛊ ᚾᛟᚦᛁᛜ ᛒᛖᛏᚹᛖᛖᚾ ᚢᛊ ᚨᚾᛁᛗᛟᚱᛖ, ᛒᚢᛏ ᛁᚠ ᛁ ᛈᚱᛟᛗᛁᛊᛖ ᛏᛟ ᛒᛖ ᚲᛟᛗᛈᛚᛖᛏᛖᛚᛁ ᚺᛟᚾᛖᛊᛏ... ᚹᛁᛚᛚ ᛁᛟᚢ ᛏᚱᛁ ᛏᛟ ᛚᛁᛊᛏᛖᚾ ᛏᛟ ᛗᛖ, ᛏᚨᛚᚲ ᚨᛒᛟᚢᛏ ᚢᛊ, ᚨᛒᛟᚢᛏ ᚹᚺᚨᛏ ᚺᚨᛈᛈᛖᚾᛖᛞ? ᛁᛟᚢ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚺᚨᚢᛖ ᛏᛟ ᛞᛟ ᚨᚾᛁᚦᛁᛜ ᛟᚱ ᚱᛖᚲᛏ; ᛃᚢᛊᛏ ᛚᛁᛊᛏᛖᚾ. ᛁ ᚢᚾᛞᛖᚱᛊᛏᚨᚾᛞ ᛁᚠ ᛁᛟᚢ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚹᚨᚾᛏ ᛏᛟ. ᚹᛖ ᛟᚾᛚᛁ ᚺᚨᚢᛖ ᚨ ᚠᛖᚹ ᛗᛟᚾᚦᛊ ᛚᛖᚠᛏ ᛟᚠ ᚦᛖ ᛚᚨᛊᛏ ᛊᚲᚺᛟᛟᛚ ᛁᛖᚱ, ᛊᛟ ᛁ ᚹᛟᚾ×ᛏ ᚷᛖᛏ ᛁᚾ ᛁᛟᚢᚱ ᚹᚨᛁ. ᛁ ᛞᛟᚾ×ᛏ ᚹᚨᚾᛏ ᛏᛟ ᛒᛖ ᛁᛟᚢᚱ ᛖᚾᛖᛗᛁ; ᛁ ᚾᛖᚢᛖᚱ ᛞᛁᛞ.”
Nigdy jej tego nie wręczyłem - miałem to zrobić następnego ranka po tamtym dniu, kiedy skręciła kostkę i zostałem z nią dłużej, niż powinienem, ale potem przyszło życie. Przyszły burze, inne obowiązki, inne drogi, a ta karteczka utknęła między stronami mojego dziennika, zapomniana, jak gdyby przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Spojrzałem na nią jeszcze raz, lekko unosząc brew, z pół-żartobliwym uśmiechem, który miał w sobie nutę goryczy.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)