[Spalona Noc] Medyk potrzebny od zaraz

Najgorszy dzień, w pracy na pewno, może w dotychczasowym życiu. Może, na razie nie miała czasu na głębszą refleksję, nawet na porządny wdech nie było miejsca. Sidonie, kiedy już poczuła się taką prawdziwą medyczką (o powołaniu trudno powiedzieć czy ją już lub czy kiedykolwiek znalazło), a było to gdzieś z dwa lata po ukończeniu Akademii, to odnajdywała się szybkim tempie, gdy trzeba było na raz robić trzy rzeczy, a dwie następne zlecać i radziła sobie też z takimi żmudnymi i długimi przypadkami, które wymagały bardzo cierpliwej pracy w precyzyjnym ściąganiu kolejnych warstw zaklęć, ale dzisiaj było niedobrze. Jej dyżur od rana przechodził w kolejny nocny. Ordynator nie musiał mówić - każdy został, sama miała nadzieję dotrwać do końca najgorszej fali, na ile adrenalina i kawa będzie ją trzymać tu i teraz. Szaty Munga, o tym niezmiennie zastanawiającym limonkowym kolorze, czyściła zaklęciem po każdym pacjencie, nie było czasu ani nawet tylu uniformów by je zmieniać. Miała nadzieję, że nie spowoduje to jakiś komplikacji, gdy magia i zaklęcia zaczną ze sobą rezonować. Zresztą każdy pracownik szpitala miał z tyłu głowy na ile jeszcze da się rozciągnąć budynek, już w powietrzu było czuć wysokie stężenie magii.
Gabinet opuścił jeden czarodziej, wywoła następnego, Rosier, nawet ktoś rodowodem ze Skorowidzu musiał czekać, co jej złośliwość musiała podrzucić, ale szybko przestała mieć czas na takie niepotrzebne i trwoniące czas myśli. Sidonie uważnie przyjrzała się pacjentowi, szukając czy nie nosił na ubraniu śladów po ogniu, co wskazywałoby na oparzenia, już dzisiaj miała pacjentów, którzy w strachu, stresie nie zauważyli urazów.
- Nazywam się Sidonie Lockhart - zdążyła dzisiaj już wypowiedzieć te słowa z kilkadziesiąt razy, na wypadek, gdyby ktoś później bardzo chciał złożyć imienną skargę, - i będę pana leczyć. Ze wstępnego wywiadu wynika, że miał pan kontakt z dymem i problemy z oddychaniem - dodała spoglądając na kartotekę z krótkim opisem. Potem spojrzała znowu uważnie na Chrstophera szukając na twarzy objawów niedotlenienia. - Proszę usiąść na kozetce, będzie mi łatwiej przeprowadzić badania i jak z widzeniem? - Trudno nie zauważyć czerwonych oczu. - I proszę mi opisać objawy i czy miał pan kontakt z ogniem, jakieś inne urazy, czy mógł pan na coś wpaść lub przewrócić się podczas ewakuacji lub kontakt z jakimś zaklęciem. Wiele osób miotało zaklęciami na ślepo. Wszystko może być mieć wpływ na leczenie - wypowiadała się tonem spokojnym, jak osoba panująca nad sytuacją, przynajmniej na tym wycinku oddziału.
Sama przysunęła sobie taboret bliżej wspomnianej kozetki, a samopiszące pióro, które było standardowym wyposażeniem gabinetów, już drgnęło nad pergaminem by notować.