[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Była w tym jakaś ironia losu - przez lata żyliśmy w tej samej przestrzeni, a jednak zupełnie obok siebie, jakbyśmy specjalnie omijali moment, w którym mogłoby się wydarzyć coś prawdziwego. Wtedy potrzebowałem tego napięcia, jej gniewu, wybuchów, tego, że traciła dla mnie cierpliwość. Było coś uzależniającego w tym, jak reagowała, dawała się wciągnąć w grę, której reguły ustalałem na bieżąco. Teraz… Nie chciałem jej prowokować, przynajmniej nie w ten sposób. Teraz, gdy już niczego nie trzeba było udowadniać, okazało się, że milczenie między nami jest o wiele łatwiejsze niż słowa, ostre czy łagodne, nawet jeśli niektóre powinny kiedyś paść. Zawsze za wcześnie albo za późno. Ironia losu - tak, zdecydowanie.
- Masz zbyt doble zdanie o moich zdolnościach kaznodziejskich. - Odparłem z udawaną powagą, chociaż kącik ust drgnął mi od razu. -  Poza tym, jakby tak się zastanowiś, ludzkość jusz i tak jest wystalszająso pogubiona bes mojej pomocy. - Przechyliłem głowę w bok, przyglądając się jej, bo to, co powiedziała, miało w sobie coś więcej niż tylko żart, a ja, na swoje nieszczęście, nie byłem już człowiekiem, który potrafił udawać, że nie widzi takich rzeczy.
Zawsze lubiła podważać każde moje słowo, wyłapywać niedoskonałości w zdaniach, więc całkiem zabawnie było mieć z nią aż taką zgodność. Teraz… Chyba po prostu chciała zrozumieć, ja też to robiłem, bo chyba naprawdę dojrzeliśmy. Nie była już tą samą dziewczyną, która rzucała we mnie sarkazmem, jak kamieniami, chociaż tamta wersja też miała w sobie coś urzekającego - była pełna energii, ostrości, którą sam w niej wywoływałem, bo wtedy wszystko między nami sprowadzało się do reakcji - czekałem, aż pęknie, wybuchnie. Teraz, gdy patrzyłem, jak mówi, spokojna, bardziej świadoma, miałem wrażenie, że to ja tracę równowagę. To już nie było tak pozornie proste, jak kiedyś, gdy sztuka doprowadzania jej do wściekłości była czymś w rodzaju sportu, a ja byłem w tym niezły. Wtedy mierzyłem się z jej cierpliwością, jak z granicą, którą należało przesunąć, choćby o pół kroku dalej, była w tym adrenalina, coś czystego, pierwotnego. Teraz, gdy patrzyłem na nią w półmroku, oboje już wiedzieliśmy, że wtedy nie chodziło o zabawę, przynajmniej nie całkiem. To tyle samo naprawiało, co komplikowało.
- Widzisz, nie jestem pewien, czy to baldziej oblaśliwe, czy po plostu niebespieczne. - Uśmiechnąłem się krótko, pozwalając, by ta stara dynamika wróciła na moment. - To niebywałe, jak potrafisz zmieniś sens słów, kiedy tylko chcesz. - Wzruszyłem ramionami, udając nonszalancję, chociaż dobrze wiedziałem, że to wcale nie było takie proste. Przyglądałem się jej twarzy, jakbym próbował odnaleźć w niej coś znajomego z tamtych dni, ale to, co widziałem, było inne, delikatniejsze, może mądrzejsze, może po prostu… Prawdziwsze. Kiedyś w tych chwilach liczyło się tylko, kto pierwszy odwróci wzrok, kto straci panowanie, kto wypowie słowo, którego później będzie żałował. Teraz było inaczej, nie było w tym gniewu, tylko coś miękkiego, magnetycznego - ta sama intensywność, ale inny cel.
Zamilkłem, kiedy powiedziała to jedno zdanie, cichsze, niemal urwane, wiedziałem, że nie była to tylko figura retoryczna, i chociaż nie odpowiedziałem, w środku coś się we mnie poruszyło. „Na to to już trochę zbyt późno.” Te słowa zatrzymały się gdzieś w powietrzu między nami, udawałem, że nie słyszałem, ale w środku zadrgało coś znajomego - ta świadomość, że jeśli się za bardzo zbliżysz, nie da się potem wrócić do bezpiecznej odległości. Zbyt późno - czyli właściwie, kiedy? Zanim zdążyliśmy się lepiej poznać, czy może wtedy, gdy udawaliśmy, że nasza gra nic nie znaczy? To było dziwne uczucie - świadomość, że stanąłem obok niej, a nie naprzeciwko, i że te wszystkie nasze wspólne potyczki doprowadziły nas właśnie tutaj, w to miejsce, w którym każde spojrzenie mówiło więcej niż dawne kłótnie. Przez chwilę pozwoliłem, by cisza między nami trwała - nie była niezręczna, raczej gęsta od wszystkiego, czego nie musieliśmy już udowadniać. Chociaż - czy aby na pewno?
- Jeśli mam być szczely, zawsze miałem słabość do broni, któlej nie potlafię do końca kontlolowaś. - Mruknąłem, odpowiadając bardziej na jej myśli niż na słowa. Nie mogłem się powstrzymać od drobnej kpiny. Miałem wrażenie, że myślimy o tym samym, chociaż każde z nas uciekało przed tym w inny sposób. Ona w analizę, ja w żarty.
Stara gra wróciła - kto pierwszy pęknie, kto odwróci wzrok. W jej spojrzeniu była ta sama siła co kiedyś, ta sama nieugiętość, którą pamiętałem aż za dobrze. Może właśnie dlatego ciągle wracałem, bo była jedyną osobą, która nigdy nie odpuszczała. Przez moment w mojej głowie przetoczyła się myśl, żeby skrócić tę odległość, zrobić coś, czego i tak żadne z nas nie zdołałoby już odwołać. Znałem tę kartę, o której wspominaliśmy, wiedziałem, jak działała. Jedno posunięcie i wszystko stawało się proste - albo niemożliwe do naprawienia. Zanim jednak zdążyłem się zdecydować, jej spojrzenie uciekło gdzieś za moje plecy -  mrugnęła, jej wzrok uciekł za mnie, a ja, kierowany instynktem, obejrzałem się przez ramię - na ścieżce, wśród poruszanych przez wiatr liści, stało coś małego i zaskakująco uroczego. Nos, maleńki, wilgotny, zadrgał, a potem uniósł się w naszym kierunku. Borsucze dziecko, mrugało do nas, albo tylko mi się wydawało, że mrugało - w każdym razie wyglądało na kompletnie zdezorientowane. Oczy Prudence stały się za to inne, cieplejsze, nie było w już wyzwania, tylko coś, czego wcale się nie spodziewałem - troska, może nawet czułość. Dziwne, że dopiero po tylu latach, potrafiłem ją w niej zobaczyć. Zastanawiałem się przez moment, co by było, gdybyśmy tak naprawdę poznali się później - nie wtedy, gdy wszystko trzeba było udowadniać, tylko teraz, kiedy oboje wiedzieliśmy już, jak mało znaczą niektóre zwycięstwa. Pewnie i tak bym się z nią sprzeczał, ale może przynajmniej wiedziałbym, po co. Ostatecznie w obu tych przypadkach doszliśmy do jednego punktu. Kiedy się odezwała, żartując o powtórce, roześmiałem się cicho.
- A więc lematch, okej, z uwagi na nieoczekiwane okoliczności, uznaję. - Mruknąłem, przekrzywiając lekko głowę. - Ale wiesz, sze nie będę miał dla ciebie litości. - To był odruch, coś starego, znajomego, wręcz domowego. Nasze rozmowy zawsze miały w sobie tę nutę rywalizacji, niezależnie od tematu. Teraz jednak coś się przesunęło - to nie była walka, raczej taniec, wymiana, w której każde z nas znało rytm drugiego.
- To akulat plawda, ale miło to usłysześ od kogoś, kto potlafi się ze mną lównaś. - Odparłem półżartem, chociaż kącik ust drgnął mi bardziej, niżbym chciał. Nie był to ten sam rodzaj uśmiechu, którym zwykłem maskować wszystko, czego nie umiałem nazwać - ten był szeroki i szczery. Spojrzałem na nią z boku, na ten błysk w oczach, uśmiechając się szeroko.
Borsuczek stał dalej, lekko poruszając nosem, jakby próbował zdecydować, czy jesteśmy warci zaufania. Spojrzałem w prawo, potem w lewo - żadnego śladu dorosłych borsuków.
- Chyba będziemy musieli coś wymyśliś. - Mruknąłem w końcu, bardziej do siebie niż do niej, bo przecież oboje wiedzieliśmy, że nie zostawimy go samego. Borsuk był symbolem lojalności, odwagi, ale ten - ten wyglądał po prostu na zagubionego. Nie ruszałem się, nie chciałem go spłoszyć, ale jeszcze mniej chciałem, żeby Prue, po tych słowach o nie-zostawianiu, stwierdziła, że powinniśmy go zabrać ze sobą, bo wtedy, znałem ją na tyle dobrze, wiedziałem, że nie będę w stanie jej odmówić. Nie miałem pojęcia, co zrobić - czy należy podejść, czy się odsunąć, ale byłem pewien jednego - jeśli powiem, że powinniśmy go zostawić, ona uzna to za osobisty afront, więc po prostu stałem, patrząc na nią, na borsuka, na tę dziwną scenę, w której cała powaga ostatnich dni nagle rozpłynęła się gdzieś w nocnym powietrzu. Stworzenie było absurdalnie małe, niewinne, zupełnie nie pasowało do scenerii, tej rozmowy, do całego wieczoru, ale było naprawdę przeurocze.