[08.09.1972 Basilius & Lana & Lyssa] Cruel World

To nie był ani dobry wieczór, ani dzień dobry, ani cokolwiek dobrego - przypalone dywany i łuszczące się tapety idealnie o tym świadczyły, chociaż w całym swoim cierpieniu Lyssa odnosiła wrażenie, że wszystko to było zwyczajnie na pokaz. Tak jakby zaledwie po wejściu ktoś miał odnieść wrażenie, że Dolohovie zostali ukarani na równo z innymi, a kiedy przeszło się nieco głębiej, coraz mniej było zniszczeń.

Nie przeszkadzało to jednak dziewczynie czuć się absolutnie podle i wyglądać równie żałośnie. Kiedy Basilius się do niej odezwał, pociągnęła nosem, robiąc kolejne kroki po poczerniałych schodach, ale też nie śpiesząc się z tym przesadnie, aż zeszła wreszcie na sam dół, nieporadnie trzymając ręce.

Wzdrygnęła się też w pierwszej chwili, kiedy Lana położyła jej dłoń na ramieniu, ale wystarczyło uderzenie serca, by zmieniło się to w coś innego, a córka Vakela zwyczajnie zarzuciła na nią ręce, wtulając się w jej ciało. Załkała, wyraźnie wstrząśnięta, bo może i mogła być przez większość czasu niezwykle arogancką i rozpieszczoną nastolatką, ale cała Spalona Noc była zwyczajnie przerażająca.
- N-nie wiem! Ktoś nas... ktoś nas nagle napadł i... czy to krew? Co to jest, co... próbowałam to zmyć i to nie chce zejść... - załkała Lanie w sukience.