[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Ambroise był spokojny i wyjątkowo szczęśliwy, nawet nie próbując tego ukryć. Właściwie...
...był nawet zaskakująco spokojny, jak na kogoś, kto właśnie stanął na ołtarzu i pocałunkiem przypieczętował własne małżeństwo. Może dlatego, że nie czuł w tej chwili ani cienia wątpliwości. Każdy ruch, każdy oddech, każde spojrzenie Geraldine było potwierdzeniem, że to wszystko miało sens.
Gdy wreszcie wymienił się obrączkami z ukochaną, składając pocałunek na ustach dziewczyny, już nawet nie próbował łudzić się, że będzie w stanie żywo opowiadać o wszystkich swoich wspomnieniach z tego dnia. Abstrahując od tego, że Ambroise nie był zbyt wylewny w stosunku do większości ludzi, cała ceremonia była dla niego po prostu wyłącznie zlepkiem scen i obrazów. Momentami wyraźnych, czasami zaś zamglonych, jednak nieodmiennie wyjątkowo barwnych. To był niezaprzeczalny fakt.
Obserwował jak wiatr porywa welon jego świeżo poślubionej żony i jak płomień zapalonej strzały moment później oświetla jej twarz. Tak, nie wyglądała przy tym jak typowa panna młoda, ale czy musiała tak wyglądać? Nie. Rina zawsze była sobą. Nie dbała o zbędne pozory, nie przejmowała się oczekiwaniami, robiła to, co uważała za właściwe. I właśnie to w niej kochał.
Kiedy podszedł do niej, by wziąć ją w ramiona, nie zrobił tego dla efektu. Zrobił to z czystej potrzeby. Wiedział, że Geraldine nie była typem kobiety, którą należało nosić na rękach. Była silna, samowystarczalna, urodzona do aktywności fizycznej. Gdy oplotła jego szyję ramionami i pozwoliła mu to zrobić, wiedział, że to był gest zaufania, nie poddaństwa. Cenił to, nawet jeśli w tym momencie wyłącznie rozbłysły mu oczy. Nie zamierzał komentować tego na głos. Raczej oboje wiedzieli, że doceniał pozwolenie mu (tak, dokładnie: pozwolenie, nawet jeśli nie uważał się za pantofla) na przyjęcie tradycyjnej roli.
Trzymał ją pewnie, choć czuł ciężar jej ciała. Był on jednak wyjątkowo przyjemny.
Ostatnie lato nie było dla niego najbardziej łaskawe. Trudno byłoby także stwierdzić, że poprzedzająca je wiosna była znacznie łatwiejsza. Tak właściwie, Ambroise miał naprawdę cholernie trudne półtora roku, teraz może już nawet blisko dwa lata, o których istnieniu najchętniej chciałby zapomnieć. Niestety, nie było to zbytnio możliwe. Zwłaszcza wtedy, gdy jeszcze trwało, przed początkiem września, kiedy jego zła passa zdawała się wyłącznie narastać, nie słabnąć...
...no cóż, jego własna detaliczna pamięć zdawała się go wręcz zaskakiwać. Poza pracą uzdrowiciela, nie miał zbyt wielu innych, pokrzepiających go zajęć. Jeszcze za dnia był w stanie wypełnić sobie czas wolny aktywnością związaną z rodzinnymi szklarniami i pracami ogrodowymi. Nocami natomiast mierzył się z bezsennością, która motywowała go do wykonywania naprawdę wielu osobliwych zajęć. Zwiększona aktywność fizyczna nie była najciekawszym z nich, lecz z pewnością figurowała bardzo wysoko na liście jego wyborów. Bywało, że wychodził na zewnątrz, żeby poobcować z naturą. Bywało, że zapędzał się w lepsze lub gorsze strony miejskiego życia. Albo po prostu wyładowywał energię w domu. Przy jednoczesnej ciągłej pracy w ruchu, nie szło odmówić mu krzepy, choć z wielu różnych względów nie był aż tak sprawny jak lwia część obecnych tu osób.
Liczył jednak, że nie zbłaźni się przy tak pozornie zwyczajnej czynności, jaką było uniesienie świeżo poślubionej przez niego kobiety i zrobienie kilku kroków. Z wiadomych względów, niezbyt odległych i wymagających. Geraldine nie była kruszyną, szczególnie teraz, miał tego pełną świadomość. Nie bez powodu testował to parokrotnie przed ceremonią. Z mniejszym lub większym wdziękiem, raczej stawiając na pozostanie w ruchu, aniżeli na eleganckie pozowanie w przyjętej pozie.
Nawet jeśli jego małżonka zgrabnie zareagowała na ruch, obejmując go za szyję i przylegając do niego swym ciałem. Uśmiechnął się wyraźniej, zdecydowanie szerzej i szczerzej niż zwykle w obecności aż tak wielu osób, czując ciepło bijące od dziewczyny, zapach jej włosów i...
...całe szczęście, brak welonu wciśniętego mu w twarz, który w innym wypadku z pewnością spróbowałby go udusić. Matka chyba rzeczywiście postanowiła im błogosławić. I to na wiele różnych sposobów.
Czując ciepły oddech na swoim uchu, odruchowo jeszcze bardziej przekrzywił głowę, unosząc przy tym kącik ust na wyjątkowo przyjemne brzmienie tego konkretnego słowa. Mąż. Tak. Wyjątkowo mu to pasowało, nawet jeśli niegdyś w życiu nie pomyślałby o podobnej przyszłości. Chciał, naprawdę chciał wierzyć, że życie nareszcie zaczęło im się układać.
Nie odpowiedział od razu. Prawdę mówiąc, wcale nie chciał postępować teraz racjonalnie, zgodnie z tym wszystkim, co powinno być następnymi krokami, jakie mieli do wykonania. Tego dnia jego rzekomy realistyczny umysł wydawał się działać w zwolnionym tempie, jakby próbował nadążyć za czymś, co wymykało się jego zwyczajowej logice. Patrzył na Geraldine trzymaną ramionach, jej oddech mieszał się z dźwiękami muzyki i szeptami gości. Nie interesowały go spojrzenia gości, formalności, ani nawet fakt, że welon Geraldine zniknął gdzieś w oddali, wzbudzając zawód w kilku pannach z jego rodziny, które spodziewały się łapać biały woal podczas oczepin.
Wiedział tylko, że trzyma w ramionach kobietę, która była jego początkiem i końcem. Wszystko inne przestało mieć znaczenie. Zastanawiał się przez krótką chwilę, czy faktycznie może nie powinni spróbować w jakiś wymknąć się z ceremonii, zgodnie ze swoim częstym postępowaniem. Co prawda, jeszcze nigdy nie byli w centrum uwagi, zawsze mogli tak po prostu uciec przed cudzym wzrokiem. Teraz mogło być to dosyć trudne, ale...
- Gdybym ci powiedział, że planuję porwanie własnej żony tuż po ślubie, ale jeszcze przed weselem, uznałabyś to za lekkomyślność czy przejaw rozsądku? - Mruknął bardzo cicho, korzystając z osłony dźwięków, aby szepnąć odpowiedź, zanim jeszcze ktokolwiek zdążył do nich dołączyć.
Wystarczyło jedno słowo, czyż nie? Nawet jeśli nie miało paść, bo ta opcja nie wchodziła w grę, teraz pozwolił sobie po prostu być szczęśliwym. Przynajmniej jeszcze na kilka sekund, zanim ta odrobinę bardziej racjonalna część umysłu Ambroisa nie postanowiła przywrócić go do rzeczywistości.
Tak. Mieli mieć jeszcze całkiem sporo czasu, aby rozkoszować się wspólnym szczęściem, wzajemną obecnością czy dotykiem. Być może nie do końca był to początek ich historii. Ciężko byłoby to określić w taki sposób przy wieloletnim stażu, jaki zdążyli osiągnąć przez cały razem spędzony czas. Jednakże z pewnością nie był to też koniec. Nie, to nie było ich szczęśliwe zakończenie. Zdecydowanie wolał uznawać to za coś w rodzaju wstępu do dalszych rozdziałów historii. Wpierw jednak musieli jeszcze przetrwać kilka godzin...
...dni...
...no. A potem...
...przedtem były jednak te nieszczęsne następne minuty tego, co należało robić. Niezbyt mocno, choć raczej dostrzegalnie dla właściwych osób, uniósł więc podbródek, po czym skierował wzrok na Millie i Corneliusa, nieznacznie poruszając głową w kierunku niewielkiego namiotu ustawionego przy linii drzew niedaleko ołtarza. Moment później przeniósł spojrzenie z twarzy obojga świadków na kapłana, do którego tym razem pokiwał góra-dół, trochę mniej porozumiewawczo, jednocześnie przełykając ślinę.
- Możemy? - Spytał, nawet jeśli w głębi duszy wcale nie pogniewałby się na jakieś dogodne możemy, ale załatwić to później.
Niestety, w tym wypadku był raczej realistą, toteż nie spodziewał się (kolejnych?) cudów. Wiedział, że ceremonia ceremonią, modły do Matki modłami do Matki, ale mieli jeszcze trochę papierologii do załatwienia i tu nie pozostawało im nic innego niż mieć to jak najszybciej za sobą. Całe szczęście, większość dokumentów była już wypełniona (na szczęście nie przez niego, bo z jego zniecierpliwionym, niestarannym pismem mogłoby to być dosyć ciekawe do późniejszego rozszyfrowania), więc pozostało im tylko złożyć kilka podpisów. Później mogli już przejść do bardziej rozrywkowej części celebracji.
Tymczasem w tej chwili zamierzał przepuścić Sebastiana przodem, poprawiając trochę chwyt i ruchem ręki sugerując Geraldine, by przytrzymała się go mocniej za szyję. A następnie ruszyć we właściwym kierunku, licząc na to, że świadkowie podażą za nimi. Z całym szacunkiem dla pełnionej przez nich roli i ich jako bliskich ludzi, nie zamierzał bowiem czekać aż to oni podażą pierwsi. Raczej wszyscy wiedzieli, dlaczego. Może nie był chucherkiem, miał naprawdę niezłą krzepę, ale zbyt długie popisy w garniturze i przy wszystkich pozostałych warunkach nie miały raczej skończyć się zbyt dobrze dla jego krzyża. Nie chciał dźwigać akurat tych konsekwencji. Zerknął przez ramię, jeszcze raz omiatając spojrzeniem rozjarzony stos i tańczące światła. Było dobrze. Miało być tylko lepiej.