16.10.2025, 19:46 ✶
Instrukcji do klatki potrzebował i tak, żeby skonfigurować swoją własną (a później dołączyć ulotkę do dokumentacji związanej z wyposażeniem oddziału, na wszelki wypadek), więc pieczołowicie ukrył ją w kieszeni szaty.
Wytyczne co do rozliczania wydatków były zrozumiałe i wystarczająco jasne, ale to, co Shafiq powiedział potem… Lazarus szybko powtórzył w myślach swoją wypowiedź sprzed chwili i nie znalazł w niej nic, co mogłoby sugerować, że jest niezadowolony z nowego zakresu obowiązków. Był nietypowy i nieprzewidywalny, ale - co czarodziej przyznawał sam przed sobą dość ostrożnie - o wiele bardziej satysfakcjonujący, niż rutyna za biurkiem. Mógł się oczywiście mylić. Mógł sprawiać wrażenie inne, niż zamierzone, nie byłby to pierwszy raz. Mógł wreszcie po prostu nie wywiązywać się ze swoich zadań w sposób satysfakcjonujący… choć nie wydawało mu się, by popełnił jakieś rażące błędy podczas tego pierwszego tygodnia.
- Czy ma pan jakiekolwiek zastrzeżenia co do mojej dotychczasowej pracy? - zapytał z niewzruszonym opanowaniem, łapiąc spojrzenie Anthony’ego - na chwilę, zanim również opuścił wzrok na białą kartkę na biurku.
- Zgłosiłem swoją kandydaturę jako następcy panny Velaris. Jeżeli taki był zakres jej obowiązków, to moje oczekiwania są wobec tego kwestią drugorzędną - powiedział, nadal spokojnie. To prawda, nie był w pełni świadom roli, jaką pełniła Lisa. I nie był Lisą, nieważne, jak nieocenioną pomocą okazały się odziedziczone po niej kontakty. Nie miał jej doświadczenia we współpracy z Anthonym, tylko tamtą jedną instancję sprzed lat… plus tydzień. Możliwe, że to jego szef spodziewał się czegoś innego. Sprawniejszego przejęcia zadań? To byłyby niemal nierealne wymagania z jego strony, ale... całkiem prawdopodobne.
Lazarus osiadł podczas ostatnich lat w biurowej rutynie, egzystował w niej, przeżywał… ale nic poza tym. Sprawdzał się na takim stanowisku, to było oczywiste przy jego dobrej pamięci i skrupulatności. Rutynowe czynności pozostawiały jednak jego umysł bezczynnym. Za dużo przestrzeni na myśli. Za dużo ciszy. No i jeszcze… tamta druga sprawa.
Oczywiście nie mógł tego wszystkiego powiedzieć, jeżeli nie chciał sprawiać wrażenia zdesperowanego. Wątpił zresztą, żeby siedzącego naprzeciwko czarodzieja interesowały jego osobiste przemyślenia na ten temat i trudno było mieć mu to za złe. Zawahał się… ale Shafiq jednak zapytał o to, czy nie wolałby się skupić na stricte biurowych obowiązkach. Klątwołamacz niemal fizycznie czuł, jak rośnie jego poziom stresu. Nie dał jednak tego po sobie poznać, poza bezwiednym pocieraniem brzegu rękawa ministerialnej szaty między palcami.
- Jeżeli natomiast w istocie chodzi o moje ewentualne preferencje… - dokończył powoli - To… cenię sobie zróżnicowanie i dynamikę moich obecnych zadań.
Wyważona odpowiedź. Wzrok Lazarusa prześlizgnął się po wymęczonej twarzy kierownika. Zorientował się, że skubie materiał rękawa i natychmiast przestał.
Wytyczne co do rozliczania wydatków były zrozumiałe i wystarczająco jasne, ale to, co Shafiq powiedział potem… Lazarus szybko powtórzył w myślach swoją wypowiedź sprzed chwili i nie znalazł w niej nic, co mogłoby sugerować, że jest niezadowolony z nowego zakresu obowiązków. Był nietypowy i nieprzewidywalny, ale - co czarodziej przyznawał sam przed sobą dość ostrożnie - o wiele bardziej satysfakcjonujący, niż rutyna za biurkiem. Mógł się oczywiście mylić. Mógł sprawiać wrażenie inne, niż zamierzone, nie byłby to pierwszy raz. Mógł wreszcie po prostu nie wywiązywać się ze swoich zadań w sposób satysfakcjonujący… choć nie wydawało mu się, by popełnił jakieś rażące błędy podczas tego pierwszego tygodnia.
- Czy ma pan jakiekolwiek zastrzeżenia co do mojej dotychczasowej pracy? - zapytał z niewzruszonym opanowaniem, łapiąc spojrzenie Anthony’ego - na chwilę, zanim również opuścił wzrok na białą kartkę na biurku.
- Zgłosiłem swoją kandydaturę jako następcy panny Velaris. Jeżeli taki był zakres jej obowiązków, to moje oczekiwania są wobec tego kwestią drugorzędną - powiedział, nadal spokojnie. To prawda, nie był w pełni świadom roli, jaką pełniła Lisa. I nie był Lisą, nieważne, jak nieocenioną pomocą okazały się odziedziczone po niej kontakty. Nie miał jej doświadczenia we współpracy z Anthonym, tylko tamtą jedną instancję sprzed lat… plus tydzień. Możliwe, że to jego szef spodziewał się czegoś innego. Sprawniejszego przejęcia zadań? To byłyby niemal nierealne wymagania z jego strony, ale... całkiem prawdopodobne.
Lazarus osiadł podczas ostatnich lat w biurowej rutynie, egzystował w niej, przeżywał… ale nic poza tym. Sprawdzał się na takim stanowisku, to było oczywiste przy jego dobrej pamięci i skrupulatności. Rutynowe czynności pozostawiały jednak jego umysł bezczynnym. Za dużo przestrzeni na myśli. Za dużo ciszy. No i jeszcze… tamta druga sprawa.
Oczywiście nie mógł tego wszystkiego powiedzieć, jeżeli nie chciał sprawiać wrażenia zdesperowanego. Wątpił zresztą, żeby siedzącego naprzeciwko czarodzieja interesowały jego osobiste przemyślenia na ten temat i trudno było mieć mu to za złe. Zawahał się… ale Shafiq jednak zapytał o to, czy nie wolałby się skupić na stricte biurowych obowiązkach. Klątwołamacz niemal fizycznie czuł, jak rośnie jego poziom stresu. Nie dał jednak tego po sobie poznać, poza bezwiednym pocieraniem brzegu rękawa ministerialnej szaty między palcami.
- Jeżeli natomiast w istocie chodzi o moje ewentualne preferencje… - dokończył powoli - To… cenię sobie zróżnicowanie i dynamikę moich obecnych zadań.
Wyważona odpowiedź. Wzrok Lazarusa prześlizgnął się po wymęczonej twarzy kierownika. Zorientował się, że skubie materiał rękawa i natychmiast przestał.