[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Miał świadomość, że tego dnia nic nie powinno umknąć jego pamięci, a jednak od pewnego momentu umykało mu już niemal wszystko, co się działo. Nie miał pojęcia, kiedy dokładnie czas przyspieszył dla nich obojga, przewijając wprzód kolejne momenty, do których teoretycznie przygotowywali się przez poprzedzające dni.
Obrzędy, słowa, gesty, które jeszcze przed chwilą wydawały mu się odległe, związane z ich przyszłością i planami, teraz były już niemal za nimi. Wszystko to działo się jednak wokół niego w tak mglisty sposób, że czuł się, jakby był pogrążony w lekkim półśnie.
Nie próbował więc na siłę zapamiętywać detali, do których mógłby później wracać. Po prostu pozwalał sobie przeżywać to tu i teraz, właśnie w tej chwili, nie skupiając się na obserwacji otoczenia. To nie było jego zadanie, czyż nie? Wiedział, że robią to inni ludzie. Zwłaszcza ci, którym ufał i wierzył w ich szczere intencje.
Zresztą...
...jego wspomnienia zdawały się rozpływać w lekkich podmuchach wiatru jeszcze zanim w pełni się uformowały. Widział rozedrgane światła i przemykające sylwetki krewnych, słyszał ciche wypowiedzi i szelest wstążek poruszających się przez chwilę w powietrzu, zanim spoczywały wokół ich dłoni. Wiedział, że wskazani ludzie podchodzili do nich po kolei, by dołożyć swoje wstęgi do węzłów na ich rękach, lecz sam z trudem rejestrował twarze krewnych, nawet tych bardzo bliskich. Widział jedynie ruch, gest, błysk koloru i czuł ciepło dotyku Geraldine, gdy ich dłonie oplatały się kolejnymi warstwami wstążek.
Pierwszy rytuał minął mu niemal błyskawicznie, co zauważył z niejakim zdziwieniem, choć bez głębokiego szoku. Po prostu z mrugnięciem i pytającym spojrzeniem mimowolnie posłanym w kierunku dziewczyny. Podświadomie wiedział, że i dla niej wszystko działo się wyjątkowo szybko.
Kiedy kapłanki z nabożnym gestem odwiązywały zestaw wstęg, by złożyć go w skrzyni, miał wrażenie, że to dopiero początek, choć słowa wypowiadane przez Sebastiana wskazywały na to, że pierwszy etap zdecydowanie dobiegł już końca. Skrzynia została zamknięta, a jej zamek wydał cichy, niemal ceremonialny trzask.
Mimo to, Roise nie zorientował się nawet, kiedy Macmillan przeszedł do następnej części mowy. Słuchał głosu Sebastiana, jego słów o żywiołach, o pierwotnych siłach, które spajają świat materialny i duchowy, ale nie był pewien, ile z tego tak naprawdę do niego dotarło. Działał i reagował niemalże mechanicznie. Wiedział jedynie, że wszystko przebiegało zgodnie z planem. Każdy rytuał miał swoje stałe etapy, a kapłan czuwał nad tym, by nie pomylili żadnego gestu. To mu wystarczało, nawet jeśli wewnątrz czuł się dziwnie, inaczej niż zazwyczaj.
Ceremonie kowenu zawsze przebiegały według podobnego schematu, z drobnymi różnicami, zależnymi od indywidualnych życzeń i potrzeb, miejsca, kapłana, pory roku. Roise teoretycznie był zaznajomiony z tradycją, a jednak stojąc na ołtarzu czuł się jak nowicjusz. Nawet jeśli starał się nie dać tego po sobie poznać, zaskoczyło go to, że chwile, które miały być pełne symboliki i znaczenia rozmywają się w jego głowie jak sen tuż po przebudzeniu.
Zamrugał, próbując mocniej wsłuchać się w słowa Sebastiana, jednak w praktyce w dalszym ciągu odczuwał trudność ze skupieniem się na ich znaczeniu, nie rytmie. Macmillan mówił o myślach i modlitwach, o czułości i przemianie, lecz Ambroise bezwiednie słuchał jedynie tonu jego głosu. Ten zaś niósł się głośno i wyraźnie, dostrzegalnie rezonując z otoczeniem. Greengrass miał wrażenie, że nawet wiatr, który unosił dym wokół nich, szeptem odpowiadał kapłanowi.
W pewnym momencie miał wrażenie, że bardzo wyraźnie poczuł zapach świeżej ziemi. Ciepły, nieco wilgotny, ale nie zatęchły. Przypominający mu rodzinne ogrody, wspomnienie dzieciństwa, którego nie spodziewał się przywołać w tej chwili. To uczucie trwało zaledwie sekundę, po czym rozwiało się wśród kadzidlanego dymu, szumu listowia i powiewu wiatru, ale z jakiegoś powodu bardzo wyraźnie wyryło się w jego pamięci.
Dokładnie tak jak spojrzenie, które wymienili z Geraldine w momencie unoszenia czarek. Było milczące, ale wystarczyło, aby utrzymać wrażenie głębokiego spokoju, jaki go ogarnął. To był moment, w którym na krótką chwilę wróciła mu świadomość realności tej chwili, jednak słowa o odwadze i pasji, o ogniu, który miał ich prowadzić, wciąż zabrzmiały dla niego jak echo jego własnych myśli. Wiedział, że później z trudem je odtworzy.
Kiedy patrzył na nią, wszystko inne znikało. Cała ceremonia, wszystkie gesty, nawet znajome głosy dzieci dochodzące od strony ławek, które w innym momencie pewnie byłyby dla niego wyraźne, teraz stapiały się w jedno. W tło.
Nie myślał o oczach innych, o spojrzeniach gości ani o tym, jak zostanie zapamiętany ten moment. Wszystko to miało w tej chwili drugorzędne znaczenie.
Potem wszystko potoczyło się już błyskawicznie. Zupełnie tak, jakby nie było tak od samego początku. Przysięgi. Obrączki. Te same gesty, które powtarzały się na dziesiątkach podobnych uroczystości, ale tym razem należały do nich. Gdyby się uparł, jeszcze rano stwierdziłby, że mógłby z pamięci powtórzyć każde słowo wstępu, każde tradycyjne zdanie wypowiadane przez Macmillana. W końcu był na tylu podobnych uroczystościach, że nie było to dla niego problemem. A jednak tym razem wszystko brzmiało zupełnie inaczej.
Czuł się tak, jakby uczestniczył w czymś zupełnie nowym i nieznanym. W czymś, co tylko pozornie przypominało te wszystkie ceremonie, które widział wcześniej. Powtarzał słowa za kapłanem, bardzo wyraźnie i na pozór zupełnie zdecydowanie, słysząc tylko własny głos i ten należący do Geraldine. Wsuwana na jej palec obrączka zalśniła delikatnie, jakby wchłaniała światło gasnącego dnia.
Podniósł spojrzenie na już nie Yaxleyównę i zobaczył w jej oczach tę samą świadomość tej chwili, jaką miał i on. Pewność, że właśnie przeszli przez wszystko, co należało dziś formalnie uczynić. W oczach świata i siebie nawzajem, oto zostali małżeństwem. Pocałunek zaś był ostatecznym przypieczętowaniem tej chwili.
Pocałował ją więc. A może to ona pierwsza wykonała ten ruch? Nie wiedział. Złączyli wargi, a on przechylił ją lekko. Bez teatralności, bez przesadnej czułości, po prostu właściwie, zatracając się na moment w tym uczuciu.
Podmuch wiatru przyszedł niespodziewanie. Był zaskakująco silny i na tyle gwałtowny, że poruszył wszystko... ...płomienie, fryzury, tkaniny... Ambroise odruchowo zamrugał, gdy welon zerwał się z jasnych włosów dziewczyny, przerywając im pocałunek. Lekka, półprzezroczysta tkanina wzleciała w górę, by po chwili rozmyć się gdzieś na ciemniejącym niebie.
Nie był człowiekiem, który wierzył w takie znaki, ale przez ułamek sekundy pomyślał, że może to był właśnie jeden z nich. Mógłby to uznać za przypadek, ale wiedział, że w tym miejscu nic nie działo się przypadkiem. Jego dłoń bezwiednie wyciągnęła się ku wolnej dłoni żony, splatając ich palce i opuszczając się dopiero wtedy, gdy Gerard Yaxley znalazł się tuż obok nich.
Obserwował jak jego małżonka przejmuje od ojca broń i pewnym gestem sięga po strzałę. Moment później pierwsze płomienie rozbłysły wśród gałęzi i suchych liści. On zaś jeszcze przez kilka sekund stał nieruchomo, obserwując jak w blasku ognia oczy Geraldine stają się jaśniejsze i jeszcze bardziej błyszczące...
...a potem wszystko ożyło. Muzyka, trzask rozpalonego ogniska, kilka pierwszych oklasków, jakiś wcale nie tak subtelny gwizd. Pierwsze ognisko zapłonęło. Kolejne miały zostać rozpalone już w mniej efektowny sposób wraz z nadejściem wieczoru. Oficjalna ceremonia dobiegła końca. Pochylił się więc, aby zgodnie z lokalnym porządkiem na kilka chwil unieść pannę młodą na ręce.