13.10.2025, 21:46 ✶
Każdy to znał Vakela, a nie jakąś ©H.(a)Moody, której kochanek zginął śmiercią tragiczną. Rozwaliła się na kanapie, chociaż w pozie znacznie zgrabniejszej, niż przysłowiowy chłop który dopiero co z konia zsiadł. Milczała, słuchając wyjaśnień Stanleya, z miną wyrażającą kompletnie nic. Zero, zupełnie tak, jakby wszystkie słowa, które z siebie wydawał, przelatywały jej przez głowę i nie chciały się tam zatrzymać nawet na sekundę. Patrzyła się na niego tymi przeraźliwie srebrnymi oczami, mrugając co jakiś czas, a jedyną przerwą w tej pozie było metodyczne unoszenie ręki do ust, by zaciągać się raz po raz papierosem.
- Aha - wyrzuciła z siebie w końcu, bo co innego mogła powiedzieć? - To się raczej nie zdarzy. W sierpniu odesłano mi laurkę, którą mu zrobiliśmy, i od tamtej pory jestem na niego obrażona.
Powiedziała poważnie, odwracając w końcu wzrok. Czy można było jej zaufać? Cóż, na rozważania na ten temat chyba było już za późno, skoro tak elegancko się wysprzęglił i dał jej narzędzie, którym mogła walczyć z Alexandrem. Ale czy to było tego warte? To nie tak, że nie znosiła Mulcibera, ona była na niego śmiertelnie obrażona, bo naprawdę się starała z tą kartką, a on zranił jej uczucia. Od tamtej pory nie kontaktowała się z nim i podejrzewała, że gdyby na niego wpadła na ulicy, to poza kopnięciem w kostkę i ucieczką nie zrobiłaby nic więcej.
- Piję - potwierdziła, znowu powracając do Stanleya wzrokiem. Westchnęła, wychylając się tak, by móc zgnieść wypalonego papierosa w popielniczce. - Mhm. Wiesz, że mogłeś po prostu czekać na odpowiedź listem? Żyję, jak widać. A o tych pożarach nawet nie zaczynaj, bo się tylko wkurwię.
Sięgnęła po szklanicę i upiła z niej porządny łyk. Taki, że aż się zakrztusiła, a łzy pociekły po jej policzkach. Rumień, który znajdował się na jej przedramieniu, zaczął powoli pulsować, zwiastując że jeszcze chwila, a znowu będzie swędziało. To tak, jakby miało się wiecznego bąbla po ugryzieniu komara. Wokół rumienia pojawiły się pierwsze małe kropeczki, ale olała to. Zacisnęła zęby, zrobiła marsową minę i uciekła wzrokiem gdzieś w bok. Milczała, ale w tym milczeniu było dużo więcej, niż chciała wyznać. Ściągnięte brwi, wykrzywione usta, wściekłość którą zaszły jej oczy - pożar musiał zniszczyć coś, co było jej drogie, taki wyraz twarzy miały tylko osoby, które coś straciły.
- Po co mi to mówisz? Sprawdzasz, czy jestem sześćdziesioną? Dla twojej informacji - w dupie mam tę całą Harper i jej kochasia, a Ministerstwo może mi possać za to, co zrobiło mojej rodzinie - burknęła opryskliwie, zmieniając temat, nawet jeśli była to tylko nieudolna próba. - Szkoda, że płomienie nie sięgnęły w dół, do tych jebanych biur.
- Aha - wyrzuciła z siebie w końcu, bo co innego mogła powiedzieć? - To się raczej nie zdarzy. W sierpniu odesłano mi laurkę, którą mu zrobiliśmy, i od tamtej pory jestem na niego obrażona.
Powiedziała poważnie, odwracając w końcu wzrok. Czy można było jej zaufać? Cóż, na rozważania na ten temat chyba było już za późno, skoro tak elegancko się wysprzęglił i dał jej narzędzie, którym mogła walczyć z Alexandrem. Ale czy to było tego warte? To nie tak, że nie znosiła Mulcibera, ona była na niego śmiertelnie obrażona, bo naprawdę się starała z tą kartką, a on zranił jej uczucia. Od tamtej pory nie kontaktowała się z nim i podejrzewała, że gdyby na niego wpadła na ulicy, to poza kopnięciem w kostkę i ucieczką nie zrobiłaby nic więcej.
- Piję - potwierdziła, znowu powracając do Stanleya wzrokiem. Westchnęła, wychylając się tak, by móc zgnieść wypalonego papierosa w popielniczce. - Mhm. Wiesz, że mogłeś po prostu czekać na odpowiedź listem? Żyję, jak widać. A o tych pożarach nawet nie zaczynaj, bo się tylko wkurwię.
Sięgnęła po szklanicę i upiła z niej porządny łyk. Taki, że aż się zakrztusiła, a łzy pociekły po jej policzkach. Rumień, który znajdował się na jej przedramieniu, zaczął powoli pulsować, zwiastując że jeszcze chwila, a znowu będzie swędziało. To tak, jakby miało się wiecznego bąbla po ugryzieniu komara. Wokół rumienia pojawiły się pierwsze małe kropeczki, ale olała to. Zacisnęła zęby, zrobiła marsową minę i uciekła wzrokiem gdzieś w bok. Milczała, ale w tym milczeniu było dużo więcej, niż chciała wyznać. Ściągnięte brwi, wykrzywione usta, wściekłość którą zaszły jej oczy - pożar musiał zniszczyć coś, co było jej drogie, taki wyraz twarzy miały tylko osoby, które coś straciły.
- Po co mi to mówisz? Sprawdzasz, czy jestem sześćdziesioną? Dla twojej informacji - w dupie mam tę całą Harper i jej kochasia, a Ministerstwo może mi possać za to, co zrobiło mojej rodzinie - burknęła opryskliwie, zmieniając temat, nawet jeśli była to tylko nieudolna próba. - Szkoda, że płomienie nie sięgnęły w dół, do tych jebanych biur.