[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Kiedy kapłan rozpoczął oficjalną część uroczystości, wśród zgromadzonych zapanowała cisza innego rodzaju niż ta, która towarzyszyła wcześniejszemu oczekiwaniu. Nie była już napięciem, lecz skupieniem. No... Przynajmniej u co poniektórych. Inni, szczególnie młodsi, po prostu zaczęli odpływać we własne myśli, byleby tylko jakoś poradzić sobie z tą zdecydowanie najbardziej formalną częścią świętowania. Byli bowiem niemal boleśnie świadomi tego, że uroczystość dopiero się zaczynała.
Był to sam początek oficjalnego obrządku, lecz w pierwszych, najbardziej związanych z Młodymi rzędach już można było dostrzec mieszaninę wielu różnych emocji. Wzruszenia, dumy i czegoś, co u niektórych przypominało rezygnację, u innych zaś dziwne rozbawienie.
W geście zawiązywania wstęg kryła się bowiem nie tylko podniosłość tej jednej chwili, ale także poniekąd cała wcześniejsza historia dwóch rodzin. Pełna słodyczy i goryczy, dobrych chwil, kompromisów, dawnych uraz i tych nienazwanych nadziei, że może...
...może choć raz los okaże się łaskawszy i ceremonia przebiegnie bez niechcianych zakłóceń? Nawet przy obecności kilku osób wyraźnie lubiących przyciągać kłopoty. Z Panną Młodą i jej świadkową na czele, choć część oczu bez wątpienia kierowała się również w stronę, w którą na samym początku spoglądał Sebastian. Tak, należało się za to modlić.
Między rzędami unosił się ledwie zauważalny szum szeptu, echo oddechów i wspomnień o dawnych ślubach, byłych i niebyłych, o przysięgach, które nigdy nie padły albo już dawno zostały wypowiedziane i wystawione na próbę...
Starsze pokolenie patrzyło z powagą, trzymając się wyuczonych gestów: dłoni splecionych w modlitewnym skupieniu i spojrzeń wzniesionych ku ołtarzowi, choć myśli części z tych ludzi z pewnością krążyły gdzieś indziej.
W ich oczach błyszczała nie tylko duma, ale i wiele innych, mniej lub bardziej subtelnych emocji. Zupełnie tak, jakby każde wypowiedziane przez kapłana słowo o jedności i łasce przywoływało wspomnienia dawnych decyzji, wyzwań, uciech, radości, błędów, rodzinnych napięć i sekretów, które miały pozostać ukryte.
Starsza kobieta o ostrych rysach z niezmiennym, niemal surowym wyrazem twarzy śledziła każdy ruch Sebastiana, nawet nie próbując kryć się z tym, że ocenia, czy wszystko odbywa się zgodnie z tradycją. Bez wątpienia nie była odosobnionym przypadkiem. Wielu ludzi wręcz czekało na powód do późniejszych rozmów, nawet jeśli chwilowo wszystko przebiegało spokojnie i zgodnie z przyjętym rytmem.
Najbliżsi wstawali kolejno, by podejść do ołtarza.
W tle słychać było odgłos przesuwanych krzeseł i cichych oddechów, czasami fragmenty szeptanych rozmów, które wybrzmiały o ćwierć tonu zbyt głośno. Dla jednych był to akt symbolicznego przekazania opieki, dla innych ciche pożegnanie z kimś, kogo do tej pory chronili. W oczach kilkorga z nich dało się dostrzec zamyślenie. Pogrążanie się we wspomnieniach, których nie sposób było nazwać. We fragmentach dzieciństwa, echu dawnych rozmów, śmiechu w ogrodzie czy cieni utraconego czasu.
Gdy materiał oplatał dłonie Młodych, niektórzy ze zgromadzonych pochylali głowy w milczeniu, inni szeptali krótkie błogosławieństwa. Jedni widzieli w rytuale błogosławieństwo, inni obowiązek do wypełnienia i odhaczenia. Jedni uśmiechali się z czułością, inni mieli w oczach cień zadumy. Część gości z powagą patrzyła wprost, chcąc utrwalić ten obraz w pamięci albo udając, że to robią. Pozostali odwracali wzrok, bojąc się własnego wzruszenia, odczuwając przypływ radości bądź smutku, czasem może nawet czując zazdrość lub znudzenie.
Kolejne wstęgi układały się w coraz ciaśniejszy splot i raczej nikt nie miał wątpliwości, że oto właśnie dzieje się coś, co zostanie zapamiętane. No. Bez wątpienia w jakiś sposób. Czy to w związku z przemówieniem kapłana, czy z Młodymi i ich świadkami, czy też z prywatnymi konwersacjami. Przynajmniej przez najbliższy czas, w trakcie trwania ceremonii, ten moment miał szansę odznaczać się w pamięci zebranych. Co najmniej do chwili, gdy rozpocznie się swobodniejsza część wieczoru. Bowiem wtedy...
...no cóż.
Z każdą kolejną chwilą i zawiązaną wstęgą, czas ten coraz bardziej się zbliżał, jednak formalna część ślubu nadal trwała, nawet jeśli najbliżsi członkowie rodziny powrócili na właściwe miejsca. Obrzędy jak to obrzędy. Zwykły trwać, czyż nie? I to było w nich najpiękniejsze.

Spoiler

Tak jak wcześniej, tura trwa 72h. Następny, tym razem dłuższy przeskok pojawi się po w nocy z niedzieli 12.09 na poniedziałek 13.09..

Fabularnie jest to około pół godziny między początkiem a końcem zarękowin, podczas których większość uwagi skupia się na ołtarzu i najbliższych wiążących symboliczne wstęgi.

Tak jak to zostało wspomniane przez Sebastiana, w późniejszym etapie pojawi się fabularna możliwość wejścia w mniejszą lub większą interakcję z kapłankami i dodania swojej wstęgi do zestawu.

Tak jak w przypadku poprzedniej tury, do tego czasu nie obowiązuje ograniczenie w liczbie postów wymienianych ze współgraczami.

Osoby, które z jakiegoś powodu nie miały okazji dołączyć do wesela w poprzedniej turze, wciąż mogą to robić. Nie muszą uznawać spóźnienia, jest to dobrowolne.