07.10.2025, 12:19 ✶
Jonathan odetchnął cicho wdychając ciepły zapach, który otaczał. Anthony wieczorem pachniał... jak Anthony. Ciepła, uspokajająca korzenna woń, która skrywała w sobie jednocześnie słodycz wanilii i element zaskoczenia w postaci owocowych nut. Zapach, którego nie dało się opisać jednym prostym słowem, a gdy już używało się ich więcej do człowieka docierało, że żadna z wypowiedzianych głosek, nie oddaje w pełni esencji tego doświadczeniem, które można było zrozumieć jedynie czystymi emocjami.
Jonathan nie miał pojęcia jak mogli pachnieć mityczni królewscy dostojnicy, ale zakładał, że zapewne właśnie tak.
Przycisnął go do siebie jeszcze mocniej czując jak dłonie Anthony'ego zataczają kręgi po jego plecach. Jeszcze wczoraj bał się, że nigdy więcej nie będzie mógł go objąć. Dzisiaj dotyk przechodził wszystko to czego się spodziewał.
Tak. Chcę. Bo wiesz…
Myślę, że… myślę…
Jonathan znalazł się w dziwnym zawieszeniu pomiędzy pragnieniem, aby padły te słowa, a dziwną nerwowością, bo co jeśli właśnie padną? A co jeśli jednak nie padną? Serce waliło mu jak oszalałe.
Serce dopiero zaczeło walić mu jak oszalałe, gdy usłyszał koniec zdania.
Kocham cię.
Kiedyś powiedział mu, aby był jego Horacym, a on będzie jego Hamletem. Wtedy Shafiq zasugerował, aby po prostu byli swoim Jonathanem i Tonym. I teraz gdy o tym myślał, to Anthony miał rację, bo chociaż na całym świecie istniało tak wiele romantycznych opowieści, to Jonathan był pewny, że żadna z nich nie odzwierciedlała ich historii, a żaden monolog miłosny, nie ważne ile razy reinterpretowany na nowo, nie oddawał chociaż grama emocji, które przez niego przepływały.
Na Merlina, nawet barwy emocji bladły przy tym zadaniu.
Odsunął się delikatnie, przenosząc dłonie na ramiona drugiego mężczyzny, tak aby mógł mu patrzeć w oczy.
Tyle lat patrzenia w stalowe tęczówki. Tyle chwil, które kiedyś wydawały mu się tak niepozorne, a teraz jedynie utwierdzały go w uczuciu. Myślał, że zauroczenie minęło, a ono tylko postanowiło schować się na jakiś czas, by ponownie wyjść na zewnątrz przemienione w coś znacznie silniejszego.
– To dobrze – powiedział, a jego ciemne oczy błyszczały tak jak jeszcze nigdy. — Bo myślę, że ja ciebie też.
I aby Anthony nawet nie próbował poddać w wątpliwość jego deklaracji, usta Jonathana podpisały się pod nią należycie na wargach ukochanego Krukona.
Jonathan nie miał pojęcia jak mogli pachnieć mityczni królewscy dostojnicy, ale zakładał, że zapewne właśnie tak.
Przycisnął go do siebie jeszcze mocniej czując jak dłonie Anthony'ego zataczają kręgi po jego plecach. Jeszcze wczoraj bał się, że nigdy więcej nie będzie mógł go objąć. Dzisiaj dotyk przechodził wszystko to czego się spodziewał.
Tak. Chcę. Bo wiesz…
Myślę, że… myślę…
Jonathan znalazł się w dziwnym zawieszeniu pomiędzy pragnieniem, aby padły te słowa, a dziwną nerwowością, bo co jeśli właśnie padną? A co jeśli jednak nie padną? Serce waliło mu jak oszalałe.
Serce dopiero zaczeło walić mu jak oszalałe, gdy usłyszał koniec zdania.
Kocham cię.
Kiedyś powiedział mu, aby był jego Horacym, a on będzie jego Hamletem. Wtedy Shafiq zasugerował, aby po prostu byli swoim Jonathanem i Tonym. I teraz gdy o tym myślał, to Anthony miał rację, bo chociaż na całym świecie istniało tak wiele romantycznych opowieści, to Jonathan był pewny, że żadna z nich nie odzwierciedlała ich historii, a żaden monolog miłosny, nie ważne ile razy reinterpretowany na nowo, nie oddawał chociaż grama emocji, które przez niego przepływały.
Na Merlina, nawet barwy emocji bladły przy tym zadaniu.
Odsunął się delikatnie, przenosząc dłonie na ramiona drugiego mężczyzny, tak aby mógł mu patrzeć w oczy.
Tyle lat patrzenia w stalowe tęczówki. Tyle chwil, które kiedyś wydawały mu się tak niepozorne, a teraz jedynie utwierdzały go w uczuciu. Myślał, że zauroczenie minęło, a ono tylko postanowiło schować się na jakiś czas, by ponownie wyjść na zewnątrz przemienione w coś znacznie silniejszego.
– To dobrze – powiedział, a jego ciemne oczy błyszczały tak jak jeszcze nigdy. — Bo myślę, że ja ciebie też.
I aby Anthony nawet nie próbował poddać w wątpliwość jego deklaracji, usta Jonathana podpisały się pod nią należycie na wargach ukochanego Krukona.