28.09.2025, 16:58 ✶
Szary świt nad Śmiertelnym Nokturnem miał w sobie coś z fałszywej obietnicy. Obietnicy, że dzień zmyje brud i mrok nocy, choć każdy mieszkaniec tej ponurej dzielnicy wiedział, że to tylko złudzenie. Brud i mrok były tu wieczne, wsiąkały w cegły i dusze. Dla Ceolsige Burke ten poranek niósł jednak znak spełnienia obaw, które miała nadzieję okazałyby się bezpodstawne. Ostatni list od Poppy, podziurawiony, rozmazany, dostarczony przez wycieńczoną mewę, był niczym krzyk w ciszy, którego nie mogła zignorować.
Zanim jednak ruszyła w drogę, musiała się przygotować. Już poprzedni list wzbudził jej podejrzenia i nakazał powziąć pewne działania. Teraz jej kroki, pewne i wyważone niosły ją po zaułkach Nokturnu. Jej twarz przybrała wyraz zaciętości jaki towarzyszył jej podczas nocy pożogi. Emanowała czymś co nie akceptowało sprzeciwu. Odwiedziła zaprzyjaźnionego czarnoksiężnika, starego handlarza klątw i uroków, którego wiedza o morskiej magii była równie głęboka i mętna jak wody Morza Północnego. Z jego zakurzonych zwojów dowiedziała się o klątwach, które potrafią uwięzić duszę w powtarzalnym, monotonnym koszmarze, o pieśniach, które wzywają istoty z głębin, by odebrały to, co im należne. "Wellerman", o którym śpiewała Poppy, przewijał się w starych szantach jako postać przynosząca zaopatrzenie, ale w mroczniejszych wersjach był zwiastunem…. Notatki Ceolsige zapełniały się szybko, a do nich dołączył opasły bestiariusz morskich potworów, którego strony pachniały solą i strachem. Obiecała mu próbki czegokolwiek tam znajdzie i ruszyła po swoje rzeczy.
Szybko spakowała się na ten wyjazd do skórzanej torby podróżnej. Komplet ubrań, zwoje, kosmetyki, księga oraz mały niezbędnik narzędziowy, bez którego nigdy nie ruszała na eskapady. Ćmiąc fajkę na wierzch wrzuciła jeszcze worek z tytoniem.
Przyjrzała się sobie krytycznie jeszcze raz w lustrze. To wioska mugoli. Przypomniała sobie, ponownie oglądając swoją postać. Długa czarna spódnica do połowy łydki, burgundowa koszula z kołnierzykiem na szyję, owinięta butelkowo zieloną apaszką spiętą miedzianą broszką z kremowym opalem. Całość okrywał taliowany, czarny wełniany płaszcz z chabrowym podszyciem. Na nogach miała zwyczajowe czarne buty na niewielkim obcasie. Na tyle, na ile rozumiała mugoli strój nie powinien jej niczym wyróżniać a długie poły płaszcza będą maskować wszelkie objawy różdżki ukrytej w kieszeni spódnicy.
Nie zwlekając dłużej zabrała torbę i na swojej zaufanej, składanej miotle, opuściła smród i zgiełk Londynu. Lot był chłodny i oczyszczający, ale nie zdołał rozwiać niepokoju, który osiadł w jej sercu. Wylądowała w niewielkim miasteczku niedaleko Dunwich, by nie wzbudzać podejrzeń. Swoje przybycie do samej wioski zgrała z przyjazdem przedpołudniowego autobusu, wysiadając z niego z miną turystki, gotowej na odkrywanie uroków prowincji.
Uroki jednak szybko prysły. Kiedy stanęła na końcu ulicy w podmuchach morskiego wiatru, który szarpał materiał jej stroju i zaganiał blond loki na twarz, która teraz zmartwiona wpatrywałą się w szarą wydmę, w miejscu gdzie powinien być dom. Adres, na który wysyłała listy, okazał się fikcją. Ulica kończyła się dwa numery wcześniej, a za ostatnim domem rozciągały się już tylko szare, smagane wiatrem wydmy. Morze huczało w oddali niczym dzikie zwierzę.
Zimny dreszcz przebiegł jej po plecach. Sprawa była o wiele gorsza, niż sądziła. Nie tracąc czasu na dalsze poszukiwania, skierowała swoje kroki do jedynego miejsca, które oferowało nocleg – lokalnego Muzeum "Zatopione miasto". Szybko zebrała się w sobie by powrócić do roli turystyki na ekscentrycznej wycieczce. Jedynie pośpiech i sztywność jej kroków wskazywały, że wewnętrznie jest zdenerwowana.
I wtedy, przy ladzie recepcyjnej, los postawił na jej drodze znajome twarze. Brynja Nordgesim, jej młodsza kuzynka o spojrzeniu wiecznie poszukującym kłopotów, oraz Henry Lockhart, młody fotograf, który kiedyś, w desperacji, zastawiał u niej rodową biżuterię. Zaskoczenie ich widokiem trwało może pół sekundy zanim idealny uśmiech radości podszyty starannie ukrywaną ulgą wypłynął na jej twarz.
– Brynja! Henry! Co za niespodzianka! – Głos Ceolsige był melodyjny i pełen radości, która natychmiast rozładowała napięcie. – Świat jest naprawdę mały. Skoro już wszyscy tu jesteśmy, to koniecznie musimy się spotkać, jak tylko się rozpakujemy. Wymienimy się plotkami z wielkiego miasta, co wy na to? Nie możemy przecież pozwolić, by to urocze miejsce nas zupełnie pochłonęło, prawda? – Puściła do nich oko, a jej propozycja zabrzmiała bardziej jak serdeczne zaproszenie niż, któremu zazwyczaj nie sposób było odmówić. - Ciekawa jestem waszych pierwszych wrażeń i odczuć z atmosfery wioski. - Ostatnio zdanie wypowiedziane było pozornie w tym samym nastroju ale, krótki grymas powagi jaki przeciął jej twarz oraz twardszy ton wypowiedzi sugerował drugie dno.
Szybko dopełniła obowiązków meldunkowych. W rozmowie z portierem, panem Harrisem, Ceolsige była ucieleśnieniem uprzejmości i wdzięku. Jej uśmiech był ciepły, a pytania zdawały się być jedynie wynikiem niewinnej ciekawości. Nikt nie domyśliłby się, że pod tą fasadą kryje się umysł analityczny, który właśnie układał plan działania wobec dziwnego zagrożenia, którym wibrowałą osada.
W niewielkim pokoiku na poddaszu Ceolsige nakreślała swoją sytuację dwójce nieoczekiwanych towarzyszy. W jej ustach co i raz lądowałą fajka rozsiewając aromatyczny ale gryzącyc zaopach tytoniowego dymu. Pokoik był skromnie wyposarzony. Łóżku na którym siedziała Ceolsige, dwa krzesła, fotel stolik i szafa były chyba całym wyposażeniem.
Ceolsige spoglądała badawczo na swoich słuchaczy podczas krótkiej opowieść. Opowieści o listach i o niewielu informacjach jakie miała. - Moje listy najwyraźniej nigdy do niej nie dotarły. Ulica kończy się dwa numery wcześniej gubiąc się pośród szarych wydm. - W jej wypowiedzi nie dało się wyczuć jej wewnętrznego zdenerwowania zamaskowanego przez maskę uprzejmego profesjonalizmu. Zaczerpnęłą delikatnie oddechu razem z dymem z fajki, której ustnik wetknęła między wargi. Z niewielkiego stolika pokoiku wzięłą wczęsniej ułożone listy Poppy i wyciągnęła je w stronę Brynji i Henrego zachęcając do przejrzenia. - W tej wiosce czai się coś groźnego. Widzę jednak, że jesteście już tego świadomi. Jakie wiatry was tu przywiodły?
Zanim jednak ruszyła w drogę, musiała się przygotować. Już poprzedni list wzbudził jej podejrzenia i nakazał powziąć pewne działania. Teraz jej kroki, pewne i wyważone niosły ją po zaułkach Nokturnu. Jej twarz przybrała wyraz zaciętości jaki towarzyszył jej podczas nocy pożogi. Emanowała czymś co nie akceptowało sprzeciwu. Odwiedziła zaprzyjaźnionego czarnoksiężnika, starego handlarza klątw i uroków, którego wiedza o morskiej magii była równie głęboka i mętna jak wody Morza Północnego. Z jego zakurzonych zwojów dowiedziała się o klątwach, które potrafią uwięzić duszę w powtarzalnym, monotonnym koszmarze, o pieśniach, które wzywają istoty z głębin, by odebrały to, co im należne. "Wellerman", o którym śpiewała Poppy, przewijał się w starych szantach jako postać przynosząca zaopatrzenie, ale w mroczniejszych wersjach był zwiastunem…. Notatki Ceolsige zapełniały się szybko, a do nich dołączył opasły bestiariusz morskich potworów, którego strony pachniały solą i strachem. Obiecała mu próbki czegokolwiek tam znajdzie i ruszyła po swoje rzeczy.
Szybko spakowała się na ten wyjazd do skórzanej torby podróżnej. Komplet ubrań, zwoje, kosmetyki, księga oraz mały niezbędnik narzędziowy, bez którego nigdy nie ruszała na eskapady. Ćmiąc fajkę na wierzch wrzuciła jeszcze worek z tytoniem.
Przyjrzała się sobie krytycznie jeszcze raz w lustrze. To wioska mugoli. Przypomniała sobie, ponownie oglądając swoją postać. Długa czarna spódnica do połowy łydki, burgundowa koszula z kołnierzykiem na szyję, owinięta butelkowo zieloną apaszką spiętą miedzianą broszką z kremowym opalem. Całość okrywał taliowany, czarny wełniany płaszcz z chabrowym podszyciem. Na nogach miała zwyczajowe czarne buty na niewielkim obcasie. Na tyle, na ile rozumiała mugoli strój nie powinien jej niczym wyróżniać a długie poły płaszcza będą maskować wszelkie objawy różdżki ukrytej w kieszeni spódnicy.
Nie zwlekając dłużej zabrała torbę i na swojej zaufanej, składanej miotle, opuściła smród i zgiełk Londynu. Lot był chłodny i oczyszczający, ale nie zdołał rozwiać niepokoju, który osiadł w jej sercu. Wylądowała w niewielkim miasteczku niedaleko Dunwich, by nie wzbudzać podejrzeń. Swoje przybycie do samej wioski zgrała z przyjazdem przedpołudniowego autobusu, wysiadając z niego z miną turystki, gotowej na odkrywanie uroków prowincji.
Uroki jednak szybko prysły. Kiedy stanęła na końcu ulicy w podmuchach morskiego wiatru, który szarpał materiał jej stroju i zaganiał blond loki na twarz, która teraz zmartwiona wpatrywałą się w szarą wydmę, w miejscu gdzie powinien być dom. Adres, na który wysyłała listy, okazał się fikcją. Ulica kończyła się dwa numery wcześniej, a za ostatnim domem rozciągały się już tylko szare, smagane wiatrem wydmy. Morze huczało w oddali niczym dzikie zwierzę.
Zimny dreszcz przebiegł jej po plecach. Sprawa była o wiele gorsza, niż sądziła. Nie tracąc czasu na dalsze poszukiwania, skierowała swoje kroki do jedynego miejsca, które oferowało nocleg – lokalnego Muzeum "Zatopione miasto". Szybko zebrała się w sobie by powrócić do roli turystyki na ekscentrycznej wycieczce. Jedynie pośpiech i sztywność jej kroków wskazywały, że wewnętrznie jest zdenerwowana.
I wtedy, przy ladzie recepcyjnej, los postawił na jej drodze znajome twarze. Brynja Nordgesim, jej młodsza kuzynka o spojrzeniu wiecznie poszukującym kłopotów, oraz Henry Lockhart, młody fotograf, który kiedyś, w desperacji, zastawiał u niej rodową biżuterię. Zaskoczenie ich widokiem trwało może pół sekundy zanim idealny uśmiech radości podszyty starannie ukrywaną ulgą wypłynął na jej twarz.
– Brynja! Henry! Co za niespodzianka! – Głos Ceolsige był melodyjny i pełen radości, która natychmiast rozładowała napięcie. – Świat jest naprawdę mały. Skoro już wszyscy tu jesteśmy, to koniecznie musimy się spotkać, jak tylko się rozpakujemy. Wymienimy się plotkami z wielkiego miasta, co wy na to? Nie możemy przecież pozwolić, by to urocze miejsce nas zupełnie pochłonęło, prawda? – Puściła do nich oko, a jej propozycja zabrzmiała bardziej jak serdeczne zaproszenie niż, któremu zazwyczaj nie sposób było odmówić. - Ciekawa jestem waszych pierwszych wrażeń i odczuć z atmosfery wioski. - Ostatnio zdanie wypowiedziane było pozornie w tym samym nastroju ale, krótki grymas powagi jaki przeciął jej twarz oraz twardszy ton wypowiedzi sugerował drugie dno.
Szybko dopełniła obowiązków meldunkowych. W rozmowie z portierem, panem Harrisem, Ceolsige była ucieleśnieniem uprzejmości i wdzięku. Jej uśmiech był ciepły, a pytania zdawały się być jedynie wynikiem niewinnej ciekawości. Nikt nie domyśliłby się, że pod tą fasadą kryje się umysł analityczny, który właśnie układał plan działania wobec dziwnego zagrożenia, którym wibrowałą osada.
W niewielkim pokoiku na poddaszu Ceolsige nakreślała swoją sytuację dwójce nieoczekiwanych towarzyszy. W jej ustach co i raz lądowałą fajka rozsiewając aromatyczny ale gryzącyc zaopach tytoniowego dymu. Pokoik był skromnie wyposarzony. Łóżku na którym siedziała Ceolsige, dwa krzesła, fotel stolik i szafa były chyba całym wyposażeniem.
Ceolsige spoglądała badawczo na swoich słuchaczy podczas krótkiej opowieść. Opowieści o listach i o niewielu informacjach jakie miała. - Moje listy najwyraźniej nigdy do niej nie dotarły. Ulica kończy się dwa numery wcześniej gubiąc się pośród szarych wydm. - W jej wypowiedzi nie dało się wyczuć jej wewnętrznego zdenerwowania zamaskowanego przez maskę uprzejmego profesjonalizmu. Zaczerpnęłą delikatnie oddechu razem z dymem z fajki, której ustnik wetknęła między wargi. Z niewielkiego stolika pokoiku wzięłą wczęsniej ułożone listy Poppy i wyciągnęła je w stronę Brynji i Henrego zachęcając do przejrzenia. - W tej wiosce czai się coś groźnego. Widzę jednak, że jesteście już tego świadomi. Jakie wiatry was tu przywiodły?