[Jesień 72, 09.09 Księżycowy Staw | Basilius, Millie & Thomas] Let's play

- Jesteś pewien? To dość odważne stwierdzenie jak na kogoś kto przez pełną dekadę widział mnie tyle razy, ze na palcach jednej ręki można by policzyć - odpowiedział, bo teraz bronienie pomysłu ze spandeksem nabrało też drugiego wymiaru. Na początku było to tylko dotrzymywanie danego słowa, bo przecież się na niego już zgodził - nawet nie wiedząc czym rzeczony spandeks jest, ale skoro był lepszy niż skóra to nic nie tracił. Ale teraz miało to też zrobić na złość Basilowi, który bronił się przed tym jakby kazali mu zakładać gacie na spodnie.

Kiedy opatrunek znikał i całą twarz otoczył mu przyjemny chłód aż odetchnął z ulgą. Już tak bardzo nie swędziało nawet. Ale...
- Nic nie widzę! - odezwał się nieco wyższym głosem niż można się było spodziewać i z wyraźną paniką w głosie. -Oh, no tak, mam zamknięte oczy... - dodał po chwili i zaczął uchylać powieki. Czuł się jak po wyjściu z grobowca, jakby spędził w ciemności dobrych kilka dni, a nie kilkanaście godzin. Musiał intensywnie zamrugać przez kilka sekund nim przyzwyczaił się do otaczającego światła i "jasności" jaka go nawiedziła. - Nie świeć mi latarką po oczach! Mam problem ze złapaniem ostrości, chyba.. - przetarł palcami oczy jakby liczył, że to pomoże, no ale poprawy znacznej nie było. - Tragedii nie ma, widzę... Chyba muszę się po prostu przyzwyczaić - dodał jeszcze rozglądając się po pokoju, aby móc zorientować się w tym co się tutaj dzieje. Faktycznie czuł się dziwnie, wszystko było takie nieostre, w większości widział tylko kontury jeżeli coś znajdowało się dalej... Pomachał sobie ręką przed twarzą, nie było źle.


Jak dobrze było móc teraz patrzeć, nawet jeśli w tak upośledzony sposób jak teraz. Powiódł wzrokiem od rzuconej talii do Millie.
- Chcesz sprawdzić kto ma największego farta i wyciągnie największą kartę? - zapytał całkowicie nie świadom tego, że to nie są wcale takie zwykłe karty. Owszem zdażyło mu się zobaczyć znajdujące w pokoju Millie te jej karty tarota, ale jakoś nigdy nie zwracał na nie większej uwagi. Może teraz by je rozpoznał? Ale bez marudzenia sięgnął do talii po jedną z kart.

- Pytasz nas co możesz robić w swoim pokoju? Pal na spokojnie, w sumie też bym nie odmówił. Przez cały dzień nie chciałem tu palić, żeby przypadkiem czegoś nie spalić. Pożarów już mieliśmy dość jak na całą dekadę - dodał dopiero teraz patrząc na kartę, którą wyciągnął. Musiał ją prawie pod sam nos sobie podsunąć.

Rzut Tarot 1d78 - 14
Śmierć

Zmrużył intensywnie oczy, próbując dowiedzieć się co u licha się tu dzieje.
- Ej, Millie, dałaś nam dobrą talię? Nie rozpoznaje tej karty, to jakiś dziwny joker z czaszką? - obracała przez chwilę kartę, może ją zobaczył od rewersu, ale no z drugiej strony znajdował się rewers. - Głupia karta, przecież mam jeszcze siedem, a nie jedno życie - prychnął odkładając na stos kartę.

Kto mówił o twojej śmierci

Odezwał się nieznośny głos i zamarł z dłonią w połowie odkładania karty. Tak szybko odwrócił głowę w stronę jedynej kobiety w towarzystwie, że aż poczuł nieprzyjemny skurcz w karku. Nie był w stanie przyjrzeć się jej twarzy, ale teraz czuł zaniepokojenie. Nie pozwoli ,żeby jej się coś stało, po jego trupie.
Ale czy taka czeka ich przyszłość? Usiana trupami - najbliższych i śmierciożerców? Tych drugich ani trochę nie żałował, wręcz przeciwnie chętnie pomógłby im jak najszybciej znaleźć się po drugiej stronie. Tak, wróżba śmierci dla popleczników Voldemorta to była dobra wróżba.