22.09.2025, 14:25 ✶
Jako osoba mogąca spokojnie doktoryzować się z jonathanyzmu, nie mógłby w sumie spodziewać się po swoim towarzyszu niczego innego. Zawsze tak było, zawsze z taką samą nieskrępowaną lekkością Jonathan przekraczał wszelkie jego strefy komfortu fizycznego, pakował ręce we włosy, w krawaty, pilnował i doglądał jego prezencji, nie mając świadomości, jakie pożary musiał w sobie gasić potem Anthony.
Dlatego gdy i teraz półnagi i wciąż ewidentnie nim zainteresowany Jonathan, podszedł grzebać mu we włosach, Anthony zamarł na moment starym zwyczajem, wyuczonym zobojętnieniem. Czujne srebrne oczy obserwowały twarz mówiącego mężczyzny, zęby na moment zacisnęły się znów nawykiem, odwieczną grą która stała się niemal jego drugą naturą.
A potem przypomniał sobie, że nie musi tego więcej znosić, ani tolerować takich parszywych podjudzeń.
Przypomniał sobie, że to on może złapać oburącz tą zrozumiałą twarz, że może zawrzeć mu usta swoimi ustami, przerwać potoki słów i własnej wewnętrznej paniki, że coś zostanie odkryte.
Nie miało być już co odkrywane. Nie kiedy krótki całus na do widzenia przeszedł niemal natychmiast w zaborczy pocałunek od którego miękły kolana, gdy dłonie ujmujące policzki zachłannie sięgnęły głowy, palce utonęły we włosach, a Anthony zdawał się zdecydowanie zapomnieć o tym, że miał zejść na dół.
Krótkie hiszpańskie przekleństwo wysmyknęło się z niego, gdy zaniepokojone wołanie dotarło do ich uszu, wraz z odgrażaniem się, że schody nie są już na stare kości gospodyni zajazdu.
Anthony spróbował uspokoić oddech, sprawnie poprawił ubranie i na próbę uśmiechnął się w swój bardziej dedykowany publiczności sposób.
– Ja zejdę, Ty się ogarnij. Opowieść o Twoim entuzjazmie mordującym łóżko po niemiecku będzie brzmiała zabawniej, niż cokolwiek co mogliby dziś rano usłyszeć. Zaręczam Ci. – Podniósł wzrok na mężczyznę, zbyt łatwo i zbyt ostentacyjnie ześlizgując się po całej jego rozgrzanej sylwetce. Po tym jak pręgi pozostawione po paznokciach i rozsypane ślady po ukąszeniach wyznaczały nowe punkty orientacyjne na jego skórze.
Przygryzł wargę i odwrócił się do drzwi.
– Nic to. Czekałem na Ciebie całe życie, dam radę poczekać te kilka godzin więcej… – mruknął, nim zamknęły się za nim drzwi, a ciszę wypełniło skrzypienie schodów gdy energicznie zszedł po nich roztaczać nową anegdotkę o zbyt dużym angliku w zbyt małym łóżku. Jednym angliku oczywiście, to wszystko stało się, gdy Anthony był w łazience. Oczywiście.
Dlatego gdy i teraz półnagi i wciąż ewidentnie nim zainteresowany Jonathan, podszedł grzebać mu we włosach, Anthony zamarł na moment starym zwyczajem, wyuczonym zobojętnieniem. Czujne srebrne oczy obserwowały twarz mówiącego mężczyzny, zęby na moment zacisnęły się znów nawykiem, odwieczną grą która stała się niemal jego drugą naturą.
A potem przypomniał sobie, że nie musi tego więcej znosić, ani tolerować takich parszywych podjudzeń.
Przypomniał sobie, że to on może złapać oburącz tą zrozumiałą twarz, że może zawrzeć mu usta swoimi ustami, przerwać potoki słów i własnej wewnętrznej paniki, że coś zostanie odkryte.
Nie miało być już co odkrywane. Nie kiedy krótki całus na do widzenia przeszedł niemal natychmiast w zaborczy pocałunek od którego miękły kolana, gdy dłonie ujmujące policzki zachłannie sięgnęły głowy, palce utonęły we włosach, a Anthony zdawał się zdecydowanie zapomnieć o tym, że miał zejść na dół.
Krótkie hiszpańskie przekleństwo wysmyknęło się z niego, gdy zaniepokojone wołanie dotarło do ich uszu, wraz z odgrażaniem się, że schody nie są już na stare kości gospodyni zajazdu.
Anthony spróbował uspokoić oddech, sprawnie poprawił ubranie i na próbę uśmiechnął się w swój bardziej dedykowany publiczności sposób.
– Ja zejdę, Ty się ogarnij. Opowieść o Twoim entuzjazmie mordującym łóżko po niemiecku będzie brzmiała zabawniej, niż cokolwiek co mogliby dziś rano usłyszeć. Zaręczam Ci. – Podniósł wzrok na mężczyznę, zbyt łatwo i zbyt ostentacyjnie ześlizgując się po całej jego rozgrzanej sylwetce. Po tym jak pręgi pozostawione po paznokciach i rozsypane ślady po ukąszeniach wyznaczały nowe punkty orientacyjne na jego skórze.
Przygryzł wargę i odwrócił się do drzwi.
– Nic to. Czekałem na Ciebie całe życie, dam radę poczekać te kilka godzin więcej… – mruknął, nim zamknęły się za nim drzwi, a ciszę wypełniło skrzypienie schodów gdy energicznie zszedł po nich roztaczać nową anegdotkę o zbyt dużym angliku w zbyt małym łóżku. Jednym angliku oczywiście, to wszystko stało się, gdy Anthony był w łazience. Oczywiście.