17.09.2025, 12:32 ✶
Jonathan mówił.
Anthony słuchał.
Początkowo nie miał pojęcia o co chodzi jego rozmówcy, nie dostrzegał zaciśniętych dłoni, nie wiedział czemu znów przywołany jest tragiczny w swej historii Niewymowny, w momencie, gdy przecież pytał o sprawę francuską sprzed dziesięciu lat.
Ale potem do niego dotarło i to dotarło ze zdwojoną siłą, że wrócili do tematu z podziemi jego letniej rezydencji tylko obaj - myślą i słowem - wchodzili w ten temat głębiej, dotykali detali, które wcześniej skrywały się za lekko wypowiedzianymi “podobałeś mi się kiedyś”. Emocje, choć wyciągnięte ze starego pudła wspomnień, zdawały się wcale nie takie zaśniedziałe, wydawały się pulsujące życiem, kolorem konfliktu i nostalgii, której nie dało się w żaden sposób nasycić. Kolorem starty.
Ale Shafiq nie zapomniał przy tym o wgryzającej się kwasowości zazdrości. Nawet teraz. Żaden nie równał się z nim, ale Jean czy Gabriel czy jakkolwiek kazał się teraz nazywać ten spróchniały wampir już tak. Zamknął znów oczy, starając się by to uczucie ze wszystkich, które krążyły mu w żyłach, nie przejęło nad nim kontroli. Nie przejęło znowu nad nim kontroli.
Albowiem okazało się, że Morpheus miał rację i bez trzeciego oka widział to, co obaj mężczyźni odpychali od siebie z wprawą od dziesięcioleci. Widział to, czego badanie i eksploracja w dalszym ciągu zdawało się niewarte podejmowanie ryzyka wobec przyjaźni, która leżała po drugiej stronie szali. Teraz jednak, w dobie kryzysu, w dobie milczenia i kwaśnych min posyłanych sobie przez szerokość biura… Teraz było mówić o tym prościej, nawet jeśli nadal było to niełatwe.
I Anthony chciał rzeczywiście coś powiedzieć, ale jak na człowieka który dysponował wszystkimi żyjącymi językami świata… Bardzo mało miał tych słów w ręku. Palec wskazujący zadrgał nerwowo, kilkukrotnie uderzając o drugą dłoń złożoną tuż poniżej splotu słonecznego. W przeciwieństwie do Jonathana mężczyzna nie wiercił się, trwał zastały, jakby leżał w trumnie, jakby realnie stał się skorupą nie mogącą się ruszyć.
W końcu jednak wypuścił powietrze i odwrócił się w stronę, w którą liczył że zobaczy twarz Jonathana, albo chociaż jej kontur.. Nie musiałby jej widzieć w sumie zbytnio, znał ją na pamięć po tylu wspólnych latach… Zaraz potem bardzo, bardzo powoli wyprostował w łokciu rękę trzymaną od wewnątrz nieszczęsnego skrzypiącego łóżka, wyprostował w miękkim geście, w poszukiwaniu drugiej - już nie zaciśniętej na pościeli - dłoni. Złapał nieco za wysoko, ale pozwolił ześlizgnąć się sobie w dół po nadgarstku i wsunąć paliczki w uścisk, zająć miejsce ugniatanego wcześniej materiału.
– Ja… – zaczął głucho, nie wiedząc, od czego zacząć, nie mogąc złapać choćby jednej myśli może nie tyle wartej wypowiedzenia, co w ogóle możliwej do wypowiedzenia… – Bardzo lubię, jak wiążesz mi krawat. Nikt nie robi tego tak dobrze… tak dobrze jak Ty.
Anthony słuchał.
Początkowo nie miał pojęcia o co chodzi jego rozmówcy, nie dostrzegał zaciśniętych dłoni, nie wiedział czemu znów przywołany jest tragiczny w swej historii Niewymowny, w momencie, gdy przecież pytał o sprawę francuską sprzed dziesięciu lat.
Ale potem do niego dotarło i to dotarło ze zdwojoną siłą, że wrócili do tematu z podziemi jego letniej rezydencji tylko obaj - myślą i słowem - wchodzili w ten temat głębiej, dotykali detali, które wcześniej skrywały się za lekko wypowiedzianymi “podobałeś mi się kiedyś”. Emocje, choć wyciągnięte ze starego pudła wspomnień, zdawały się wcale nie takie zaśniedziałe, wydawały się pulsujące życiem, kolorem konfliktu i nostalgii, której nie dało się w żaden sposób nasycić. Kolorem starty.
Ale Shafiq nie zapomniał przy tym o wgryzającej się kwasowości zazdrości. Nawet teraz. Żaden nie równał się z nim, ale Jean czy Gabriel czy jakkolwiek kazał się teraz nazywać ten spróchniały wampir już tak. Zamknął znów oczy, starając się by to uczucie ze wszystkich, które krążyły mu w żyłach, nie przejęło nad nim kontroli. Nie przejęło znowu nad nim kontroli.
Albowiem okazało się, że Morpheus miał rację i bez trzeciego oka widział to, co obaj mężczyźni odpychali od siebie z wprawą od dziesięcioleci. Widział to, czego badanie i eksploracja w dalszym ciągu zdawało się niewarte podejmowanie ryzyka wobec przyjaźni, która leżała po drugiej stronie szali. Teraz jednak, w dobie kryzysu, w dobie milczenia i kwaśnych min posyłanych sobie przez szerokość biura… Teraz było mówić o tym prościej, nawet jeśli nadal było to niełatwe.
I Anthony chciał rzeczywiście coś powiedzieć, ale jak na człowieka który dysponował wszystkimi żyjącymi językami świata… Bardzo mało miał tych słów w ręku. Palec wskazujący zadrgał nerwowo, kilkukrotnie uderzając o drugą dłoń złożoną tuż poniżej splotu słonecznego. W przeciwieństwie do Jonathana mężczyzna nie wiercił się, trwał zastały, jakby leżał w trumnie, jakby realnie stał się skorupą nie mogącą się ruszyć.
W końcu jednak wypuścił powietrze i odwrócił się w stronę, w którą liczył że zobaczy twarz Jonathana, albo chociaż jej kontur.. Nie musiałby jej widzieć w sumie zbytnio, znał ją na pamięć po tylu wspólnych latach… Zaraz potem bardzo, bardzo powoli wyprostował w łokciu rękę trzymaną od wewnątrz nieszczęsnego skrzypiącego łóżka, wyprostował w miękkim geście, w poszukiwaniu drugiej - już nie zaciśniętej na pościeli - dłoni. Złapał nieco za wysoko, ale pozwolił ześlizgnąć się sobie w dół po nadgarstku i wsunąć paliczki w uścisk, zająć miejsce ugniatanego wcześniej materiału.
– Ja… – zaczął głucho, nie wiedząc, od czego zacząć, nie mogąc złapać choćby jednej myśli może nie tyle wartej wypowiedzenia, co w ogóle możliwej do wypowiedzenia… – Bardzo lubię, jak wiążesz mi krawat. Nikt nie robi tego tak dobrze… tak dobrze jak Ty.