16.09.2025, 18:08 ✶
Biała kostka domina opadła, a za nią następna. Tak jak łzy po policzkach, tak toczyły się mentalne prostokątne kamyczki, ustawiane pieczołowicie przez lata i z największą ostrożnością nie ruszane.
Anthony zamknął oczy. W przeciwieństwie do Jonathana nawet nie drgnął, mimo że łóżko zaskrzypiało głośno pod ruchem rosłego mężczyzny, co dawało przestrzeń do tego by ułożyć się inaczej. Selwyn wiercił się jak zawsze nie mogąc znaleźć idealnego położenia mimo, że wiedział, który jego profil był lepszy. Shafiq jednak skupiał się na czym innym. Próbował przywołać kształt kominka, jego wnętrze, pęd powietrza, niewielkie otwory w żelaznej kracie, przez którą mogłaby wpłynąć magia. Skupił się, odnajdując w tym pieczołowitym zadaniu resztki skupienia.
Kontroli… czegokolwiek.
Powietrze tchnęło, zagaszając płomienie, którym wcześniej przydał energii, a widok spod powiek stracił na czerwieni. Nie otworzył oczu, ale chciał jakby ukryć się za tą czernią, odnaleźć w niej kryjówkę, jakby wcale nie było tu Jonathana, który przyznał, że bardzo obchodziło go to co się między nimi działo.
Jonathana, który ponad wszystkich ludzi zasługiwał na prawdę. Zupełnie tak samo jak Anthony.
Proces myślowy trwał już przecież od miesiąca, a może nawet i dwóch. Morpheus nadał tej myśli adekwatny tor, a trwająca wojna domowa stała się nieoczekiwanym katalizatorem. Czy gdyby nie było kryzysu, gdyby hrabia Rochfocloude nie stracił cierpliwości, czy gdyby wszystko było inaczej… ale nie było. Anthony znał wynik tego równania, nie miał jednak śmiałości wypowiedzieć go na głos.
Aż do dziś.
– Kiedy byliśmy młodsi. – podjął po dłuższej chwili, bardzo powoli, z oddechem płytszym od kałuży, wciąż niezmienny, wciąż stały, nieruchomy. Jak wtedy na wieży krukońskiej, gdy pierwszy raz rozmawiał o tym z Morpheusem. Gdy Morpheus powiedział mu… że wie. Pod plecami miał wtedy marmur. Nad sobą bezchmurne niebo. – Pamiętam dziewczyny z którymi się spotykałeś. Wielkie miłości. Nieudane romanse. Kobiety, które rozpalały Twoją wyobraźnię, moją też niestety. Niekoniecznie w tym… w tym dobrym sensie. Próbowałem… próbowałem wtedy znaleźć na to jakiś sposób, by… by poradzić sobie z tym wszystkim. Wiesz… z tym co czułem, a co bardzo hm… przeszkadzało. – Robił przerwy, szukał słów. To było trudne. Jak obalenie wielkiej marmurowej kostki. Ale gdy mniejsze upadały, gdy kolejne słowa znajdowały drogę, fizyka robiła swoje. – Wymyśliłem sobie wtedy… nieco egoistycznie… ale wymyśliłem sobie, że to wszystko nie ma znaczenia. Że ten barwny korowód nie ma znaczenia tak długo, jak… jak ja… wiesz. Jak ja, jestem dla Ciebie najważniejszy mm… po tej drugiej stronie. Najważniejszy pośród mężczyzn których znasz. – Czy to miało sens? Czy to było złe? Nie chciał przecież jego miłości. Nie śnił o romansie, o kolejnych nierealnych, niemożliwych do spełnienia scenariuszach. Chciał tylko mieć pewność, że gdyby Jonathan chciał, albo musiał wybierać, to by się nie zawahał. A teraz zdecydowanie tej pewności nie miał.
– Więc… jest mi trudno. Nie umiem się odnaleźć w myśli, że… że tak nie jest. Nie mam żadnych do tego praw, a Ty nie masz obowiązku. Ale teraz Jean, Clemens... nawet nie wiem czy teraz się z kimś nie spotykasz. Mam wrażenie, że już nic o Tobie nie wiem… że nie umiem patrzeć, żeby widzieć. – Rozleniwił się, przestał być uważny, ciekawy przyjaciela. Przyjmował zbyt wiele za pewnik. Ostatecznie też to Jonathan, jego przyjaciel, jego najbliższy, najbardziej zaufany współpracownik był jego oczyma. Oczyma które dbały, by pewne rzeczy nie zostały odkryte.
Anthony zamknął oczy. W przeciwieństwie do Jonathana nawet nie drgnął, mimo że łóżko zaskrzypiało głośno pod ruchem rosłego mężczyzny, co dawało przestrzeń do tego by ułożyć się inaczej. Selwyn wiercił się jak zawsze nie mogąc znaleźć idealnego położenia mimo, że wiedział, który jego profil był lepszy. Shafiq jednak skupiał się na czym innym. Próbował przywołać kształt kominka, jego wnętrze, pęd powietrza, niewielkie otwory w żelaznej kracie, przez którą mogłaby wpłynąć magia. Skupił się, odnajdując w tym pieczołowitym zadaniu resztki skupienia.
Kontroli… czegokolwiek.
Powietrze tchnęło, zagaszając płomienie, którym wcześniej przydał energii, a widok spod powiek stracił na czerwieni. Nie otworzył oczu, ale chciał jakby ukryć się za tą czernią, odnaleźć w niej kryjówkę, jakby wcale nie było tu Jonathana, który przyznał, że bardzo obchodziło go to co się między nimi działo.
Jonathana, który ponad wszystkich ludzi zasługiwał na prawdę. Zupełnie tak samo jak Anthony.
Proces myślowy trwał już przecież od miesiąca, a może nawet i dwóch. Morpheus nadał tej myśli adekwatny tor, a trwająca wojna domowa stała się nieoczekiwanym katalizatorem. Czy gdyby nie było kryzysu, gdyby hrabia Rochfocloude nie stracił cierpliwości, czy gdyby wszystko było inaczej… ale nie było. Anthony znał wynik tego równania, nie miał jednak śmiałości wypowiedzieć go na głos.
Aż do dziś.
– Kiedy byliśmy młodsi. – podjął po dłuższej chwili, bardzo powoli, z oddechem płytszym od kałuży, wciąż niezmienny, wciąż stały, nieruchomy. Jak wtedy na wieży krukońskiej, gdy pierwszy raz rozmawiał o tym z Morpheusem. Gdy Morpheus powiedział mu… że wie. Pod plecami miał wtedy marmur. Nad sobą bezchmurne niebo. – Pamiętam dziewczyny z którymi się spotykałeś. Wielkie miłości. Nieudane romanse. Kobiety, które rozpalały Twoją wyobraźnię, moją też niestety. Niekoniecznie w tym… w tym dobrym sensie. Próbowałem… próbowałem wtedy znaleźć na to jakiś sposób, by… by poradzić sobie z tym wszystkim. Wiesz… z tym co czułem, a co bardzo hm… przeszkadzało. – Robił przerwy, szukał słów. To było trudne. Jak obalenie wielkiej marmurowej kostki. Ale gdy mniejsze upadały, gdy kolejne słowa znajdowały drogę, fizyka robiła swoje. – Wymyśliłem sobie wtedy… nieco egoistycznie… ale wymyśliłem sobie, że to wszystko nie ma znaczenia. Że ten barwny korowód nie ma znaczenia tak długo, jak… jak ja… wiesz. Jak ja, jestem dla Ciebie najważniejszy mm… po tej drugiej stronie. Najważniejszy pośród mężczyzn których znasz. – Czy to miało sens? Czy to było złe? Nie chciał przecież jego miłości. Nie śnił o romansie, o kolejnych nierealnych, niemożliwych do spełnienia scenariuszach. Chciał tylko mieć pewność, że gdyby Jonathan chciał, albo musiał wybierać, to by się nie zawahał. A teraz zdecydowanie tej pewności nie miał.
– Więc… jest mi trudno. Nie umiem się odnaleźć w myśli, że… że tak nie jest. Nie mam żadnych do tego praw, a Ty nie masz obowiązku. Ale teraz Jean, Clemens... nawet nie wiem czy teraz się z kimś nie spotykasz. Mam wrażenie, że już nic o Tobie nie wiem… że nie umiem patrzeć, żeby widzieć. – Rozleniwił się, przestał być uważny, ciekawy przyjaciela. Przyjmował zbyt wiele za pewnik. Ostatecznie też to Jonathan, jego przyjaciel, jego najbliższy, najbardziej zaufany współpracownik był jego oczyma. Oczyma które dbały, by pewne rzeczy nie zostały odkryte.