12.09.2025, 21:19 ✶
– Słuchaj no nie byłoby żadnego problemu i powtarzam ŻADNEGO gdyby ta pizda co tu kiedyś mieszkała nie ożywiła jakiegoś szkieleta z dna i wtedy ten szkielet próbował mnie wciągnąć, ale na lajcie udało mu się skopać czaszkę czy coś. Z resztą stary, mi na prawdę nie potrzeba, żebyś wciskał się w gacie do pływania i wchodził do wody. Nie żebym nie lubiła Cie w samych gaciach, ale wiesz… znamy się na tyle, że nie muszę szukać wymowek, żeby tak Cię oglądać. – Ludzie umarli, leżeli obolali w szpitalu i nawiedzonych przez widmowe gówna i cieknące smrody szczątki posiadłości, Zakon zawalił i przewidział pożar, ale nie ustalił zbyt dobrze daty, a ona? Gadała sobie o pierdoletach z Bazyliszkiem, któremu umarła kuzynka. Czy to miało sens? Czy potrzebowała tej odrobiny normalności, codzienności, pierdoletów, żeby nie myśleć o tym, że zawiedli ludzi w Londynie? Że ona zawiodła brata, bo dopadły go te widmowe gówna, gdy nie patrzyła? Że przez nią Thomas leżał ślepy i dostawał w łeb z bezczynności, a Liszek… Liszek był zmuszony do słuchania pierdoletów o swojej osobie w samych gaciach?
– No jasne że dobra partia, choć podejrzewam że Tommy tak o sobie nie myśli wcale. Nie jestem pewna. Ale ludzie którzy są tacy weseli i napierdalają o kutasach i pizdach zwykle mają za uszami jakąś mroczną… wiesz co… mm… bo jest taka sprawa. – Nagle miała jakąś zdecydowanie bardziej napiętą minę. Wspomnienie początku miesiąca uderzyło ją z siłą opadającego na łeb tynku (nie żeby ktokolwiek miał cokolwiek do zarzucenia obecnemu sufitowi) – Bo Thomas się spotkał z demonem tydzień temu. Jakimś. Nie wiem do końca o co chodziło, ale mam wrażenie, że oberwał jakąś paskudną klątwą z gatunku tych, których nie widać na pierwszy rzut oka. Mógłbyś go jakoś… podbadać teraz mm… wiesz… tak… dyskretnie? – Jedno co trzeba przyznać, że Miles wydawała się autentycznie przejęta dobrostanem przyjaciela, a nie na Wielkiej Misji Swatania Basiliusa – Dlatego też trochę cieszyłam się, że się zgodziłeś, żeby być u nas w pokoju. Może zobaczysz coś, co mi umyka, szczególnie jak on gada przez sen, czas dziwne rzeczy, te wspomnienia cały czas… no wracają do niego. Sorka że Cię tak wykorzystuje, ale wiesz, jak będziesz potrzebował wykorzystać mnie to jestem cała Twoja… mój panie przyszły mężu – Cmoknęła w powietrze, szydząc sobie w swoim zwyczajowym tonie na temat ich “umowy matrymonialnej”.
Tymczasem pod sufitem zachwyty Liszka nieco, ale tylko ciupełkę wytrąciły ją z równowagi i nawet lekko się zarumieniła. – Tam weź! To Ty ratujesz ludzi, ja tylko tu no… paciałam farbą trochę i to i tak od Morpheusa musiałam dostać mapę i zaznaczone gwiazdozbiory, bo dla mnie nocne niebo to zawsze jakby jakiś kosmiczny kot nasrał. Z resztą… nie ważne, choć do góry i … – wystarczył pierwszy krok na stopniu – Powinieneś mieć gwiazdozbiór Pegaza! W końcu jesteś Prewettem i masz te swoje końskie słonie co nie? Czy to były słonie wielkości koni? – zwątpiła i trudno było orzec, czy serio nie wie, czy tylko go podpuszcza.
– No jasne że dobra partia, choć podejrzewam że Tommy tak o sobie nie myśli wcale. Nie jestem pewna. Ale ludzie którzy są tacy weseli i napierdalają o kutasach i pizdach zwykle mają za uszami jakąś mroczną… wiesz co… mm… bo jest taka sprawa. – Nagle miała jakąś zdecydowanie bardziej napiętą minę. Wspomnienie początku miesiąca uderzyło ją z siłą opadającego na łeb tynku (nie żeby ktokolwiek miał cokolwiek do zarzucenia obecnemu sufitowi) – Bo Thomas się spotkał z demonem tydzień temu. Jakimś. Nie wiem do końca o co chodziło, ale mam wrażenie, że oberwał jakąś paskudną klątwą z gatunku tych, których nie widać na pierwszy rzut oka. Mógłbyś go jakoś… podbadać teraz mm… wiesz… tak… dyskretnie? – Jedno co trzeba przyznać, że Miles wydawała się autentycznie przejęta dobrostanem przyjaciela, a nie na Wielkiej Misji Swatania Basiliusa – Dlatego też trochę cieszyłam się, że się zgodziłeś, żeby być u nas w pokoju. Może zobaczysz coś, co mi umyka, szczególnie jak on gada przez sen, czas dziwne rzeczy, te wspomnienia cały czas… no wracają do niego. Sorka że Cię tak wykorzystuje, ale wiesz, jak będziesz potrzebował wykorzystać mnie to jestem cała Twoja… mój panie przyszły mężu – Cmoknęła w powietrze, szydząc sobie w swoim zwyczajowym tonie na temat ich “umowy matrymonialnej”.
Tymczasem pod sufitem zachwyty Liszka nieco, ale tylko ciupełkę wytrąciły ją z równowagi i nawet lekko się zarumieniła. – Tam weź! To Ty ratujesz ludzi, ja tylko tu no… paciałam farbą trochę i to i tak od Morpheusa musiałam dostać mapę i zaznaczone gwiazdozbiory, bo dla mnie nocne niebo to zawsze jakby jakiś kosmiczny kot nasrał. Z resztą… nie ważne, choć do góry i … – wystarczył pierwszy krok na stopniu – Powinieneś mieć gwiazdozbiór Pegaza! W końcu jesteś Prewettem i masz te swoje końskie słonie co nie? Czy to były słonie wielkości koni? – zwątpiła i trudno było orzec, czy serio nie wie, czy tylko go podpuszcza.