[01.09.1972] Ostatni peron | Leopold&Mathilda

-W rzeczy samej... są okropni- zgodziła się, a w zasadzie to nie, chociaż planowała się zgodzić niezależnie od tego co mówił. Po prostu nie słuchała, skupiając całą uwagę na barwie jego głosu. Smakując każdego słowa z osobna, ważąc ich brzmienie i ton. Jasne tęczówki powoli przesunęły się po sylwetce ciemnowłosego, nieśpiesznie sunąc po jego koszuli, przez szyje, zahaczając o usta, zatrzymując się ostatecznie na jasnym spojrzeniu.
Fani... każdy z nich miał własnych, acz Ci różnili się od siebie znacząco. Być może nie wszyscy, być może w jakimś stopniu większym bądź mniejszym, aczkolwiek On mógł się cieszyć ciepłą społecznością, która głośno skandowała jego imię.
-Pańska życzliwość jest doprawdy nieoceniona - wyznała. Senny uśmiech zagościł na jej twarzy, a jej słowom towarzyszyło delikatne dygnięcie. Nieznacznie rozłożyła dłonie, aby gest ten nabrał gracji i elegancji. Nieśpiesznie udała się na miejsce naprzeciwko mężczyzny, aby zachować dystans, a jednocześnie mieć dobry widok na ciemnowłosego. 
W końcu odetchnęła. Ułożyła dłonie na udach, splatając nogi w kostkach - tak jak należało zasiadać w dystyngowanym towarzystwie, które często zwracało uwagę na te drobne, często upierdliwe, niuanse.
-Jesteśmy bezpieczni, Artemisie... - rzuciła cicho, gdy jej wzrok spoglądał za okno, a być może na własne odbicie, które nieśmiało rysowało się na szklanej tafli - Już teraz będzie spokojnie, obiecuje...
I mogłoby się zdawać, że postradała zmysły, utraciła rozum, a szanowny Barker wpuścił do przedziału wariatkę. Cóż, w jakimś sensie Mathilda rzeczywiście była nawiedzona, aczkolwiek nie dlatego, że mówiła do siebie - bo do siebie nie zwykła mawiać. Zwykła natomiast mawiać do swojego towarzysza.
Coś wysunęło się z kołnierza Panny Quirrel, coś co oplotło jej szyje, a matowe łuski, odchylone niczym kolce, niechętnie odbijały promienie słoneczne. W końcu i pojawiła się mała, kolczasta główka, a wielkie wyłupiaste oczy węża wbiły wzrok w Leopolda. Wzrok, który zdawał się skradać dusze.
-Obiecuje trzymać go od pana z daleka, bez obaw - Błękitne tęczówki Quirrel zatrzymały się na oczach Leopolda, wyłapując z nim kontakt wzrokowy, badając jak bardzo zniesmaczyło go pojawienie się jeszcze jednego gościa.
Ludzie różnie reagowali na Artemisa, aczkolwiek zazwyczaj nie były to miłe reakcje. Strach? Obrzydzenie?
Wolała by ten wciąż siedział schowany, nie rzucając się w oczy nikomu - aczkolwiek postanowił się ujawnić, a Quirrell musiała przyjąć wiążące się z tym konsekwencje.
Przechyliła głowę w bok, a orzechowe loki przesypały się na jedno z jej ramion, gdy jej ślepia wpatrywały się w gospodarza  może ciut zbyt nachalnie. Wyglądało jakoby czegoś szukała w jego twarzy.
-Od czasów szkolnych...nic się nie zmieniłeś - szepnęła nieumyślnie i jakże nierozważnie. Może ciut wydoroślał, poszczególne rysy się wyostrzyły. Może wzrok już nie ten i może... być może...
Lazurowe tęczówki zadrżały, uskakując ku oczom chłopaka - gdy zorientowała się, że wypowiedziała swoje myśli na głos. Z jej ust wyrwał się zakłopotany, krótki chichot.
-Znaczy... Pogoda dziś wyjątkowo dopisuje, Panie Barker... - jej spojrzenie uciekło w kierunku okna, zalegając na jednej z drewnianych ram.


Jak wygląda Artemisek:

Spoiler