12.09.2025, 16:21 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.09.2025, 16:24 przez Gabriel Montbel.)
To jest właśnie istota tego miejsca... przyciąga dziwa z całego kraju... – pomyślał przelotnie, tłumiąc szarpiące nim pragnienie, by poskąpić nieznanej duszy łaskawego daru własnej mowy, miast tego możliwie prędko teleportować się ku drobnej brunetki pozostawionej w swym leżu, otoczonej kłębami ksiąg i zbrodni nigdy nie popełnionych. Iść po nią i wrócić tu, pokazać cuda Maida Vale, galerię osobliwych charakterów możliwych do spotkania pośród liści i kwiecia.
Była kobieta wampir, o zimnej skórze, która nijak nie żywiła się krwią, a serce jej biło mocno w tęsknocie prawdziwego życia.
Jest i kobieta duch, o niemal bezszelestnym chodzie, pachnąca mchem i porostem, wilgocią lasu niczym fae stojące na progu rzeczywistości i mitu. Starożytna strażniczka, której puls jednak, słodka melodia nocy, wypełniał żyły kusząc zielenią. Czy taka właśnie była barwa jej krwi? Jak sok z rozdartych brzóz? A może bliżej jej było złocistej żywicy, słodkiej, leczniczej, wbijającej się w nozdrza igłami, które nigdy nie opadały.
– Jeszcze nie wzrosły ukryte w pąkach. Jeszcze noc nie wyciągnęła ku nim swoich dłoni. Trwają niewinnie, odpoczywają, regenerują rozszarpane żałobą serce. – Karta zniknęła w jego dłoniach sztuczką, która przed wiekami wzbudzała salwy śmiechu i chichotu pośród dam, każdej chętnej by rozewrzeć dla niego swoją miękką czerwień. Zamiast tego pomiędzy bladymi palcami pojawiła się inna, o tym samym przyodziewku, czerwono-zielonej szacie plątawiska cierni i soczystych różanych dzwonów. Na awersie w jej wnętrzu był inny obraz wyrwanego z piersi nadgnitego ludzkiego serca unurzanego w zasychającej wydzielinie, oplecionego ciasno po trzykroć cierniową koroną. Trzy rytualne noże przebijały ów serce, które i tak ze wszechmiar winno być martwe, a jednak obraz pozostawiał w niemym oczekiwaniu na to jedno ostateczne zawstydzone bum, które nigdy miało nie nadejść.
Gabriel posmutniał, pamiętając okoliczności powstania tej karty, wspomnienia, które przywoływał, gdy zlecał ją malarzowi. Życie artysty odmierzane było miarowo ponad siedemdziesięcioma uderzeniami Losu, jako zleceniodawca Montbel pozostawał jednak kapryśny, skacząc od opowieści do opowieści, pojawiając się i znikając z kolejnym zamówieniem. Wspomnieniem. Żalem.
– Tęsknię za moim ogrodem. Ale Ty ma petite âme verte też zostałaś przygnana wiatrem. Nie czuć od Ciebie miasta. Czego tu szukasz? – głosu nie podniósł więcej niż ona, ledwie do rangi szeptu, który mógłby być wymieniony między drzewami. Te potrzebowały grzybnych pobratymców, gleby i wiatru, więc skoro ich dwoje nie łączyły miejscowe korzenie, pozwolił by tchnienie powietrza zaniosło do duszki stojącej za nim pytanie.
Była kobieta wampir, o zimnej skórze, która nijak nie żywiła się krwią, a serce jej biło mocno w tęsknocie prawdziwego życia.
Jest i kobieta duch, o niemal bezszelestnym chodzie, pachnąca mchem i porostem, wilgocią lasu niczym fae stojące na progu rzeczywistości i mitu. Starożytna strażniczka, której puls jednak, słodka melodia nocy, wypełniał żyły kusząc zielenią. Czy taka właśnie była barwa jej krwi? Jak sok z rozdartych brzóz? A może bliżej jej było złocistej żywicy, słodkiej, leczniczej, wbijającej się w nozdrza igłami, które nigdy nie opadały.
– Jeszcze nie wzrosły ukryte w pąkach. Jeszcze noc nie wyciągnęła ku nim swoich dłoni. Trwają niewinnie, odpoczywają, regenerują rozszarpane żałobą serce. – Karta zniknęła w jego dłoniach sztuczką, która przed wiekami wzbudzała salwy śmiechu i chichotu pośród dam, każdej chętnej by rozewrzeć dla niego swoją miękką czerwień. Zamiast tego pomiędzy bladymi palcami pojawiła się inna, o tym samym przyodziewku, czerwono-zielonej szacie plątawiska cierni i soczystych różanych dzwonów. Na awersie w jej wnętrzu był inny obraz wyrwanego z piersi nadgnitego ludzkiego serca unurzanego w zasychającej wydzielinie, oplecionego ciasno po trzykroć cierniową koroną. Trzy rytualne noże przebijały ów serce, które i tak ze wszechmiar winno być martwe, a jednak obraz pozostawiał w niemym oczekiwaniu na to jedno ostateczne zawstydzone bum, które nigdy miało nie nadejść.
Gabriel posmutniał, pamiętając okoliczności powstania tej karty, wspomnienia, które przywoływał, gdy zlecał ją malarzowi. Życie artysty odmierzane było miarowo ponad siedemdziesięcioma uderzeniami Losu, jako zleceniodawca Montbel pozostawał jednak kapryśny, skacząc od opowieści do opowieści, pojawiając się i znikając z kolejnym zamówieniem. Wspomnieniem. Żalem.
– Tęsknię za moim ogrodem. Ale Ty ma petite âme verte też zostałaś przygnana wiatrem. Nie czuć od Ciebie miasta. Czego tu szukasz? – głosu nie podniósł więcej niż ona, ledwie do rangi szeptu, który mógłby być wymieniony między drzewami. Te potrzebowały grzybnych pobratymców, gleby i wiatru, więc skoro ich dwoje nie łączyły miejscowe korzenie, pozwolił by tchnienie powietrza zaniosło do duszki stojącej za nim pytanie.