09.09.2025, 19:55 ✶
Czyli poszedł po marchewki bo były dobre na wzrok. Basilius przyjął tę odpowiedź z wielkim spokojem. Bo głośne westchnięcie załamania i rezygnacji były przecież oznaką wielkiego spokoju, prawda?
Przewrócił oczami.
– Bardzo śmieszne – mruknął w odpowiedzi na złączenie łóżek w jedno. – Powinienem gdzieś mieć jakiś materac. – Zdarzało mu się leżeć na podłodze bo zasłabł. Leżenie na podłodze z własnego wyboru i to jeszcze na materacu nie wydawało mu się więc aż tak tragiczną opcją.
Jestem z nim w takim samym stopniu jak z Tobą, więc możesz siebie zapytać, czy jesteśmy razem o!
Nie byli razem. Czyli Thomas i Millie też nie byli razem.
Ale jednocześnie mieli tę umowę. Czy w takim razie miała też ją z Figgiem? I w porządku. To wydawało się sensowne. Po prostu wcześniej zakładał, że… Sam nie wiedział. Że to była ich umowa, a nie głupi propozycja, może żart, który Moody powtarzała każdemu. Nie że nie miała do tego prawa. Przecież i tak nie zakładał, że naprawdę byliby razem po prostu…
Po prostu to miała być ich umowa.
Chociaż…
Czemu. Tam. Było. Jakieś. Chociaż?
Chyba nie powinno tam być żadnego chociaż. Millie nie była z Thomasem, tak jak nie była z nim. Kropka. To miało sens. Inaczej nie prosiłaby go, aby był z nimi w pokoju. Inaczej nie… Co robiło tam to cholerne chociaż?
– Nie, na razie nie. Boli mnie głowa – mruknął, nieco zbyt rozkojarzony, aby taktycznie pominąć informację o własnych dolegliwościach. Próbował nie myśleć przy tym o Florence, ale to niestety sprawiało, że Prewett zajmował myśli czymś innym. Z dwojga złego wolał jednak roztrząsać słowa Millie, niż…
Chociaż…
Chociaż miło że pytasz?
Chociaż z nim się na nic nie umówiłam?
Chociaż chciałabym?
To było dziwne. Zazwyczaj gdy Prewett o czymś myślał miało to jakiś ciąg przyczynowo skutkowy, lub element analityczny.
Trzeba zrobić obiad, więc muszę kupić marchewki, o zjadłbym ciasto marchewkowe. Kocham moje rodzeństwo, ale chce jej zabić, jak je zabić tak aby przeżyło i przestało wtrącać się w moje życie. Ta książka mi się nie podoba bo… Ta książka mi się o dziwo podoba bo…
Tak zazwyczaj to działało. Myśli były w ruchu tworzyły się nowe, coś przypominało o czymś innym, coś odwracało uwagę od czegoś i z Millie do pewnego czasu było podobnie.
Pójdę się spotkać z Millie. Lubię się spotykać z Millie. Millie mnie rozśmieszyła/załamała/wszystko na raz dlatego że…
Ale od czasu ich spotkania przed wyjazdem do Egiptu coś się chyba zmieniło i Prewett łapał się na tym, że coraz częściej obraz jego przyjaciółki pojawiał mu się w głowie i… I jego istnienie sprawiało Basiliusowi radość. Tak po prostu. Jakby samo obcowanie z myślami o niej przywoływało w nim uczucie podobne do uścisku bliskiej osoby, a teraz, jak w krzywym lustrze, sama myśli o tym, że umówiła się na to samo z Thomasem, wprawiała go w dyskomfort.
– Czyli też masz z nim ślubną umowę? – powiedział w końcu, niby od niechcenia, teraz dla odmiany porzucając patrzenie się na jogurtu na rzecz patrzenia się na jabłka.
Przewrócił oczami.
– Bardzo śmieszne – mruknął w odpowiedzi na złączenie łóżek w jedno. – Powinienem gdzieś mieć jakiś materac. – Zdarzało mu się leżeć na podłodze bo zasłabł. Leżenie na podłodze z własnego wyboru i to jeszcze na materacu nie wydawało mu się więc aż tak tragiczną opcją.
Jestem z nim w takim samym stopniu jak z Tobą, więc możesz siebie zapytać, czy jesteśmy razem o!
Nie byli razem. Czyli Thomas i Millie też nie byli razem.
Ale jednocześnie mieli tę umowę. Czy w takim razie miała też ją z Figgiem? I w porządku. To wydawało się sensowne. Po prostu wcześniej zakładał, że… Sam nie wiedział. Że to była ich umowa, a nie głupi propozycja, może żart, który Moody powtarzała każdemu. Nie że nie miała do tego prawa. Przecież i tak nie zakładał, że naprawdę byliby razem po prostu…
Po prostu to miała być ich umowa.
Chociaż…
Czemu. Tam. Było. Jakieś. Chociaż?
Chyba nie powinno tam być żadnego chociaż. Millie nie była z Thomasem, tak jak nie była z nim. Kropka. To miało sens. Inaczej nie prosiłaby go, aby był z nimi w pokoju. Inaczej nie… Co robiło tam to cholerne chociaż?
– Nie, na razie nie. Boli mnie głowa – mruknął, nieco zbyt rozkojarzony, aby taktycznie pominąć informację o własnych dolegliwościach. Próbował nie myśleć przy tym o Florence, ale to niestety sprawiało, że Prewett zajmował myśli czymś innym. Z dwojga złego wolał jednak roztrząsać słowa Millie, niż…
Chociaż…
Chociaż miło że pytasz?
Chociaż z nim się na nic nie umówiłam?
Chociaż chciałabym?
To było dziwne. Zazwyczaj gdy Prewett o czymś myślał miało to jakiś ciąg przyczynowo skutkowy, lub element analityczny.
Trzeba zrobić obiad, więc muszę kupić marchewki, o zjadłbym ciasto marchewkowe. Kocham moje rodzeństwo, ale chce jej zabić, jak je zabić tak aby przeżyło i przestało wtrącać się w moje życie. Ta książka mi się nie podoba bo… Ta książka mi się o dziwo podoba bo…
Tak zazwyczaj to działało. Myśli były w ruchu tworzyły się nowe, coś przypominało o czymś innym, coś odwracało uwagę od czegoś i z Millie do pewnego czasu było podobnie.
Pójdę się spotkać z Millie. Lubię się spotykać z Millie. Millie mnie rozśmieszyła/załamała/wszystko na raz dlatego że…
Ale od czasu ich spotkania przed wyjazdem do Egiptu coś się chyba zmieniło i Prewett łapał się na tym, że coraz częściej obraz jego przyjaciółki pojawiał mu się w głowie i… I jego istnienie sprawiało Basiliusowi radość. Tak po prostu. Jakby samo obcowanie z myślami o niej przywoływało w nim uczucie podobne do uścisku bliskiej osoby, a teraz, jak w krzywym lustrze, sama myśli o tym, że umówiła się na to samo z Thomasem, wprawiała go w dyskomfort.
– Czyli też masz z nim ślubną umowę? – powiedział w końcu, niby od niechcenia, teraz dla odmiany porzucając patrzenie się na jogurtu na rzecz patrzenia się na jabłka.